Puccinia aegopodii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Puccinia aegopodii
Ilustracja
Objawy porażenia liścia podagrycznika
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo grzyby
Typ podstawczaki
Klasa rdze
Rząd rdzowce
Rodzina rdzowate
Rodzaj rdza
Gatunek Puccinia aegopodii
Nazwa systematyczna
Puccinia aegopodii (Schumach.) Link
Prodr. Fl. Mosq.: 226 (1817)
Puccinia aegopodii: drugie zdjęcie

Puccinia aegopodii (Schumach.) Link – gatunek grzybów z rodziny rdzowatych (Pucciniaceae)[1]. Grzyb mikroskopijny, pasożytujący na podagryczniku pospolitym (Aegopodium podagraria)[2]. Jest pasożytem obligatoryjnym, wywołuje chorobę zwaną rdzą[3]. Występuje w całej Europie i Azji[4].

Systematyka i nazewnictwo[edytuj | edytuj kod]

Pozycja w klasyfikacji według Index Fungorum: Puccinia, Pucciniaceae, Pucciniales, Incertae sedis, Pucciniomycetes, Pucciniomycotina, Basidiomycota, Fungi[1].

Po raz pierwszy zdiagnozował go w 1803 r. Ch.F. Schumacher nadając mu nazwę Uredo aegopodii. Obecną, uznaną przez Index Fungorum nazwę nadał mu J.H.F. Link w 1817 r.[1]

Synonimy[5]:

  • Aecidium aegopodii Rebent. 1804
  • Caeoma aegopodii (Rebent.) G. Winter 1881
  • Caeoma aegopodii (Schumach.) Link 1825
  • Dicaeoma aegopodii (Schumach.) Kuntze 1898
  • Micropuccinia aegopodii (Schumach.) Arthur & H.S. Jacks. 1921
  • Puccinia aegopodii (Schumach.) Link 1817 var. aegopodii
  • Puccinia aegopodii var. bunii Desm. 1846
  • Uredo aegopodii (Rebent.) G. Winter 1881
  • Uredo aegopodii Schumach. 1803

Rozwój i morfologia[edytuj | edytuj kod]

Jest pasożytem jednodomowym, tzn. cały jego cykl rozwojowy odbywa się na jednym żywicielu. Jest też rdzą niepełnocyklową – wytwarza tylko jeden rodzaj zarodnikówteliospory[2].

Na porażonych liściach podagrycznika powstają brązowoczarne plamy ograniczone nerwacją liścia, a wokół nich żółte, chlorotyczne otoczki[4]. W ich obrębie na obydwu stronach blaszki liściowej, ale głównie na dolnej, pod skórką rośliny, tworzą się okrągławe telia otoczone pękniętą skórką. Powstają w nich cynamonowo-brązowe do ciemnobrązowych, elipsoidalne lub podłużne teliospory. Są dwukomórkowe, lekko zwężone na przegrodzie i zaokrąglone na końcach. Mają rozmiar (12–) 16–22 × (22–) 26–35 μm (średnio 18,7 × 30,3 μm. Ściana o grubości 1–2 (–2,5) μm, ciemnobrązowa do kasztanowej. Pora rostkowa zrogowaciała, położona zwykle blisko przegrody. Przeważnie posiada bezbarwną, przezroczystą, kopułowatą wyniosłość[2]. Zarodniki wydostają się na zewnątrz przez pęknięcia w skórce rośliny[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Index Fungorum (ang.). indexfungorum.org. [dostęp 2018-03-03].
  2. a b c Mycobank. Puccinia aegopodii. [dostęp 2018-03-03].
  3. a b Joanna Marcinkowska: Oznaczanie rodzajów grzybów sensu lato ważnych w fitopatologii. Warszawa: PWRiL, 2012. ISBN 978-83-09-01048-7.
  4. a b Ernst Gäumann: Die Rostpilze Mitteleuropas. Mit besonderer Berücksichtigung der Schweiz. In: Beiträge zur Kryptogamenflora der Schweiz. Band 12. Kommissionsverlag Buchdruckerei Büchler & Co, Bern 1959
  5. Species Fungorum (ang.). speciesfungorum.org. [dostęp 2018-03-03].