Puchar CEV w piłce siatkowej mężczyzn

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Puchar CEV mężczyzn (ang. CEV Cup Men) – międzynarodowe, klubowe rozgrywki siatkarskie, utworzone z inicjatywy Europejskiej Konfederacji Piłki Siatkowej (CEV) w 1972 roku, przeznaczone dla męskich drużyn klubowych zajmujących czołowe miejsca w europejskich ligach krajowych, które nie zostały zakwalifikowane do Ligi Mistrzów.

Nazwy[edytuj | edytuj kod]

  • 1972-2000 – Pucharu Europy Zdobywców Pucharów (ang. CEV Cup Winner's Cup)
  • 2000-2007 – Puchar Top Teams (ang. CEV Top Teams Cup)
  • od 2007 – Puchar CEV (ang. CEV Cup)

Historia[edytuj | edytuj kod]

W 1979 władze Europejskiej Konfederacji Piłki Siatkowej podjęły decyzję o utworzeniu trzecich pod względem ważności rozgrywek, prowadzonych w ramach europejskich pucharów (po Pucharze Europy Mistrzów Krajowych i Pucharze Europy Zdobywców Pucharów), którym – od nazwy tejże organizacji – nadano szyld Pucharu CEV, czyli Pucharu Europejskiej Konfederacji Piłki Siatkowej (po polsku zwanym w skrócie również Pucharem Konfederacji). Zmagania te są więc od samego początku odpowiednikiem piłkarskiego Pucharu UEFA. Pomysłodawcom przyświecał cel, by możliwie jak największa liczba zespołów europejskich miała możliwość przystąpienia do międzynarodowych rozgrywek klubowych, więc pierwotnie brały w nich udział drużyny, plasujące się na podium ligowych zmagań o mistrzostwo danego państwa. Z uwagi na fakt, że w ówczesnym Pucharze Europy Mistrzów Krajowych każda federacja mogła wystawić wyłącznie 1 przedstawiciela (mistrza kraju), dwaj pozostali medaliści nie mieli możliwości rywalizowania na forum międzynarodowym (chyba że któryś z nich wywalczył Puchar kraju i przystępował do zmagań o Puchar Europy Zdobywców Pucharów).

Pierwszą edycję rozgrywek – zarówno wśród kobiet, jak i mężczyzn – przeprowadzono w sezonie 1980/1981 i od tego czasu regularnie (co sezon) toczone są one do czasów obecnych. W latach 90. do rywalizacji dopuszczono więcej, niż jednego przedstawiciela danego państwa, ale przywilej ten pierwotnie dotyczył wyłącznie najsilniejszych lig krajowych. Do rozgrywek danego sezonu przystępowały 52 drużyny, które w I fazie dzielono poprzez losowanie na 12 czterozespołowych grup. W tym samym terminie każda z grup rozgrywała niezależny od siebie trzydniowy turniej (od piątku do niedzieli), a jego gospodarzem zostawał jeden z uczestniczących klubów. Podczas każdego z 12 turniejów rundy grupowej poszczególne ekipy grały systemem "każdy z każdym" po jednym spotkaniu. 12 zwycięzców turniejów kwalifikowało się do 1/8 finału, a w tej fazie dołączały do nich 4 rozstawione drużyny – teoretycznie najsilniejsze (decyzję o rozstawieniu podejmowała przed rozpoczęciem rozgrywek CEV). Od tego momentu – przez dwie kolejne rundy (1/8 finału i ćwierćfinały) – rywalizacja toczyła się systemem pucharowym, tj. w formie dwumeczu (spotkanie "u siebie" i "na wyjeździe"), po którym lepszy kwalifikował się do następnej tury. O awansie dalej decydował bilans dwumeczu, tj. liczba zwycięstw, a w przypadku remisu (1 zwycięstwo i 1 porażka) – stosunek setów ewentualnie "małych punktów" (przy czym sety i małe punkty ugrane na wyjeździe liczyły się podwójnie). Czwórka triumfatorów dwumeczów ćwierćfinałowych uzyskiwała promocję do turnieju Final Four, odbywającego się w hali jednego z uczestników. Przed jej rozpoczęciem metodą losowania wyłaniane były obydwie pary półfinałowe, które rozgrywały ze sobą po jednym spotkaniu, zaś ich zwycięzcy awansowali do pojedynku finałowego. Jego triumfator zostawał zwycięzcą danej edycji Pucharu CEV.

Pod koniec 2006 CEV postanowiła zreformować – począwszy od sezonu 2007/2008 – wszystkie siatkarskie rozgrywki pucharowe, zarówno kobiet, jak i mężczyzn. Podjęto wówczas decyzję o likwidacji Pucharu Top Teams, zaś jego miejsce w hierarchii europucharów zajął "odnowiony" Puchar CEV, stając się tym samym drugimi pod względem prestiżu klubowymi rozgrywkami "starego kontynentu" (po Lidze Mistrzów). W miejsce "starego" Pucharu CEV powołano natomiast Puchar Challenge. Idea zmian miała wprost nawiązywać do reformy europejskich pucharów w męskiej piłce nożnej z przełomu tysiącleci – tak więc nowy Puchar CEV po raz kolejny stał się odpowiednikiem odnowionego Pucharu UEFA. W celu usystematyzowania zasad kwalifikacji do zreformowanych europejskich pucharów 16 maja 2007 CEV ogłosiła swój autorski ranking, na podstawie którego poszczególnym federacjom przyznano konkretną liczbę miejsc do obsadzenia w poszczególnych rozgrywkach. Zasadniczej zmianie uległ również system rozgrywek (z grupowo-pucharowego na typowo pucharowy).

W 2010 roku ponownie zreformowano rozgrywki Pucharu CEV i Pucharu Challenge. Zrezygnowano wtedy z organizowania turniejów Final Four dla najlepszej czwórki turniejów, które odbywały się u jednego z nich. Zamiast tego zarówno półfinały jak i mecz finałowy są rozgrywane zgodnie z obowiązującą w poprzednich rundach formule dwumeczu. Zrezygnowano wtedy również z rozgrywania meczu o 3. miejsce.

Sezon 2015/2016 był ostatnim, w którym po ćwierćfinałach rozgrywano Rundę Challenge, w której do zwycięzców ćwierćfinałów dołączały cztery zespoły z Ligi Mistrzów, którym nie udało się zakwalifikować do rundy play-off. Zamiast tego zespoły, które odpadły na etapie kwalifikacji do Ligi Mistrzów, dołączają do rywalizacji w Pucharze CEV wcześniej, bo na etapie 1/32 i/lub 1/16 finału. Jednocześnie po raz ostatni przegrani z 1/16 finału zostali relegowani do Pucharu Challenge.

System rozgrywek[edytuj | edytuj kod]

W danej edycji Pucharu CEV udział biorą co najmniej 32 europejskie męskie kluby siatkarskie zestawione poprzez losowanie w pary w każdej rundzie. Większość drużyn rozpoczyna rozgrywki od 1/16 finału, niektóre niżej notowane od 1/32 finału. Na etapie 1/32 lub 1/16 finału (lub obu, w zależności od edycji) dołączają drużyny, które odpadły w kwalifikacjach do Ligi Mistrzów. Rywalizacja w każdej parze toczy się systemem pucharowym, tj. w formie dwumeczu (spotkanie "u siebie" i "na wyjeździe"), po którym lepszy kwalifikuje się do kolejnej rundy. O awansie decyduje liczba zwycięstw jednego z zespołów (2 wygrane = przejście do kolejnej fazy zmagań). Natomiast w przypadku remisu (1 zwycięstwo i 1 porażka), w drugim ze spotkań zostaje rozegrany tzw. złoty set (do 15 punktów), a jego triumfator przechodzi na następnej rundy.

Kolejne tury Pucharu CEV (1/8 finału, ćwierćfinały, półfinały i finał) toczone są na identycznych zasadach. Przegrani każdej pary definitywnie kończą zmagania w europucharach danego sezonu. Triumfator dwumeczu finałowego zostaje zwycięzcą danej edycji Pucharu CEV.

Triumfatorzy[edytuj | edytuj kod]

Sezon Miejsce finału 1. miejsce 2. miejsce 3. miejsce 4. miejsce
Puchar Europy Zdobywców Pucharów
1972/1973 Grecja Ateny Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich Zwiezda Woroszyłowgrad Węgierska Republika Ludowa (1949–1989) Csepel SC Ludowa Republika Bułgarii Lewski Spartak Sofia Włochy Ruini Florencja
1973/1974 Belgia Bruksela Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich Radiotechnik Ryga Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich Zwiezda Woroszyłowgrad Polska Resovia Włochy Lubiam Bologna
1974/1975 Turcja Ankara Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich Radiotechnik Ryga Ludowa Republika Bułgarii Lewski Spartak Sofia Czechosłowacja Aero Odolena Voda Węgierska Republika Ludowa (1949–1989) Újpesti Dózsa SC
1975/1976 Czechosłowacja Bratysława Ludowa Republika Bułgarii CSKA Sofia Czechosłowacja Červená hviezda Bratysława Włochy Klippan Turyn Holandia Bouwlust Orawi
1976/1977 Belgia Bruksela Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich Radiotechnik Ryga Rumunia w epoce komunizmu Steaua Bukareszt Czechosłowacja Aero Odolena Voda Węgierska Republika Ludowa (1949–1989) Budapesti Honvéd SE
1977/1978 Holandia Assen Czechosłowacja Rudá hvězda Praha Polska AZS Olsztyn Włochy Paoletti Katania Turcja Eczacıbaşı
1978/1979 Belgia Roeselare Rumunia w epoce komunizmu Dinamo Bukareszt Ludowa Republika Bułgarii Lewski Spartak Sofia Czechosłowacja Rudá hvězda Praha Holandia Gemenservice/VVC Vught
1979/1980 Grecja Ateny Włochy Panini Modena Grecja Panathinaikos Ateny Czechosłowacja Aero Odolena Voda Turcja Vinylex
1980/1981 Belgia Bruksela Czechosłowacja Červená hviezda Bratysława Rumunia w epoce komunizmu Steaua Bukareszt Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich Awtomobilist Leningrad Ludowa Republika Bułgarii CSKA Sofia
1981/1982 Belgia Bruksela Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich Awtomobilist Leningrad Ludowa Republika Bułgarii Lewski Spartak Sofia Rumunia w epoce komunizmu Steaua Bukareszt Francja AS Grenoble
1982/1983 Liechtenstein Schaan Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich Awtomobilist Leningrad Włochy Kappa Turyn Socjalistyczna Federacyjna Republika Jugosławii Vojvodina Nowy Sad Turcja Güney Sanayi
1983/1984 Austria Innsbruck Włochy Kappa Turyn Hiszpania Son Amar Palma Francja Asnières Sports Holandia Brother Martinus Amstelveen
1984/1985 Francja Saint-Nazaire Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich Dinamo Moskwa Ludowa Republika Bułgarii Lewski Spartak Sofia Rumunia w epoce komunizmu Steaua Bukareszt Republika Federalna Niemiec (1949–1990) Hamburger SV
1985/1986 Grecja Pireus Włochy Panini Modena Rumunia w epoce komunizmu Steaua Bukareszt Ludowa Republika Bułgarii CSKA Sofia Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich Dinamo Moskwa
1986/1987 Szwajcaria Bazylea Włochy Tartarini Bologna Ludowa Republika Bułgarii Lewski Spartak Sofia Socjalistyczna Federacyjna Republika Jugosławii OK Bosna Sarajewo Polska Resovia
1987/1988 Włochy Bolonia Włochy Maxicono Parma Włochy Camst Bologna Ludowa Republika Bułgarii Lewski Spartak Sofia Czechosłowacja Rudá hvězda Praha
1988/1989 Finlandia Varkaus Włochy Maxicono Parma Ludowa Republika Bułgarii Lewski Spartak Sofia Grecja Panathinaikos Ateny Włochy Camst Bologna
1989/1990 Włochy Parma Włochy Maxicono Parma Włochy Sisley Treviso Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich Dinamo Moskwa Republika Federalna Niemiec (1949–1990) Hamburger SV
1990/1991 Hiszpania Palma de Mallorca Włochy Gabeca Montichiari Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich Awtomobilist Leningrad Francja AS Fréjus Belgia Knack Roeselare
1991/1992 Niemcy Moers Włochy Gabeca Montichiari Włochy Mediolanum Milano Niemcy Moerser SC Belgia Desimpel Torhout
1992/1993 Włochy Mediolan Włochy Misura Milano Francja AS Cannes Włochy Gabeca Montichiari Grecja Aris Saloniki
1993/1994 Szwajcaria Genewa Włochy Sisley Treviso Włochy Milan Volley Francja AS Cannes Grecja AO Orestiada
1994/1995 Szwajcaria Genewa Włochy Daytona Las Modena Hiszpania CV Grupo Duero Soria Belgia Knack Roeselare Grecja Aris Saloniki
1995/1996 Grecja Pireus Grecja Olympiakos Pireus Niemcy Bayer Wuppertal Holandia Alcom Capelle Hiszpania Unicaja Almería
1996/1997 Grecja Saloniki Włochy Alpitour Traco Cuneo Grecja Olympiakos Pireus Rosja Biełogorje-Dinamo Biełgorod Niemcy SCC Berlin
1997/1998 Włochy Cuneo Włochy Alpitour Traco Cuneo Grecja Olympiakos Pireus Portugalia Castêlo da Maia GC Hiszpania CV Guaguas Las Palmas
1998/1999 Turcja Stambuł Francja AS Cannes Włochy TNT Alpitour Cuneo Rosja UEM-Izumrud Jekaterynburg Turcja Arçelik
1999/2000 Grecja Ateny Francja Paris Volley Włochy TNT Alpitour Cuneo Grecja AEK Ateny Turcja Galatasaray SK
Puchar Top Teams
2000/2001 Turcja Ereğli Portugalia SC Espinho Rosja UEM-Izumrud Jekaterynburg Hiszpania Unicaja Almería Turcja Erdemirspor
2001/2002 Polska Częstochowa Belgia Knack Roeselare Portugalia SC Espinho Polska Galaxia Starter AZS Bank Częstochowa Ukraina Łokomotyw Charków
2002/2003 Holandia Apeldoorn Holandia Piet Zoomers/D Apeldoorn Ukraina Łokomotyw Charków Holandia Omniworld Almere Ukraina Azot Czerkasy
2003/2004 Austria Innsbruck Ukraina Łokomotyw Charków Rumunia Deltacons Tulcza Austria VT Tiroler Wasserkraft Innsbruck Portugalia Castêlo da Maia GC
2004/2005 Grecja Pireus Grecja Olympiakos Pireus Holandia ORTEC Rotterdam.Nesselande Czechy VK Dukla Liberec Holandia Omniworld Almere
2005/2006 Hiszpania Palma de Mallorca Włochy Copra Berni Piacenza Hiszpania Son Amar Palma Grecja Panathinaikos Ateny Serbia Vojvodina Novolin Nowy Sad
2006/2007 Włochy Modena Słowenia OK Autocommerce Bled Włochy Cimone Modena Rosja Iskra Odincowo Macedonia Północna Rabotnički Fersped Skopje
Puchar CEV
2007/2008 Włochy Rzym Włochy M. Roma Volley Belgia Noliko Maaseik Czarnogóra Budvanska Rivijera Budva Rosja Fakieł Nowy Urengoj
2008/2009 Grecja Ateny Rosja Lokomotiw-Biełogorje Biełgorod Grecja Panathinaikos Ateny Włochy Bre Banca Lannutti Cuneo Hiszpania Unicaja Almería
2009/2010 Belgia Maaseik Włochy Bre Banca Lannutti Cuneo Rosja Iskra Odincowo Belgia Noliko Maaseik Włochy CoprAtlantide Piacenza
2010/2011 Włochy Treviso
Polska Kędzierzyn-Koźle
Włochy Sisley Treviso Polska ZAKSA Kędzierzyn-Koźle Polska Asseco Resovia
Bułgaria CSKA Sofia
2011/2012 Polska Rzeszów
Rosja Moskwa
Rosja Dinamo Moskwa Polska Asseco Resovia Słowenia ACH Volley Lublana
Włochy Acqua Paradiso Monza Brianza
2012/2013 Turcja Ankara
Włochy Latina
Turcja Halkbank Włochy Andreoli Latina Ukraina Łokomotyw Charków
Turcja Maliye Milli Piyango
2013/2014 Francja Paryż
Rosja Niżny Nowogród
Francja Paris Volley Rosja Gubiernija Niżny Nowogród Rumunia Tomis Konstanca
Polska PGE Skra Bełchatów
2014/2015 Włochy Trydent
Rosja Moskwa
Rosja Dinamo Moskwa Włochy Diatec Trentino Polska ZAKSA Kędzierzyn-Koźle
Belgia VC Euphony Asse-Lennik
2015/2016 Niemcy Berlin
Rosja Surgut
Niemcy Berlin Recycling Volleys Rosja Gazprom-Jugra Surgut Rosja Dinamo Moskwa
Belgia Knack Roeselare
2016/2017 Francja Tours
Włochy Trydent
Francja Tours VB Włochy Diatec Trentino Turcja Fenerbahçe Stambuł
Niemcy United Volleys Rhein-Main
2017/2018 Rosja Biełgorod
Turcja Ankara
Rosja Biełogorje Biełgorod Turcja Ziraat Bankası Włochy Calzedonia Werona
Polska Asseco Resovia
2018/2019 Włochy Trydent
Turcja Stambuł
Włochy Itas Trentino Turcja Galatasaray SK Rosja Kuzbass Kemerowo
Grecja Olympiakos Pireus

Bilans klubów[edytuj | edytuj kod]

Klub 1. miejsce 2. miejsce 3. miejsce Lata zwycięstw
Włochy Piemonte Volley 3 2 1 1997, 1998, 2010
Związek Socjalistycznych Republik RadzieckichRosja Dinamo Moskwa 3 1 1 1985, 2012, 2015
Włochy Pallavolo Modena 3 1 0 1980, 1986, 1995
Włochy Pallavolo Parma 3 0 0 1988, 1989, 1990
Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich Radiotechnik Ryga 3 0 0 1974, 1975, 1977
Grecja Olympiakos Pireus 2 2 0 1996, 2005
Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich Awtomobilist Leningrad 2 1 1 1982, 1983
Włochy Sisley Treviso 2 1 0 1994, 2011
Włochy Gabeca Pallavolo Spa 2 0 1 1991, 1992
Rosja Lokomotiw-Biełogorje Biełgorod 2 0 1 2009, 2018
Francja Paris Volley 2 0 0 2000, 2014
Włochy Volley Gonzaga Milano 1 2 0 1993
Francja AS Cannes 1 1 1 1999
Włochy Pallavolo Turyn 1 1 1 1984
Czechosłowacja Červená hviezda Bratysława 1 1 0 1981
Ukraina Łokomotyw Charków 1 1 0 2004
Portugalia SC Espinho 1 1 0 2001
Włochy Zinella Volley Bologna 1 1 0 1987
Bułgaria CSKA Sofia 1 0 2 1976
Słowenia ACH Volley Lublana 1 0 1 2007
Czechosłowacja Rudá hvězda Praha 1 0 1 1978
Belgia Volleyteam Roeselare 1 0 1 2002
Rumunia Dinamo Bukareszt 1 0 0 1979
Holandia Dynamo Apeldoorn 1 0 0 2003
Włochy M. Roma Volley 1 0 0 2008
Włochy Pallavolo Piacenza 1 0 0 2005
Włochy Ruini Florencja 1 0 0 1973
Turcja Halkbank Ankara 1 0 0 2013
Niemcy Berlin Recycling Volleys 1 0 0 2016
Francja Tours VB 1 0 0 2017

Bilans państw[edytuj | edytuj kod]

Państwo 1. miejsce 2. miejsce 3. miejsce
 Włochy 19 9 5
 ZSRR 6 2 2
 Rosja 4 4 3
 Francja 4 1 3
 Grecja 2 4 3
 Czechosłowacja 2 1 4
 Bułgaria 1 6 3
 Rumunia 1 4 3
 Belgia 1 1 2
 Holandia 1 1 2
 Portugalia 1 1 1
 Ukraina 1 1 0
 Słowenia 1 0 1
 Polska 0 3 4
 Hiszpania 0 3 1
 Niemcy 1 1 1
 Węgry 0 1 0
 Turcja 0 1 0
 Jugosławia 0 0 2
 Austria 0 0 1
 Czarnogóra 0 0 1
 Czechy 0 0 1

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]