Przejdź do zawartości

Punkt nieciągłości

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Wykres funkcji gamma Eulera w dziedzinie zespolonej. W punktach całkowitych niedodatnich ma ona nieciągłości nieusuwalne i odosobnione

Punkt nieciągłości, nieciągłość[1] – dwuznaczne pojęcie analizy matematycznej i topologii:

Wyróżnia się kilka odmian nieciągłości, a te odmiany nie zawsze są rozłączne – niektóre właściwości mogą się łączyć. Na temat nieciągłości udowodniono co najmniej kilka twierdzeń, związanych m.in. z pojęciem całki.

Rodzaje

[edytuj | edytuj kod]
Wykres funkcji sinc. Jest utworzona z funkcji która w punkcie ma nieciągłość usuwalną
Wykres funkcji signum, która w punkcie ma nieciągłość[5] nieusuwalną, konkretniej skokową

Co najmniej dwa rodzaje nieciągłości są określone dla funkcji między dowolnymi przestrzeniami topologicznymi:

  • jeśli w punkcie nieciągłości istnieje granica funkcji, to taką nieciągłość nazywa się usuwalną[1][6];
  • punkt nieciągłości nazywa się odosobnionym, jeśli w pewnym sąsiedztwie tego punktu funkcja jest ciągła[1]. Przykład funkcji z odosobnioną nieciągłością to funkcja signum (znak) – punkt nieciągłości to 0. Przykładem funkcji, dla której każdy punkt jej dziedziny jest punktem nieciągłości, jest funkcja Dirichleta.

Dla funkcji zmiennej rzeczywistej definiuje się dodatkowe rodzaje nieciągłości:

  • nieciągłość skokowa oznacza, że funkcja ma w danym punkcie różne granice jednostronne[a], właściwe (skończone) lub nie[6]. Jeśli są skończone, to mówi się też o skoku funkcji[7], choć ta nazwa oznacza też różnicę między granicami jednostronnymi[8];
  • nieciągłość zwyczajna lub pierwszego rodzajurozumiana szeroko – oznacza skończone granice jednostronne[b][7]. Czasem wymaga się dodatkowo, by granice te były różne[3], co pokrywa się z jednym z podanych wyżej pojęć skoku funkcji;
  • nieciągłość drugiego rodzaju – rozumiana szeroko – oznacza, że w danym punkcie nie istnieją skończone granice jednostronne[6][7]. Czasem wymaga się, by co najmniej jedna z granic jednostronnych była nieskończona[3].

Twierdzenia

[edytuj | edytuj kod]

Dla funkcji rzeczywistej zbiór nieciągłości jest przeliczalną sumą zbiorów domkniętych[4]. Istnieją też wyniki o nieciągłościach funkcji rzeczywistych zmiennej rzeczywistej :

  1. lewostronna oraz prawostronna
  2. różne od wartości funkcji w tym punkcie – inaczej byłaby w nim ciągła

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]
  1. 1 2 3 Leksiński, Nabiałek i Żakowski 1995 ↓, s. 69.
  2. punkt nieciągłości funkcji, [w:] Encyklopedia PWN [online], Wydawnictwo Naukowe PWN [dostęp 2022-10-04].
  3. 1 2 3 punkt, [w:] Encyklopedia PWN [online], Wydawnictwo Naukowe PWN [dostęp 2022-10-04].
  4. 1 2 publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Discontinuity point (ang.), Encyclopedia of Mathematics, encyclopediaofmath.org, [dostęp 2022-10-04].
  5. funkcja nieciągła, [w:] Encyklopedia PWN [online], Wydawnictwo Naukowe PWN [dostęp 2022-10-04].
  6. 1 2 3 publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Szymon Charzyński, Typy nieciągłości, Khan Academy, kanał „KhanAcademyPoPolsku” na YouTube, 8 lutego 2018 [dostęp 2025-10-12].
  7. 1 2 3 Fichtenholz 1999 ↓, s. 127.
  8. skok funkcji, [w:] Encyklopedia PWN [online], Wydawnictwo Naukowe PWN [dostęp 2022-10-04].
  9. Fichtenholz 1999 ↓, s. 129.
  10. Schinzel 1976 ↓, s. 44.
  11. Strzelecki 2018 ↓, s. 232.

Bibliografia

[edytuj | edytuj kod]

Literatura dodatkowa

[edytuj | edytuj kod]
  • Walter Rudin: Podstawy analizy matematycznej. Warszawa: PWN, 1998, s. 270–271.

Linki zewnętrzne

[edytuj | edytuj kod]