Punkt stacjonarny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Punkt stacjonarny (krytyczny) – punkt, w którym pierwsza pochodna funkcji przyjmuje wartość zero. Jeśli w tym punkcie druga pochodna istnieje i jest dodatnia, to funkcja ma minimum lokalne; jeżeli istnieje i jest ujemna, funkcja ma maksimum lokalne. Są to warunki wystarczające dla istnienia ekstremów w punkcie stacjonarnym. Dla funkcji wielu zmiennych w punkcie stacjonarnym zerują się pochodne po wszystkich zmiennych.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]