Pychowice

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Pychowice
Ilustracja
Zabudowa Pychowic przy ul. Tynieckiej - widok od strony zachodniej.
Państwo  Polska
Miasto Kraków
Dzielnica VIII Dębniki
Położenie na mapie Krakowa
Mapa lokalizacyjna Krakowa
Pychowice
Pychowice
Położenie na mapie województwa małopolskiego
Mapa lokalizacyjna województwa małopolskiego
Pychowice
Pychowice
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Pychowice
Pychowice
Ziemia50°01′57″N 19°53′01″E/50,032500 19,883611

Pychowice – obszar Krakowa wchodzący w skład Dzielnicy VIII Dębniki. Znajduje się tam rzymskokatolicka parafia Najświętszego Serca Pana Jezusa (erygowana w 1958 r.), Dowództwo Wojsk Specjalnych, Jednostka Wojskowa 4724, szkoła podstawowa, klub piłkarski Pychowianka oraz Cmentarz Pychowice. Od wschodu Pychowice sąsiadują ze Skałkami Twardowskiego. Pychowice leżą na trasie Małopolskiej Drogi św. Jakuba.

Na terenach na południe od Pychowic znajduje się III Kampus UJ.

Wieś dóbr prestymonialnych kapituły katedralnej krakowskiej w powiecie szczyrzyckim województwa krakowskiego w końcu XVI wieku[1].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pierwsza wzmianka o wsi Pychowice pojawiła się w 1254 roku[2] w opisie wsi Dębniki. W 1490 roku wieś miała powierzchnię 6 łanów kmiecych. W 1581 wieś liczyła 4 łany kmiecie, 6 zagród z rolą, 6 komorników bez bydła oraz 4 komorników z bydłem[3].

W 1941 roku, na mocy władz niemieckich o rozszerzeniu granic miasta Krakowa, Pychowice stały się jego dzielnicą.

Po 1995 roku Pychowice stały się popularne pod budowę nieruchomości jednorodzinnych, co powiększyło liczbę mieszkańców do 2015 roku dwukrotnie.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Województwo krakowskie w drugiej połowie XVI wieku ; Cz. 2, Komentarz, indeksy, Warszawa 2008, s. 101.
  2. Instytut Historii Polskiej Akademii Nauk: Słownik historyczno-geograficzny województwa krakowskiego w średniowieczu. 2010. [dostęp 2013-01-31].
  3. Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, Tom IX. Warszawa: nakł. Filipa Sulimierskiego i Władysława Walewskiego, 1880-1914, s. 327.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]