PzF 44

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Granatnik PzF 44 Lanze
Ilustracja
Granatnik PzF 44 Lanze
Państwo  Niemcy
Producent Heckler & Koch (granatnik)

Dynamit Nobel (nabój)

Rodzaj granatnik przeciwpancerny
Dane techniczne
Kaliber 44 mm (wyrzutnia)

67 (pocisku)

Wymiary
Długość 0,88 m (niezaładowany)

1,162 m (załadowany)

Masa
broni 10,3 kg (w położeniu bojowym)
Inne
Prędkość pocz. pocisku 168 m/s
Zasięg skuteczny ok. 300-400 m
Przebijalność pancerza 370 mm

PzF 44 (Lanze, Panzerfaust 44) – niemiecki granatnik przeciwpancerny używany od lat 60. do połowy lat 80.

Historia konstrukcji[edytuj | edytuj kod]

PzF 44 został skonstruowany w latach 50. przez firmy Dynamit Nobel (nabój) i Heckler & Koch (granatnik). Granatnik powstawał w tym samym czasie co RPG-7 i wyglądem oraz możliwościami bojowymi jest do niego podobny[1]. Granatniki PzF 44-2A1 były używane do połowy lat 80. Później zastąpiły je nowe Panzerfaust 3.

Konstrukcja[edytuj | edytuj kod]

Wyrzutnia PzF 44 miała kaliber 44 mm. Od spodu przymocowany był do niej mechanizm uderzeniowo-spustowy do komory którego był dołączony od spodu chwyt pistoletowy, a od tyłu kolba. Drugi chwyt pistoletowy znajdował się w przedniej części wyrzutni. Lanze wyposażony był w nietypowy, niespotykany w innych wzorach uzbrojenia mechanizm odpalający. Wewnątrz tylnego chwytu pistoletowego umieszczony był pudełkowy magazynek z nabojami zapałowymi. Po załadowaniu do wyrzutni granatu przeciwpancernego należało także załadować nabój zapałowy przy pomocy zamka ślizgowo-obrotowego którego rękojeść znajdowała się po lewej stronie komory spustowej. Jednocześnie z załadowaniem naboju zapałowego następowało napięcie sprężyny uderzeniowej iglicy. Oddanie strzału następowało po dociśnięciu kolby do ramienia (wyłączało bezpiecznik automatyczny) i ściągnięciu spustu. Ściągnięcie spustu zwalniało iglice która odpalała ładunek naboju zapałowego. Płomień przenosił się następnie kanałem ogniowym na ładunek miotający granatu przeciwpancernego. Żywotność wyrzutni określano na 2000 wystrzałów.

Amunicja[edytuj | edytuj kod]

Początkowo z granatnika miotano nadkalibrowe pociski 81 mm. Miały one ładunek miotający z masą przeciwbieżną. W 1973 roku granatnik zmodernizowano . Nowa wersja o oznaczeniu PzF 44-2A1 została przystosowano do miotania nowych pocisków kalibru 67 mm. Miały one kombinowany, bezodrzutowo-rakietowy układ miotający (podobny do zastosowanego w RPG-7).

Do granatnika opracowano 3 typy amunicji: kumulacyjną (przeciwpancerną), wielozadaniową oraz ćwiczebną[1].

Dane taktyczno-techniczne PzF 44-2A1[edytuj | edytuj kod]

  • Kaliber:
    • wyrzutni: 44 mm
    • pocisku: 67 mm
  • Masa: 11,8 kg
  • Masa pocisku: 2,5 kg
  • Długość: 880/1162 mm
  • Prędkość początkowa pocisku: 168 m/s
  • Prędkość maksymalna pocisku: 210 m/s
  • Donośność: 300-400 m
  • Przebijalność: 370 mm

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Igor Witkowski: Broń przeciwpancerna. Warszawa: Lampart, 1996, s. 65-66. ISBN 83-86776-25-0.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]