Queen Anne's Revenge

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Queen Anne's Revenge
Queen Anne's Revenge
Historia
Wodowanie 1710
 Royal Navy
Nazwa Concorde
Wejście do służby 1710
Wycofanie ze służby 1711
 Marine nationale
Nazwa La Concorde
Wejście do służby 1711
Wycofanie ze służby 1717
 Czarnobrody
Nazwa Queen Anne's Revenge
Wejście do służby 1717
Wycofanie ze służby 1718
Los okrętu osiadły na mieliźnie (po maju 1718 dalszy los nieznany)
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność ponad 300 t
Długość ponad 30 m
Szerokość ok 8 m
Zanurzenie 3 m
Załoga ponad 200 piratów i nieznana liczba niewolników
Napęd
żagle
Uzbrojenie
40 dział

Queen Anne's Revenge (pol. Zemsta Królowej Anny) – XVIII-wieczny okręt piracki. Od jesieni roku 1717 do przełomu maja i czerwca roku 1718 był jednostką flagową pirata Czarnobrodego.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Bandera Czarnobrodego

Okręt powstał w Wielkiej Brytanii w 1710 i już rok później został zdobyty przez Francuzów. Znany pod nazwą "La Concorde", służył pod francuską banderą jako statek niewolniczy.

Został następnie zdobyty przez pirata Hornigolda, przekazany Edwardowi Teachowi (w innej wersji statek został zdobyty przez Czarnobrodego na Francuzach) i przemianowany na "Zemstę Królowej Anny".

Przez następne miesiące okręt brał udział w rabowaniu kilku statków, a w maju 1718 jednostka uczestniczyła w udanej blokadzie portu Charleston w Południowej Karolinie. Po tym sukcesie kapitan na "Queen Anne's Revenge" popłynął na północ i pozostawił okręt na mieliźnie w pobliżu Beaufort Inlet (Karolina Północna), dobrze ukrywając skarby (nawet załoga nie wiedziała gdzie).

Okręt był w tym czasie jedną z największych jednostek pływających i największym okrętem pirackim w historii.

W 1996 roku w pobliżu Beaufort w Karolinie Północnej odkryto wrak okrętu pirackiego (przemawia za tym odnalezienie 25 dział), który zdaniem Marka Wilde-Ramsinga – kierownika prowadzonych badań – może być pozostałością po słynnej "Queen Anne Revenge"[1].

Przypisy

  1. Joel K. Bourne jr, Czarnobrody żyje, National Geographic Polska, nr 7 (82) lipiec 2006.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]