RMS Viceroy of India

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
RMS „Viceroy of India”
Ilustracja
RMS „Viceroy of India”
Bandera  Wielka Brytania
Call sign GLVX
Właściciel Peninsular and Oriental Steam Navigation Company (P&O)
Nadzorujące towarzystwo klasyf. Lloyd's Register of Shipping
Dane podstawowe
Typ oceaniczny statek pasażerski
Historia
Stocznia Alexander Stephen and Sons, Glasgow
Data wodowania 15 września 1928
Data oddania do eksploatacji 7 marca 1929
Data zatonięcia 11 listopada 1942
Dane techniczne
Nośność (DWT) 9180 t
Długość całkowita (L) 186,56 m
Szerokość (B) 23,22 m
Zanurzenie (D) 8,61 m
Pojemność brutto: 19 648 RT
netto:10 069 RT
Napęd mechaniczny
Silnik 2 turbiny parowe, 2 silniki elektryczne, 17 000 shp
Liczba śrub napędowych 2
Prędkość maks. 19 w.

RMS „Viceroy of India” – brytyjski oceaniczny statek pasażerski zbudowany w 1929 roku dla armatora Peninsular and Oriental Steam Navigation Company (P&O). Podczas II wojny światowej zarekwirowany do transportu wojska i zatopiony w 1942 roku przez niemiecki okręt podwodny U-407[1]. Nazwa jednostki pochodzi od kolonialnego urzędu wicekróla Indii[1].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Statek zamówiony został w kwietniu 1927 roku, z myślą o obsłudze połączeń z Tilbury, koło Londynu, do Bombaju (Indie). Zbudowany został w stoczni Alexander Stephen and Sons w Glasgow za kwotę 1 090 987 funtów. Wodowanie statku nastąpiło 15 września 1928 roku. Matką chrzestną jednostki została Dorothy Irwin, żona ówczesnego wicekróla Indii, Edwarda Wooda. Ze wstępnie rozważanej nazwy „Taj Mahal” (od mauzoleum w Agrze) zrezygnowano ze względu na potencjalne problemy z adresowaną na statek pocztą (w Bombaju znajdował się hotel Taj Mahal), jak i możliwość urażenia części hinduskiego społeczeństwa[1][2]. 8 stycznia 1929 roku, w końcowej fazie budowy, statek uszkodzony został na śródokręciu w wyniku kolizji z dokującym w gęstej mgle parowcem SS „Corinaldo”. Ukończoną jednostkę 7 marca 1929 roku dostarczono armatorowi[1].

Statek przystosowany był do przewozu 415 pasażerów w klasie I i 258 w klasie II. Wszystkie kabiny były jednoosobowe. Dodatkowe pomieszczenia przeznaczone były dla służących towarzyszących podróżującym. Załoga składała się z 413 osób – 14 oficerów, 19 podoficerów, 59 marynarzy, 18 mechaników, 53 palaczy, 248 ochmistrzów i stewardów oraz lekarza z pomocnikiem[1].

Wkrótce po wejściu do służby statek rozpoczął regularne kursy do Bombaju, a także wycieczkowe rejsy na innych trasach. We wrześniu 1932 roku ustanowił rekord czasu podróży na trasie bombajskiej, wynoszący 17 dni, 1 godzinę i 42 minuty[1].

Podczas swojej kariery „Viceroy of India” kilkakrotnie podejmował rozbitków z innych statków, m.in. 5 września 1935 roku 241 pasażerów transatlantyku SS „Doric”, który zderzył się z francuskim parowcem „Formigny” koło Cabo Fisterra, a 11 sierpnia 1940 roku – 279 pasażerów z SS „Ceramic” po kolizji tamtego z frachtowcem „Testbank” w pobliżu Kapsztadu[1].

10 kwietnia 1937 roku statek uszkodzony został w następstwie wejścia na mieliznę w Kanale Sueskim. Po wysadzeniu pasażerów w Marsylii, jednostkę skierowano na naprawy na Malcie[1].

Podczas II wojny światowej, 12 listopada 1940 roku statek zarekwirowany został przez rząd i przebudowany na transportowiec w stoczni na rzece Clyde. W listopadzie 1942 roku uczestniczył w lądowaniu wojsk alianckich w Algierii. 10 listopada wypłynął pusty w drogę powrotną z portu w Algierze z zamiarem dotarcia do Gibraltaru. Następnego dnia trafiony został przez dwie z czterech torped wystrzelonych w jego kierunku przez niemiecki okręt podwodny U-407, około 50 km na północ od Oranu. Jednostka została wzięta na hol przez niszczyciel HMS „Boadicea”, mimo to zatonęła. Zginęło czterech członków załogi. Pozostali, 428 osób załogi i 22 pasażerów, zostali wzięci na pokład „Boadicei”[1][2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g h i Viceroy of India (1928) Ship Fact Sheet (ang.). P&O Heritage. [dostęp 2018-09-01]. [zarchiwizowane z tego adresu].
  2. a b Viceroy of India (ang.). uboat.net. [dostęp 2018-09-01].