Raúl Castro

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Raúl Modesto Castro Ruz
Raul-castro-2016.jpg
Data i miejsce urodzenia 3 czerwca 1931
Birán
Kuba Przewodniczący Rady Państwa Republiki Kuby
Okres od 24 lutego 2008
Przynależność polityczna Komunistyczna Partia Kuby
Poprzednik Fidel Castro
Kuba Przewodniczący Rady Ministrów Kuby
Okres od 24 lutego 2008
Przynależność polityczna Komunistyczna Partia Kuby
Poprzednik Fidel Castro
Kuba Pierwszy Sekretarz Komunistycznej Partii Kuby
Okres od 19 kwietnia 2011
Poprzednik Fidel Castro
Raul Castro Signature.svg
Odznaczenia
Krzyż Wielki Orderu Narodowego (Mali) Wielki Łańcuch Orderu Oswobodziciela (Wenezuela) Order Lenina (ZSRR) Order Krzyża Grunwaldu I klasy

Raúl Modesto Castro Ruz (ur. 3 czerwca 1931 w Biránie) – kubański rewolucjonista i polityk. Odegrał dużą rolę w działaniach Ruchu 26 Lipca i rewolucji która doprowadziła w 1959 roku do przejęcia władzy przez jego brata Fidela. Minister sił zbrojnych (1959-2006), przewodniczący Rady Państwa i Rady Ministrów (od lutego 2008) oraz sekretarz generalny Komunistycznej Partii Kuby (od kwietnia 2011)[1][2].

Życiorys[edytuj]

Najmłodszy z trójki braci. Jego ojciec był Hiszpanem a matka Kubanką. W młodości został zadeklarowanym zwolennikiem lewicy. Należał do komunistycznej organizacji młodzieżowej. W 1953 roku wziął udział w zorganizowanym przez Fidela Castro ataku na koszary Moncada. Atak stanowił nieudaną próbę obalenia dyktatora Fulgencio Batisty. Za udział w akcji został skazany na karę więzienia. Za kratami spędził dwa lata. Wypuszczony na wolność w wyniku amnestii. Udał się do Meksyku gdzie jego brat organizował działalność Ruchu 26 Lipca. W 1956 roku powrócił na Kubę na jachcie Granma. Wziął czynny udział w rewolucji. Walki zakończyły się w lutym 1956 roku gdy Fidel został premierem. W tym samym roku Raúl poślubił rewolucjonistkę Vilmę Espín[1][2].

W porewolucyjnej Kubie objął urząd wicepremiera i ministra sił zbrojnych. Uchodził za drugą najważniejszą postać w państwie. Optował za utrzymaniem bliskich relacji ze Związkiem Radzieckim. Odwiedził ten kraj w 1962 roku celem negocjacji pomocy wojskowej dla wyspy. Od 1962 roku II sekretarz Zjednoczonej Partii Rewolucji Socjalistycznej, a od 1965 roku II sekretarz Komitetu Centralnego Komunistycznej Partii Kuby. Choć był zadeklarowanym marksistą, wykazywał o wiele większe zainteresowanie reformami gospodarczymi aniżeli jego starszy i bardziej umiarkowany. W połowie lat 80. pozwolił na rynkowe reformy w kilku przedsiębiorstwach państwowych kontrolowanych przez wojsko. Opowiedział się za dalszą liberalizacją gospodarki w chwili gdy rozpad ZSRR (a tym samym wstrzymanie wymiany handlowej z tym krajem) wywołał na wyspie kryzys gospodarczy. W połowie lat 90. przeprowadził wiele reform które przyczyniły się do częściowego ożywienia gospodarki i rolnictwa[1][2].

31 lipca 2006 roku po tym gdy stan zdrowia Fidela znacznie się pogorszył, tymczasowo objął stanowisko głowy państwa, szefa rządu i partii oraz naczelnego dowódcy sił zbrojnych. Gdy w lutym 2008 roku, Fidel ogłosił wycofanie się z życia politycznego, Raúl został przewodniczącym Rady Państwa i Rady Ministrów (reelekcja w lutym 2013 roku). Jego wpływy w państwie umocniły się jeszcze bardziej w 2011 roku gdy został wybrany na sekretarza generalnego rządzącej partii[1][2].

Jego rządy związane są z liberalizacją życia społecznego i gospodarczego. We wrześniu 2010 roku zwiększył zakres prowadzenie prywatnej przedsiębiorczości i zapowiedział zwolnienia w sektorze publicznym. Reformy kontynuował w sierpniu 2011 roku kiedy to wprowadzone zmiany znacznie zmniejszyły rolę państwa w gospodarce. Reformie towarzyszyła runda zwolnień pracowników sektora publicznego. Usprawnieniu uległ sektor turystyczny co pozwoliło na możliwość przyjmowania większej liczby zagranicznych turystów. Zlikwidował również obowiązujące dotychczas zezwolenia na zagraniczne wyjazdy dla Kubańczyków oraz pozwolił na odwiedzanie wyspy przez Kubańczyków mieszkających za granicą[1].

Od chwili przejęcia władzy starał się odzyskać utracony na arenie międzynarodowej prestiż. We wrześniu tego samego roku zorganizował w Hawanie szczyt Ruchu państw niezaangażowanych na którym gościło ponad pięćdziesięciu światowych przywódców. Zapowiedział ponadto gotowość do rozmów z rządem Stanów Zjednoczonych. W grudniu 2013 roku na pogrzebie Nelsona Mandeli w RPA podał rękę Barackowi Obamie co zostało uznane za symbol poprawy obustronnych relacji. W grudniu 2014 roku, po negocjacjach pod auspicjami Kanady i Watykanu, Castro i Obama ogłosili normalizację stosunków dyplomatycznych (zawieszonych w styczniu 1961). W lutym 2015 w obu stolicach uruchomiono placówki dyplomatyczne a w marcu 2016 roku Obama złożył wizytę na wyspie. Poprawie relacji towarzyszyło niewielkie rozluźnienie ograniczeń gospodarczych i zwiększenie możliwości obustronnych wizyt[1].

Odznaczenia (lista niepełna)[edytuj]

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. a b c d e f Raúl Castro (ang.). britannica.com.
  2. a b c d Castro Ruz Raúl (pol.). encyklopedia.pwn.pl.
  3. El último “trofeo” de los Castro: la espada de Bolivar (hiszp.). noticias24.com, 2008-12-14. [dostęp 2012-01-13].
  4. Orders, Decorations and Medals (ang.). jeanpaulleblanc.com. [dostęp 2012-08-30].
  5. Wojskowy Przegląd Historyczny Nr 3 (35), Warszawa 1965, s. 480.