Rabarbar dłoniasty

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Rabarbar dłoniasty
Rheum palmatum Woodville.jpg
Systematyka[1]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad rośliny nasienne
Klasa okrytonasienne
Rząd goździkowce
Rodzina rdestowate
Rodzaj rabarbar
Gatunek rabarbar dłoniasty
Nazwa systematyczna
Rheum palmatum L.
Syst. nat. ed. 10, 2:1010. 1759
Synonimy

Rhabarbarum palmatum Moench

"(comns)" Zdjęcia i grafiki w Commons
Liście
Owoce

Rabarbar dłoniasty, rzewień chiński, rzewień palczasty (Rheum palmatum L.) – gatunek rośliny z rodziny rdestowatych (Polygonaceae). Pochodzi z Chin północno-zachodnich i Tybetu północno-wschodniego, rozprzestrzenił się dziko we Włoszech[2]. W wielu krajach, również w Polsce jest uprawiany.

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Pokrój
Bylina o wysokości do 2 m, posiadająca duże i grube kłącze i korzeń.
Liście
Sercowate, szorstko owłosione, bardzo duże, wcinanoklapowane, o grubo piłkowanych brzegach.
Kwiaty
Drobne, zebrane w dużą wiechę. Kwiaty zielonkawe, mające 6 działek okwiatu , 1 słupek i 9 pręcików.

Biologia i ekologia[edytuj | edytuj kod]

Bylina, geofit. Kwitnie w maju i czerwcu[3].

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

  • Roślina lecznicza.
    • Surowiec zielarski: Korzeń (Radix Rhei) dwu- lub trzyletnich roślin. Zawiera garbniki, wolne i związane antrachinony (ok. 10%).
    • Działanie: Przy stosowaniu małych dawek (do 0,6 g) działają ściągająco zawarte w korzeniu garbniki, natomiast przy dużych dawkach (1 do 3 g) działają czyszcząco antrachinony. Rzewień stosuje się przy chronicznej obstrukcji, nieżytach żołądka i jelit oraz braku apetytu. Jeden ze składników proszku troistego. Nie wolno go używać przy kamicy nerkowej i piasku w moczu.
    • Zbiór i suszenie: Korzenie po wymyciu i okorowaniu tnie się na mniejsze kawałki, które nawleka się na sznury i suszy w temperaturze otoczenia lub w suszarni w temperaturze najwyżej 40 °C.
  • Roślina ozdobna. W celach ozdobnych uprawia się głównie odmianę tangutską (var. tanguticum Maxim.)[3]. Kultywar `Atrosanguineum` ma ciemnoróżowe kwiaty i purpurowe liście, które z czasem przebarwiają się na ciemnozielono[4]. Zwykle uprawia się pojedyncze okazy, ładnie prezentujące się na tle innych, niższych roślin w ogrodach naturalnych, lub w strzyżonym trawniku. Wymaga głębokiej gleby, najlepiej piaszczysto-gliniastej, stanowiska słonecznego lub półcienistego[5].

Przypisy

  1. Stevens P.F.: Caryophyllales (ang.). Angiosperm Phylogeny Website, 2001–. [dostęp 2009-10-07].
  2. Germplasm Resources Information Network (GRIN). [dostęp 2010-02-05].
  3. 3,0 3,1 Zbigniew Podbielkowski: Słownik roślin użytkowych. Warszawa: PWRiL, 1989. ISBN 83-09-00256-4.
  4. zbiorowe: Rośliny ogrodowe. Könemann, 2005. ISBN 978-3-8331-1916-3.
  5. Encyklopedia ogrodnictwa. Warszawa: 1995, s. 311, 329. ISBN 83-85152-39-3.