Rabarbar kędzierzawy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Rabarbar kędzierzawy
Ilustracja
Systematyka[1]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad Euphyllophyta
Klad rośliny nasienne
Klasa okrytonasienne
Rząd goździkowce
Rodzina rdestowate
Rodzaj rabarbar
Gatunek rabarbar kędzierzawy
Nazwa systematyczna
Rheum rhabarbarum L.
Sp. Pl. 372 1753[2]
Synonimy

  • Rhabarbarum verum Garsault (nom. inval.)
  • Rheum franzenbachii Münter
  • Rheum franzenbachii var. mongolicum Münter
  • Rheum undulalum L.
  • Rheum undulatum var. longifolium C.Y. Cheng & T.C. Kao[2]

Rabarbar kędzierzawy (Rheum rhabarbarum L.) – gatunek rośliny z rodziny rdestowatych (Polygonaceae Juss.). Występuje naturalnie we wschodniej części Rosji, Mongolii oraz Chinach (w prowincjach Hebei, Heilongjiang, Hubei, Jilin i Shanxi, a także w regionie autonomicznym Mongolia Wewnętrzna). Ponadto został naturalizowany i jest uprawiany na całym świecie w strefie umiarkowanej[3].

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Pokrój
Bylina dorastająca do 30–200 cm wysokości[3].
Liście
Ich blaszka liściowa ma owalnie eliptyczny kształt. Mierzy 30–45 cm długości oraz 10–30 cm szerokości, jest klapowana na brzegu, o niemal sercowatej nasadzie i tępym wierzchołku. Ogonek liściowy jest owłosiony. Gatka jest błoniasta, ma lejkowaty kształt i osiąga 20–40 mm długości[3].
Kwiaty
Zebrane w gęste wiechy, o długości 15–40 cm, rozwijają się na szczytach pędów. Listki okwiatu mają podłużnie owalny kształt i mierzą 2–4 mm długości[3].
Owoce
Mają jajowaty kształt, osiągają 6–10 mm długości[3].

Biologia i ekologia[edytuj | edytuj kod]

Rośnie na łąkach, stokach, terenach skalistych oraz w zaroślach. Występuje na wysokości do 4000 m n.p.m. Kwitnie od lipca do sierpnia[3].

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

Gatunek ten jest uprawiany od ponad dwóch tysiącleci. Samodzielnie lub w połączeniu z innymi składnikami jest wykorzystywany do przyrządzania galaretek, sosów i wina. Głównie wykorzystywany jest ogonek liściowy, ponieważ sama blaszka liściowa charakteryzuje się wysoką zawartością kwasu szczawiowego, kwasu cytrynowego oraz glikozydów, które są toksyczne w wysokich dawkach[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2009-06-01].
  2. a b Rheum rhabarbarum L. (ang.). The Plant List. [dostęp 11 listopada 2016].
  3. a b c d e f g Rheum rhabarbarum (fr.). Plantes & botanique. [dostęp 11 listopada 2016].