Racja żywnościowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Zawartość amerykańskiego zestawu MRE
Zawartość rosyjskiego zestawu dla oficerów
Zawartość kanadyjskiego zestawu
Paczka sucharów wchodzących w skład wyposażenia Bundesheer

Racja żywnościowa – inaczej nazywana też „racja polowa”, „racja wojskowa’’ lub ogólniej „żywność turystyczna” to zestaw żywności przeznaczony do spożycia dla jednej osoby.

Zestawy takie wydawane są żołnierzom, gdy nie można zapewnić im ciepłego posiłku z kuchni polowej. Są stosowane przez turystów (szczególnie pieszych), himalaistów, żeglarzy i grotołazów. Są łatwe do rozdziału dlatego stosowane są po klęskach żywiołowych, na obszarach nimi dotkniętych.


Wymagania dla żywności[edytuj]

Żywność wchodząca w skład takich zestawów powinna:

  • być trwała i nadawać się do długiego przechowywania bez lodówki,
  • być lekka i zajmować mało miejsca,
  • mieć dużą wartość kaloryczną,
  • być względnie tanią (ważne w wojsku, ignorowane w turystyce),
  • być odporna na bardzo wysokie (około 50°C) i bardzo niskie (około –30°C) temperatury.

Przykładowy skład[edytuj]

Skład porcji dziennej w WP II RP[edytuj]

  • Należność – Wojenna "W"
Chleb żołnierski – 800 g
Mięso – 300 g
Jarzyna twarda – 150 g
Ziemniaki – 700 g
Słonina – 40 g
Cebula świeża – 15 g
Cukier – 25 g
Konserwy kawowe – 5 0g
Korzenie – 0,5 g
Mąka do przypraw – 10 g
Mydło – 5 g
Ocet – 10 ml
Papierosy – 10 szt.
Sól do przyprawiania – 22 g
Włoszczyzna suszona – 1 g
Zapałki – 2 pud.
  • Należność – Sucha "S"
Chleb żołnierski – 1200 g
Wędlina świeża – 200 g
Słonina – 50 g
Cukier – 25 g
Konserwy kawowe – 50 g
Mydło – 5 g
Papierosy – 10 szt.
Zapałki – 2 pud.
  • Należność – Rezerwowa "R"
Suchary – 300 g
Konserwa mięsna – 200 g
Konserwy kawowe – 50 g
Papierosy – 10 szt.

Historia[edytuj]

"Żołnierze maszerują na żołądkach" – Napoleon Bonaparte.
W czasie wojen napoleońskich rząd francuski zaoferował 12 000 franków wynalazcy, który znajdzie tani sposób konserwacji żywności na dużą skalę. Było to spowodowane koniecznością zapewnienie aprowizacji rosnącej armii. Dokonał tego w 1809 Nicolas Appert, który wynalazł metodę termicznej konserwacji żywności w zamykanych, szklanych słojach. Szklane opakowania, jako podatne na stłuczenie, nie były specjalnie praktyczne, dlatego w 1810 Peter Durand opatentował zamykanie żywność w stalowych puszkach. Pierwsze puszki były zamykane (lutowane) lutem zawierającym ołów, dlatego możliwe było zatrucie ołowiem ich użytkowników. Otwieracz do konserw wynaleziono w 1858, wcześniej żołnierze otwierali puszki bagnetami lub rozbijali je o kamienie.

Współczesne racje wojskowe[edytuj]

 Ta sekcja jest niekompletna. Jeśli możesz, rozbuduj ją.

Bibliografia[edytuj]

  • "Dane organizacyjne i techniczne dla prac kwatermistrzowskich w polu", Warszawa 1939, Sztab Główny – Oddział IV, L.dz.1230/IV.Mob.39