Przejdź do zawartości

Racjonalizacja

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii

Racjonalizacja (od łac. ratio „rozum”) [1] – w psychologii jeden z mechanizmów obronnych – pozornie racjonalne uzasadnianie po fakcie swoich decyzji i postaw, kiedy prawdziwe motywy pozostają ukryte, często także przed własną świadomością.

Dwie typowe odmiany racjonalizacji zostały nazwane „kwaśnymi winogronami” i „słodkimi cytrynami”[2].

  • Kwaśne winogrona to uznawanie za nieważny cel, którego nie osiągnęliśmy [a].
  • Słodkie cytryny to wmawianie sobie, że przykre zdarzenia i sytuacje, będące naszym udziałem, są w rzeczywistości przyjemne.

Jest to także forma automatycznej obrony przed depresją – kiedy człowiek odczuwa naraz wiele negatywnych bodźców, bądź jest uczestnikiem nieprzyjemnych zdarzeń, to ma nienaturalnie wyśmienity humor, jest podekscytowany i tryska energią.

Inną formą racjonalizacji jest szukanie winnych za zaistniałe nieprzyjemne wydarzenie wokół siebie, zamiast uznania własnej winy.



Przypisy

[edytuj | edytuj kod]
  1. ↑ Jan Strelau: Psychologia. Podręcznik akademicki. T. II. Gdańskie Wydawnictwo Psychologiczne, 2000, s. 616-617. ISBN 83-87957-05-4.
  2. ↑ Kwaśne winogrona i słodkie cytryny - racjonalizacja [online], Psychosfera.net [dostęp 2026-02-04] [zarchiwizowane z adresu].