Radziwiłłów

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Zobacz też: inne znaczenia.
Radziwiłłów
Радивилів
ilustracja
Herb Flaga
Herb Flaga
Państwo  Ukraina
Obwód rówieński
Powierzchnia 5,06 km²
Populacja (2018)
• liczba ludności

10 493[1]
Nr kierunkowy +380-3633
Kod pocztowy 35500—35508
Położenie na mapie obwodu rówieńskiego
Mapa lokalizacyjna obwodu rówieńskiego
Radziwiłłów
Radziwiłłów
Położenie na mapie Ukrainy
Mapa lokalizacyjna Ukrainy
Radziwiłłów
Radziwiłłów
Ziemia50°07′43″N 25°15′52″E/50,128611 25,264444
Strona internetowa
Portal Portal Ukraina

Radziwiłłów (ukr. Радивилів, ros. Радивилов), 1564-1939: Radziwiłłów, 1939-1993: Czerwonoarmiejsk (ros. Червоноармейск)[2] / Czerwonoarmijsk (ukr. Червоноармійськ) – miasto na Ukrainie i stolica rejonu w obwodzie rówieńskim.

Znajduję się tu stacja kolejowa Radziwiłłów, położona na linii Lwów – Zdołbunów[2]. W okresie zaborów była rosyjską stacją graniczną na granicy z Austro-Węgrami.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Prywatne miasto szlacheckie położone było w XVI wieku w województwie wołyńskim[3].

W okresie powstania styczniowego w 1863 r. prowadził tu walki oddział Józefa Wysockiego.

W II Rzeczypospolitej miasto w powiecie dubieńskim, województwie wołyńskim. Przed wojną mieszkało w nim około 6000 mieszkańców, z czego połowę stanowili Żydzi, 31% Ukraińcy a 17% Polacy.

Podczas okupacji niemieckiej w Radziwiłłowie istniało getto dla Żydów. Jego więźniowie zostali eksterminowani w 1942 roku: 29 maja rozstrzelano 1350 osób a 6 października 950. Około 800 osób zdołało zbiec przed egzekucją[4]. W 1943 roku podczas rzezi wołyńskiej miasto obsadzone załogą niemiecką stanowiło miejsce schronienia polskich uchodźców z eksterminowanych przez UPA wiosek. Polacy zajmowali pożydowskie domy; tych, dla których nie starczyło miejsca, wywożono na roboty przymusowe w III Rzeszy[5].

W 1989 liczyło 10 353 mieszkańców[6][2].

W 2013 liczyło 10 508 mieszkańców[7].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Чисельність наявного населення України на 1 січня 2018 року. Державна служба статистики України. Київ, 2018. стор.61
  2. a b c Червоноармейск // Большой энциклопедический словарь (в 2-х тт.). / редколл., гл. ред. А. М. Прохоров. том 2. М., "Советская энциклопедия", 1991. стр.630
  3. Zenon Guldon, Jacek Wijaczka, Skupiska i gminy żydowskie w Polsce do końca XVI wieku, w: Czasy Nowożytne, 21, 2008, s. 164.
  4. Холокост на территории СССР: Энциклопедия, Moskwa 2009, ​ISBN 978-5-8243-1296-6​ s.834
  5. Władysław Siemaszko, Ewa Siemaszko, Ludobójstwo dokonane przez nacjonalistów ukraińskich na ludności polskiej Wołynia 1939–1945, Warszawa: „von borowiecky”, 2000, s. 98-99, ISBN 83-87689-34-3, OCLC 749680885.
  6. Всесоюзная перепись населения 1989 г. Численность городского населения союзных республик, их территориальных единиц, городских поселений и городских районов по полу
  7. Чисельність наявного населення України на 1 січня 2013 року. Державна служба статистики України. Київ, 2013. стор.91

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]