Rafał Augustyn (kompozytor)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Rafał Augustyn
Data i miejsce urodzenia 28 sierpnia 1951
Wrocław
Gatunki muzyka poważna
Zawód kompozytor
Odznaczenia
Srebrny Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis” Brązowy Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”

Rafał Augustyn (ur. 28 sierpnia 1951 we Wrocławiu) – polski kompozytor, krytyk muzyczny, a także filolog polski.

Życiorys[edytuj]

Studia kompozytorskie odbył w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej we Wrocławiu u Ryszarda Bukowskiego (1971–1974) i w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Katowicach u Henryka Mikołaja Góreckiego (dyplom 1978). W latach 1969–1974 studiował polonistykę na uniwersytecie we Wrocławiu, gdzie uzyskał (doktorat w 1982 na podstawie pracy Zagadnienia pokrewieństw strukturalnych w twórczości artystycznej okresu modernizmu). W 2014 nadano mu stopień doktora habilitowanego sztuk muzycznych w zakresie kompozycji i teorii muzyki na Wydziale Kompozycji, Interpretacji, Edukacji i Jazzu Akademii Muzycznej im. Karola Szymanowskiego w Katowicach[1]

Od 1973 pracownik Instytutu Filologii Polskiej Uniwersytetu Wrocławskiego. W latach 1979–1980 wykładowca języka polskiego w State University of New York w Stony Brook. Współpracownik „Ruchu Muzycznego” i miesięcznika „Odra” oraz Polskiego Radia (między innymi cykl Nowa muzyka, nowa wrażliwość) i Telewizji Polskiej TVP (cykl Klasyk, nasz bliski). W latach 1984–1994 wraz z Markiem Pijarowskim kierował festiwalem Musica Polonica Nova we Wrocławiu. 1981–1998 członek Komisji Programowej festiwalu Warszawska Jesień. W 1990 współzałożyciel Wydawnictwa Muzycznego „Brevis”. Sporadycznie występuje jako pianista.

Uzyskał wiele nagród kompozytorskich, m.in. nagrodę Związku Kompozytorów Polskich za wybitne osiągnięcia kompozytorskie w 2005.

W 2005 został odznaczony Brązowym, a w 2015 Srebrnym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”[2].

Wybrane kompozycje[edytuj]

  • Ballada na smyczki, 1977
  • Atlantyda I na orkiestrę, 1979
  • Atlantyda II na orkiestrę i chór, 1983
  • Auftakt na orkiestrę, 1989
  • A linea na wiolonczelę i orkiestrę smyczkową, 1995
  • Toccata festiva na orkiestrę młodzieżową, 1997
  • 2 kwartety smyczkowe — I 1972, II z fl. ad lib., 1981, Kr. 1986
  • Klangfarbenmelodie na kwartet perkusji, 1979
  • Romans na puzon, kb., kotły i 2 fortepiany, 1980
  • Miroirs dla 5 wykonawców, 1997
  • na instrumenty solowe: En blanc et noir na klawesyn, 1979, Kr. 1987, 2. wersja na klawesyn i orkiestrę kameralną, 1987
  • Long Island Rail Road na skrzypce i przedmioty towarzyszące, 1984
  • Utwór cykliczny nr 1 na skrzypce, 1986, Poznań 1990
  • Utwór cykliczny nr 2 na amplifikowany kontrabas solo, 1990, Poznań 1994
  • Varesiana na flet, 1987, Poznań 1996
  • na fortepian: Monosonata 1976, Kr. 1979, Utwory podróżne 1971-82, Wariacje na temat Paganiniego 1989, Poznań 1993
  • Trzy nokturny rzymskie na chór mieszany, 1990, Poznań 1993
  • Szczebrzeszyn na chór dziecięcy, 1992, Poznań 1992
  • In partibus na chór m. i fortepian, 1995
  • Carmina de tempore na sopr., fortepian i altówkę, 1981, Poznań 1998
  • A Life’s Parallels na gł. wysoki i orkiestrę, 1983
  • 5 kaligramów Apollinaire'a na sopr. i fortepian, 1991, Poznań 1998
  • Au pair, solo na skrzypce i fortepian (2001)
  • Itinerarium, concertino na orkiestrę i fortepian (2001).
  • sceniczna: balet Figle szatana według Adama Münchheimera i Stanisława Moniuszki, 1985
  • Król siedmiodniowy, pantomima w dwóch aktach (1988)
  • pantomima Cantus puerorum, libr. H. Tomaszewski według Księgi Daniela, 1993
  • muzyka teatralna
  • elektroniczna: SPHAE.RA 1992; Per Sawa 1998.

Publikacje[edytuj]

  • O melodyce utworów T. Bairda, „Ruch Muzyczny” 1975 nr 8
  • Pojęcie secesji w zastosowaniu do muzyki, w: Muzyka polska a modernizm, praca zbior., Kraków 1981
  • Tendencje klasycystyczne w najnowszej muzyce polskiej, „Ruch Muzyczny” 1984 nr 13
  • Artykulacja słowa u Mahlera oraz H.M. Górecki jako pedagog, „Zeszyty Naukowe Akad. Muz. we Wrocławiu” nr 35 oraz 49, Wrocław 1983, 1990.

Przypisy

Bibliografia[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]