Rafał T. Prinke

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Rafał T. Prinke
Kraj działania PRL, III RP
Data i miejsce urodzenia 18 stycznia 1955
Poznań, PRL
doktor habilitowany nauk humanistycznych
Specjalność: edytorstwo elektroniczne, metodyka nauczania języków obcych, nauki pomocnicze historii, źródłoznawstwo, historia nauki, historia idei
Alma Mater Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu
Doktorat 8 maja 2000 – historia
Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu
Habilitacja 14 maja 2015 – historia
Instytut Historii Nauki im. Ludwika i Aleksandra Birkenmajerów Polskiej Akademii Nauk
Nauczyciel akademicki
Akademia Akademia Wychowania Fizycznego im. Eugeniusza Piaseckiego w Poznaniu
Prezes
Stowarzyszenie Towarzystwo Genealogiczno-Heraldyczne

Rafał T. Prinke (ur. 18 stycznia 1955 w Poznaniu) – polski genealog i historyk. Doktor habilitowany nauk humanistycznych.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1973 ukończył VIII Liceum Ogólnokształcące w Poznaniu, a w 1977 filologię angielską na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu.

W 2000 uzyskał doktorat z historii w IH UAM na podstawie rozprawy Model komputerowej analizy źródeł historycznych (promotor: Jerzy Wisłocki), a w 2015 habilitację w Instytucie Historii Nauki im. Ludwika i Aleksandra Birkenmajerów Polskiej Akademii Nauk w Warszawie w oparciu o dorobek naukowy i rozprawę Piśmiennictwo alchemiczne do końca XVIII wieku.

Jest adiunktem w Katedrze Turystyki i Rekreacji Akademii Wychowania Fizycznego im. Eugeniusza Piaseckiego w Poznaniu.

Żonaty, ma dwóch synów.

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Mandala Życia. Astrologia – mity i rzeczywistość, t. 1-2 (1982) – wspólnie z Leszkiem Weresem
  • Wiedza hermetyczna. Systematyka dziedzin niewyjaśnionych (1984)
  • Vademecum polskiego astrologa, t. 1-2 (1986)
  • Madzong. Gra chińskich filozofów (1986)
  • Tarot - dzieje niezwyklej talii kart (1991)
  • Poradnik genealoga amatora (1993)
  • Nowy almanach błękitny (współautor, 1993)
  • Królewska krew. Polscy potomkowie Piastów i innych dynastii panujących (współautor, 1997)
  • Fontes ex machina. Komputerowa analiza źródeł historycznych (2000)
  • Zwodniczy ogród błędów. Piśmiennictwo alchemiczne do końca XVIII wieku (2014)

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]