Rafał Wnuk (historyk)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy historyka. Zobacz też: inne osoby o tym nazwisku.
Rafał Wnuk
Rafał Wnuk
Kraj działania  Polska
Data i miejsce urodzenia 22 maja 1967
Zamość
profesor nauk humanistycznych
Alma Mater Katolicki Uniwersytet Lubelski Jana Pawła II
Doktorat 1999
Polska Akademia Nauk
Habilitacja 2008
Polska Akademia Nauk
Profesura 2017
Wykładowca
Uczelnia Katolicki Uniwersytet Lubelski Jana Pawła II
Okres zatrudn. 2008
Odznaczenia
Srebrny Krzyż Zasługi

Rafał Wnuk (ur. 22 maja 1967 w Zamościu) – polski historyk, politolog i muzealnik, profesor nauk humanistycznych[1].

Kariera naukowa[edytuj | edytuj kod]

W latach 1982–1987 był uczniem Technikum Rolniczego przy Zespole Szkół Rolniczych w Zamościu. W 1987 został studentem historii na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. Pracę magisterską pod tytułem Konspiracja akowska i poakowska na Zamojszczyźnie od lipca 1944 do 1956 r. napisał pod kierunkiem prof. Tomasza Strzembosza.

W latach 1993–1997 był doktorantem Szkoły Nauk Społecznych przy Instytucie Filozofii i Socjologii Polskiej Akademii Nauk oraz uczestnikiem seminarium doktoranckiego u prof. Tomasza Strzembosza. W 1999 obronił rozprawę doktorską pod tytułem Zorganizowany opór wobec komunistycznego państwa na przykładzie Okręgu Lublin AK-DSZ-WiN w latach 1944–1947.

Były naczelnik Biura Edukacji Publicznej Instytutu Pamięci Narodowej Oddział w Lublinie (2000–2009) i były pracownik naukowy w Pracowni Ziem Wschodnich II RP Instytutu Studiów Politycznych PAN (1996–2008). Od 2008 wykładowca w Instytucie Historii Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego Jana Pawła II i pracownik Muzeum II Wojny Światowej w Gdańsku. Członek redakcji półrocznika historycznego „Pamięć i Sprawiedliwość”. Uzyskał habilitację w 2008 r. w Instytucie Studiów Politycznych Polskiej Akademii Nauk na podstawie pracy "Za pierwszego Sowieta". Polska konspiracja na Kresach Wschodnich II Rzeczypospolitej (wrzesień 1939 – czerwiec 1941)). 23 września 2017 r., decyzją prezydenta RP Andrzeja Dudy, został profesorem nauk humanistycznych.

Specjalność: polska konspiracja na Kresach Wschodnich w latach 1939–1941, wywiad Polskich Sił Zbrojnych oraz Armii Krajowej w okresie II wojny światowej, stosunki polsko-ukraińskie w latach 1939–1947.

Jego rodzina pochodzi ze wsi Wysokie pod Zamościem. Jest wnukiem Bolesława Wnuka, posła na Sejm II Rzeczypospolitej[2].

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Konspiracja akowska i poakowska na Zamojszczyźnie od lipca 1944 r. do 1956 r., Lublin 1993;
  • Pany i Rezuny. Współpraca AK-WiN i UPA 1945–1947, Warszawa 1997 (z Grzegorzem Motyką);
  • Okręg Lublin AK-DSZ-WiN 1944–1947, Warszawa 2000.
  • Atlas polskiego podziemia niepodległościowego 1944–1956 (redakcja całości)
  • "Za pierwszego Sowieta". Polska konspiracja na Kresach Wschodnich II Rzeczypospolitej (wrzesień 1939 – czerwiec 1941), Warszawa 2007. Wyd. Instytut Pamięci Narodowej i Instytut Studiów Politycznych PAN, ​ISBN 978-83-60464-47-2​.
  • Wojna po wojnie. Antysowieckie podziemie w Europie Środkowo-Wschodniej w latach 1944-1953, Wydawnictwo Naukowe Scholar – Instytut Studiów Politycznych PAN – Muzeum II Wojny Światowej, Gdańsk – Warszawa 2012 – (współautor – z Grzegorzem Motyką, Tomaszem Stryjkiem i Adamem F. Baranem);
  • Leśni bracia. Podziemie antykomunistyczne na Litwie, Łotwie i w Estonii 1944-1956, Warszawa 2018;

Nagrody i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

  • 2008 – Nagroda „Przeglądu Wschodniego” za rok 2007, za książkę pt. Za pierwszego Sowieta". Polska konspiracja....
  • 2008 – Nagroda od Jury i Czytelników w konkursie "Książka Historyczna Roku im. Oskara Haleckiego", dla zespołu redakcyjnego za książkę pt. Atlas polskiego podziemia niepodległościowego 1944–1956, Warszawa-Lublin 2007.
  • 2009 – Srebrny Krzyż Zasługi, za zasługi w dokumentowaniu i upamiętnianiu prawdy o najnowszej historii Polski[3].
  • 2014 – Nagroda im. Jerzego Giedroycia jako współautor książki „Wojna po wojnie. Antysowieckie podziemie w Europie Środkowo-Wschodniej w latach 1944-1953”.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Nowa Nauka Polska, nauka-polska.pl [dostęp 2018-02-26] (pol.).
  2. wyborcza.pl: Rzeczy już mu nie będą potrzebne. 27 grudnia 2011. [dostęp 28 grudnia 2011].
  3. M.P. z 2009 r. Nr 35, poz. 536

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]