Raffaella Carrà

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Raffaella Carrà
Ilustracja
Raffaella Carrà
Imię i nazwisko Raffaella Maria Roberta Pelloni
Data i miejsce urodzenia 18 czerwca 1943
Bolonia
Data i miejsce śmierci 5 lipca 2021
Rzym
Gatunki pop
Zawód piosenkarka, tancerka, aktorka, prezenterka telewizyjna
Aktywność 1970–2021
Wydawnictwo RCA Italiana, CBS, Epic, Hispavox
Strona internetowa

Raffaella Carrà [raffaˈɛlla karˈra], własc. Raffaella Maria Roberta Pelloni (ur. 18 czerwca 1943 w Bolonii, zm. 5 lipca 2021 w Rzymie[1]) – włoska piosenkarka, tancerka i aktorka, osobowość telewizyjna. Absolwentka Centro Sperimentale di Cinematografia. W latach 70. kilkakrotnie prowadziła program Canzonissima.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Młodość[edytuj | edytuj kod]

Dzieciństwo spędziła w Bellaria-Igea Marina, niedaleko Rimini. Gdy miała osiem lat, przeprowadziła się do Rzymu, aby pójść w ślady Jii Ruskai, założycielki Accademia nazionale di danza. W 1952 roku zadebiutowała w filmie Tormento del Passato w reżyserii Mario Bonnarda, kreując rolę Grazielli pod swym prawdziwym nazwiskiem Raffaella Pelloni. Ukończyła Centro Sperimentale di Cinematografia w Rzymie, a wkrótce potem, w roku 1960 miał miejsce jej prawdziwy debiut filmowy – Długa noc w 1943 (La lunga notte del '43) w reżyserii Florestano Vanciniego[2].

Lata 60.[edytuj | edytuj kod]

Raffaella Carrà i Gian Maria Volontè w filmie Il terrorista (1963)

W 1961 roku oficjalnie przyjęła pseudonim Raffaella Carrà. Kontynuowała karierę, występując w takich filmach jak: komedia 5 marines per 100 ragazze (1962, reżyseria Mario Mattioli, z udziałem między innymi Ugo Tognazziego, Virny Lisi, Bice Valori, Mario Carotenuto, Raimondo Vianello). W Hiszpanii wystąpiła w filmie L'Ombra di Zorro (1962, reżyseria Joaquín Luis Romero Marchent), a we Francji w La Chance et l'Amour (1964, reżyseria Bertrand Tavernier, Claude Berri, Charles L. Bitsch i Éric Schlumberger)[3]. W 1963 roku wzięła udział w Towarzyszach Mario Monicellego (z udziałem Marcello Mastroianniego). W 1965 roku wystąpiła u boku Franka Sinatry w filmie Ekspres von Ryana[2].

Dalsze życie[edytuj | edytuj kod]

W 1970 roku z powodzeniem wystąpiła w telewizji, w programie Io Agata e tu (razem z Nino Taranto i Nino Ferrerem), w którym tańczyła przez kilka minut w charakterystycznym dla siebie stylu. W tym samym roku zadebiutowała u boku Corrado w programie Canzonissima, śpiewając piosenkę „Ma che musica maestro!”. Canzonissimę poprowadziła również w roku następnym, lansując swoje kolejne hity: „Tuca Tuca” i „Chissà se va”[2]. W 1974 roku poprowadziła Canzonissimę po raz trzeci. Asystowali jej Topo Gigio i para komików Cochi e Renato. W trakcie programu wylansowała pierwszą włoską piosenkę w stylu disco, „Rumore”, spopularyzowaną następnie we wszystkich włoskich dyskotekach oraz za granicą, w Hiszpanii, Francji, Grecji, Turcji, Holandii, Japonii, ZSRR, Kanadzie i Ameryce Południowej. Po powrocie do Włoch w 1978 roku Raffaella Carrà wylansowała swój kolejny przebój, „Tanti auguri”, (znany również jako „Com'è bello far l'amore da Trieste in giù)[3]. Sukcesy te były wstępem do jej kariery telewizyjnej: Ma che sera (1978), Fantastico 3 (1982) i Pronto, Raffaella? (1984 i 1985), Buonasera Raffaella, Domenica In (1985/1986). W 1987 roku odeszła z Rai do Mediaset, dla której zrealizowała programy Raffaella Carrà Show i Il principe azzurro. Nie zdobyły one jednak dużej widowni, więc artystka w 1989 roku powróciła do Rai, w której do 1991 roku wspólnie z Johnnym Dorellim prowadziła program Fantastico 12. W latach 1992–1995 pracowała dla Telewizji Hiszpańskiej prowadząc program Hola Raffaella. W 1995 roku powróciła do Włoch realizując cieszący się powodzeniem program Carràmba che sorpresa. W 2001 roku była prezenterką VI edycji Festiwalu Piosenki Włoskiej w San Remo. W kolejnych latach prowadziła różne programy telewizyjne, między innymi: Sogni (2004) i Amore (2006)[2].

W 2014 roku Raffaella Carrà wystąpiła gościnnie na Festiwalu Piosenki Włoskiej w San Remo, śpiewając (i tańcząc) dwie piosenki: „Fun fun fun” i „Ciao Ciao”[4].

Zmarła 5 lipca 2021 w Rzymie w wieku 78 lat na raka płuc[5], na którą cierpiała przez długi czas, ale szczegóły zostały ujawnione dopiero po jej śmierci[6]. Dwa dni później trumna z jej ciałem wyruszyła z jej domu w kondukt żałobny przechodząc przez główne studia RAI, Foro Italico i Teatro delle Vittorie, aby dotrzeć do Kapitolu, gdzie w ratuszu rzymskim wystawiono na widok publiczny[7]. Zgodnie z wolą artystki urnę z jej prochami przetransportowano do Kościoła św. Stefana w Porto Santo Stefano oraz do Sanktuarium św. Ojca Pio z Pietrelciny w San Giovanni Rotondo. Ostatecznie jej prochy zostały złożone przy kościelnym cmentarzu komunalnym Porto Santo Stefano[8][9].

Dyskografia[edytuj | edytuj kod]

Albumy włoskie[10][edytuj | edytuj kod]

  • 1971 – Raffaella Carrà
  • 1971 – Raffaella
  • 1972 – Raffaella senzarespiro
  • 1973 – Scatola a sorpresa
  • 1974 – Milleluci
  • 1974 – Felicita' Ta' Ta'
  • 1975 – Il meglio di Raffaella Carrà
  • 1976 – Forte Forte Forte
  • 1977 – I successi di Raffaella Carrà
  • 1977 – Fiesta
  • 1977 – Ritratto di Raffaella Carrà
  • 1978 – Carrà sera
  • 1978 – Raffaella
  • 1979 – Applauso (picture disc)
  • 1979 – Applauso
  • 1980 – Mi spendo tutto
  • 1982 – Raffaella Carrà
  • 1982 – Fantastica
  • 1983 – Fatalità
  • 1984 – Bolero
  • 1984 – Pronto.... Raffaella?
  • 1985 – Fidati!
  • 1986 – Curiosità
  • 1987 – I grandi successi di Raffaella Carrà (2LP)
  • 1988 – Raffaella
  • 1988 – Parti di me
  • 1990 – Applauso
  • 1990 – Mi spendo tutto
  • 1990 – Inviato Speciale
  • 1991 – Raffaella Carrà
  • 2013 – Replay (The Album)

Inne albumy[11][edytuj | edytuj kod]

  • 1975 – Rumore
  • 1976 – Male
  • 1976 – Raffaella Carrà (En Castellano)
  • 1977 – Liebelei
  • 1977 – Σώου (Show)
  • 1977 – A Far L'Amore Comincia Tu
  • 1978 – Hay Que Venir Al Sur
  • 1980 – Latino
  • 1982 – Raffaella Carrà '82
  • 1982 – Raffaella Carrà '82
  • 1984 – Raffaella Carrà
  • 1996 – Fiesta – Grandes Exitos
  • 1996 – Carràmba Che Rumba!
  • 1998 – Carramix
  • 2004 – Cuando Calienta El Sol
  • 2013 – Replay The Album
  • rok nieznany – Greatest Hits
  • rok nieznany – Sus 14 Grandes Éxitos

Single włoskie[12][edytuj | edytuj kod]

  • 1970 – „Ma che musica maestro” / „Non ti mettere con Bill”
  • 1970 – „Reggae rrr! (parte prima)” / „Reggae rrr! (parte seconda)”
  • 1971 – „Chissà chi sei” / „Dudulalà”
  • 1971 – „Chissà se va” / „Perdono, non lo faccio più”
  • 1971 – „Tuca tuca” / „Vi dirò la verità”
  • 1972 – „Maga Maghella” / „Papà"
  • 1972 – „Borriquito” / „Raindrops keep fallin'on my head”
  • 1972 – „Tuca tuca, si” / „Accidenti a quella sera”
  • 1972 – „T'ammazzerei” / „Era solo un mese fa”
  • 1974 – „Din don dan” / „Bumba mama”
  • 1974 – „Felicità tà tà” / „Ma che sera”
  • 1974 – „Rumore” / „Si, ci sto”
  • 1974 – „Rumore” / „Mi viene da piangere”
  • 1974 – „ Felicità tà tà” / „Il guerriero”
  • 1975 – „Male” / „Sciocco”
  • 1975 – „Tornerai” / „53 53 456”
  • 1976 – „Forte forte forte” / „A far l'amore comincia tu”
  • 1976 – „Forte forte forte” / „A far l'amore comincia tu” (wznowienie)
  • 1977 – „Fiesta” / „A far l'amore comincia tu”
  • 1978 – „Tanti Auguri” / „Black cat / A million dollars”
  • 1978 – „ Tanti auguri” / „Amoa”
  • 1979 – „E salutala per me” / „Ciak”
  • 1980 – „Pedro” / „Maria Marì"
  • 1980 – „Mi spendo tutto” / „Io non vivo senza te”
  • 1982 – „Ballo ballo” / „Dammi un bacio”
  • 1982 – „Ballo ballo” / „Dammi un bacio” (wznowienie w innej okładce)
  • 1983 – „Soli sulla luna” / „Ahi”
  • 1983 – „Fatalità” / „Ne con te, ne senza te”
  • 1984 – „Que dolor” / „Spera, aspetta e spera”
  • 1984 – „Dolce far niente” / „Io ti amo”
  • 1985 – „Amico” / „Tele-telefonarti”
  • 1985 – „Fidati” / „Bacio”
  • 1988 – „Voglio tutto, soprattutto te” / „Abbracciami”
  • 1990 – „Ballando soca dance” / „Sognando soca dance”
  • 2013 – „Tuca tuca” / „Vi dirò la verità”

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. E’ morta Raffaella Carrà, simbolo dell’Italia e del tuca tuca, „La Stampa”, 5 lipca 2021 [dostęp 2021-07-05].
  2. a b c d Biografieonline.it: Raffaella Carrà (wł.). biografieonline.it. [dostęp 2014-05-23].
  3. a b MYmovies.it: Raffaella Carrà (wł.). www.mymovies.it. [dostęp 2014-05-23].
  4. Rai: Raffaella Carrà ospite al Festival di Sanremo 2014 (wł.). www.rai.tv. [dostęp 2014-05-23].
  5. Raffaella Carrà nie żyje. Gwiazda włoskiej estrady miała 78 lat. interia.pl. [dostęp 2021-07-06].
  6. Raffaella Carrà, la malattia nascosta e l'ultimo desiderio sulla bara (wł.). tgcom24.mediaset.it. [dostęp 2021-07-06].
  7. Addio a Raffaella Carrà, il corteo funebre dalla casa di Via Nemea alla Rai di Viale Mazzini (wł.). repubblica.it, 7 lipca 2021. [dostęp 2021-09-15].
  8. Urna Raffaella Carrà da San Pio per messa e celebrazioni (wł.). ansa.it, 23 sierpnia 2021. [dostęp 2021-09-15].
  9. "Raffaella Carrà resterà per sempre qui" (wł.). lanazione.it, 2 września 2021. [dostęp 2021-09-15].
  10. www.raffaellacarra.tv: DISCOGRAFIA – ITALIA – ALBUM LP 33 GIRI (wł.). www.raffaellacarra.tv. [dostęp 2014-05-23].
  11. Discogs: Raffaella Carrà Discography: Albums (ang.). www.discogs.com. [dostęp 2014-05-23].
  12. www.raffaellacarra.tv: DISCOGRAFIA – ITALIA – 45 GIRI (wł.). www.raffaellacarra.tv. [dostęp 2014-05-24].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Raffaella Carrà w bazie IMDb (ang.)