Rai (włoski nadawca publiczny)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Rai – Radiotelevisione italiana
Logo
Państwo

 Włochy

Siedziba

Rzym

Data założenia

1924 (jako Unione radiofonica italiana – URI)
1944 (jako RAI)
1954 (jako Rai – Radiotelevisione italiana S.p.A.)

Forma prawna

società per azioni (S.p.A)

Prezes

Marinella Soldi

Przewodniczący rady nadzorczej

Carlo Fuortes

Udziałowcy

skarb Państwa Włoch

Dane finansowe
Kapitał zakładowy

257 milionów euro[1]

brak współrzędnych
Strona internetowa

Rai – Radiotelevisione italianawłoski publiczny nadawca radiowo-telewizyjny. Rozpoczął działanie w 1954 roku.

W 2020 roku RAI dysponowała 53 głównymi studiami w Rzymie, Mediolanie, Neapolu i Turynie. Miała 22 oddziałów we Włoszech i 11 zagranicznych. Nadawca zatrudnia blisko 12 000 osób, z czego 7281 w telewizji.[2]

Historia[edytuj | edytuj kod]

Dwudziestolecie międzywojenne[edytuj | edytuj kod]

8 lutego 1923 dekret królewski nr 1067, który powierzył państwu wyłączne prawo do ogólnych przesłuchań radiowych, które miały być wykonywane za pośrednictwem koncesjonowanych firm, w tym Unione Radiofonica Italiana (URI) w Turynie, Società Italiana Radio Audizioni Circolari (SIRAC) oraz Società italiana per le radiocomunicazioni circolari (Radiofono), założona we wrześniu 1923 roku przez Marconi Company. 20 marca 1924 nadawca Radiofono zainstalował stację testową w Centocelle, ale 25 marca nie był w stanie transmitować przemówienia wygłoszonego przez Benito Mussoliniego w teatrze Costanzi w Rzymie, z powodu głębokich wewnętrznych zakłóceń elektrycznych[3]. URI wyemitowało swoją inauguracyjną transmisję — przemówienie Benito Mussoliniego w Teatro Costanzi — 5 października. Regularne programowanie rozpoczęło się następnego wieczoru, gdy kwartet wykonał VII Kwartet A-dur Haydna z Palazzo Corradi. O godzinie 21.00 czasu środkowoeuropejskiego Ines Donarelli Viviani po raz pierwszy ogłosiła[4]:

„URI, Włoski Związek Radiowy. 1-RO: stacja Rzym. Długość fali 425 m. Wszystkim słuchającym naszych pozdrowień i dobrego wieczoru. Jest godzina 21:00, 6 października 1924. Nadajemy koncert inauguracyjny pierwszej włoskiej stacji radiowej na potrzeby rozpraw radiowych, kwartetu złożonego z Ines Viviani Donarelli, która przemawia do was, Alberto Magalottiego, Amedeo Fortunati i Alessandro Cicognani wykona Haydna z kwartetu „Opera 7”, I i II tempo.”

Zgodnie z postanowieniami dekretu królewskiego nr 1067 z dnia 8 lutego 1923 nadawanie bezprzewodowe stało się monopolem państwowym pod kontrolą Ministerstwa Poczt i Telegrafów; URI zlecono świadczenie usług przez co najmniej sześć lat na mocy dekretu królewskiego nr 2191 z dnia 14 października 1924 r. „Zgoda na cykliczne usługi audytorium na rzecz Società Anonima Unione Radiofonica Italiana”[5]. Jednakże, kiedy umowa URI wygasła w 1927 roku, została zastąpiona na mocy dekretu królewskiego nr 2207 z dnia 17 listopada 1927 przez częściowo znacjonalizowaną Ente Italiano per le Audizioni Radiofoniche (EIAR), która stała się Radio Audizioni Italiane S.p.A. (RAI) z inwestycją Piemontese Hydroelectric Company (SIP) w 1944 roku. Pierwsze próby uruchomienia stacji telewizyjnych przeprowadzono na terenie Włoch już w 1929 roku, ale dopiero od 1939 roku emitowano nieregularne transmisje telewizyjne. Stacje w Turynie, Rzymie i Mediolanie przeprowadziły relacje z XI wystawy sprzętu radiowego i otwarcia XXI targów Fiera di Milano.

Lata 40. i 50. XX wieku[edytuj | edytuj kod]

Podczas odbudowy po II wojnie światowej wiele wczesnych programów RAI było pod wpływem stylu „Reithian” BBC. Nacisk położono na treści edukacyjne. Programy takie jak Non è mai troppo tardi i Un viaggio al Po przybliżyły ludziom, jak wyglądało życie w innych częściach kraju, w czasie, gdy większości ludzi nie było stać na podróżowanie. Do prac w dziedzinie telewizji powrócono po wojnie. Stacja RAI otrzymała od rodziny filantropa Antonio Bernocchi zaawansowany technicznie sprzęt telewizyjny, który wykorzystano przeprowadzając 11 września 1949 roku, transmisję z IX targów Triennale de Milano[2]. Szkolenia kadry technicznej, przygotowania logistyczne i programowe oraz testowe programy trwały kolejnych pięć lat. W 1951 roku odbył się pierwszy Festiwal Piosenki Włoskiej w San Remo. Ideą, która towarzyszyła powstaniu Festiwalu Piosenki Włoskiej, była chęć przełamania dotychczasowych, obowiązujących od dziesięcioleci wzorców i zaproponowanie czegoś nowego. Na poprzedzający pierwszy festiwal ogólnokrajowy konkurs nadesłano 140 nowych utworów, z których 20 wykonano publicznie. Premierowe piosenki wykonali Nilla Pizzi, Achille Togliani i Duo Fasano, a do finału zakwalifikowało się 10 propozycji, spośród których najlepszą okazał się singiel Pizzi – „Grazie dei fiori”; choć został on sprzedany w ilości tylko 36 000 egzemplarzy, to okazał się, wraz z innymi wówczas zaprezentowanymi nagraniami, na swój sposób rewelacyjny i odkrywczy. W 1954 roku państwowy holding Istituto per la Ricostruzione Industriale (IRI) został jedynym udziałowcem, a IRI – teraz przemianowane na Rai – Radiotelevisione italiana, aby odzwierciedlić swoje rozszerzone obowiązki – rozpoczęło regularne nadawanie programów telewizyjnych. 3 stycznia 1954 roku, o godzinie 11:00, w studiu w Turynie, Fulvia Colombo, pierwsza włoska spikerka telewizyjna, odczytała na wizji program dnia Programa nazionale (obecnie znanego jako Rai 1)[2]. Dzięki nadajnikom w Turynie, Mediolanie, Umbrii, Pavii, Genui i Rzymie transmisję obejrzało blisko 36% mieszkańców Włoch. Był to imponujący wynik, gdyż oficjalnych abonentów było tylko 24 000[2]. Pierwsza niedziela stycznia 1954 roku uznana została za narodziny włoskiej telewizji[2]. Urzędnicy już w 1947 roku powołali Comitato per la determinazione delle direttive di massima culturali (Komitet ds. Określania Ogólnych Dyrektyw Kulturalnych) ustanawiając zasady transmisji telewizyjnych[2]:

  • brak akceptacji dla scen zakłócających spokój społeczny i budzących nienawiść klasową,
  • szacunek dla wartości rodzinnych i religijnych.
  • moralność obyczajów, która przewidywała pełne poszanowanie „świętości małżeńskiej”
  • odrzucenie scen erotycznych.

Już w grudniu 1954 roku liczba abonentów wzrosła do 88000, a cztery lata później było ich równy milion[2]. Widzowie domagali się nowości nie tylko kulturalnych czy sportowych, jak relacje z zimowej olimpiady w 1956 roku z włoskiej Cortiny d’Ampezzo, ale też chcieli widzieć bezpośrednie obrady swojego parlamentu. Rai poszerzał zatem nie tylko pole nadawania, ale też budował nowe studia i powiększał kadrę[2]. W trzy lata tak rozbudowano sieć nadajników, że w 1957 roku, dziesięć lat wcześniej niż pierwotnie zaplanowano, całe terytorium Włoch zostało objęte sygnałem telewizyjnym a Rzym otworzył podwoje centrum telewizyjnego przy Via Teulada 66[2]. Tego samego roku, 3 lutego nadano pierwsze reklamy. Zebrane były w dziesięciominutowy blok i emitowane o godzinie 20:50. Nie były to reklamy w dzisiejszej formie: program był spektaklem i otrzymał miano Carosello (karuzela)[2]. Obowiązywały w nim surowe zasady stylistyczne i narracyjne. Nazwę reklamowanego produktu można było wymienić tylko na początku i na końcu krótkiej scenki (135 sekund)[2]. W każdym bloku nadawana była historia dla dzieci[2]. Carosello zeszło z anteny 1 stycznia 1977 roku, mając na koncie 7200 odcinków[2].

Lata 60. XX wieku[edytuj | edytuj kod]

15 lat po wojnie Włochy miały około 8% analfabetów[2]. Na Sycylii i w Sardynii odsetek ten wynosił blisko 25%, a w Kalabrii nawet 33%[2]. Telewizja postanowiła wyjść naprzeciw chcącym zmienić ten stan rzeczy. 25 listopada 1958 roku ruszyła Telescuola, telewizyjne kursy dla dzieci, które z różnych powodów nie mogły uczęszczać do szkoły[2]. W następstwie powstał program Non è mai troppo tardi (Nigdy nie jest za późno), którego celem była nauka dorosłych analfabetów. Lekcje nauki emitowano od poniedziałku do piątku w godzinach rannych przez osiem lat[2]. Dekada lat sześćdziesiątych XX wieku dla telewizji Rai była pasmem sukcesów[2]. W 1960 roku ruszył oficjalny kanał radiowy Rai Südtirol z siedzibą w Bolzano nadający w języku niemieckim. 7 lutego 1966 roku wyemitowano z tego studia pierwszy program telewizyjny[2]. 4 listopada 1961 roku uruchomiono Secondo Programma (obecnie znany jako Rai 2), który przeznaczony był dla programów alternatywnych i uzupełniających program pierwszy[2]. Jego szefem został Angelo Romano, pisarz, reżyser, późniejszy polityk a spikerką i gwiazdą Rosanna Vaudetti[2]. Inauguracja kanału zbiegła się z różnego rodzaju rocznicami związanymi z I wojną światową. Jako, że były i są one ważne dla społeczeństwa włoskiego, pierwsze audycje nowego kanału były im poświęcone[2]. Pod koniec 1963 roku ruszyły testowe programy w kolorze. Te innowacje przeprowadzano w nowoczesnym studiu w Rzymie i przeznaczone były dla stolicy, ale od stycznia 1964 roku testami objęto już cały kraj. 3 maja 1966 roku odbył się uroczysty pokaz telewizji kolorowej dla przedstawicieli Europejskiej Unii Nadawców (EBU) i Międzynarodowej Organizacji Radia i Telewizji (OIRT)[2]. Pierwszą produkcją w kolorze był spektakl Odysseya w 1968 roku[2]. 15 lipca 1967 roku przeprowadzono pierwsze bezpośrednie łącze telewizji satelitarnej ze wszystkimi kontynentami. To wydarzenie zaowocowało na przełomie lat 60/70 połączeniami satelitarnymi z Brazylią, Argentyną, Japonią, Meksykiem i Australią[2].

Od lat 70. XX wieku[edytuj | edytuj kod]

15 grudnia 1972 skończył się czas przyznanej koncesji dla Rai. Stacja była monopolistą a rząd nie podjął żadnych działań w sprawie reformy sektora radiowo-telewizyjnego. Przedłużano zatem koncesję corocznie aż do 1977 roku[2]. W 1975 roku program pierwszy przemianowano na Rete 1 (lub TV1), a program drugi na Rete 2 (lub TV2)[2]. W lutym 1977 roku bieżące programy były już w kolorze, a 15 grudnia 1979 roku uruchomiony został trzeci program stacji Rai Rete 3 lub TV3. Kanał przeznaczony był dla programów regionalnych. 4 lutego 1985 roku weszła w życie uchwała nr 10 pozwalająca lokalnym nadawcom nadawanie na poziomie krajowym[2]. Cztery lata później w ramach wdrażania dyrektyw Unii Europejskiej uchwała nr. 552 zapewniła wszystkim stacjom podstawowe ustawodawstwo[2]. Po uroczystym starcie centrum Saxa Rubra to tam właśnie przeprowadzano pierwsze eksperymenty z telewizją satelitarną w wysokiej rozdzielczości i w wielu językach. Były to transmisje z odbywających się we Włoszech Mistrzostwa Świata w Piłce Nożnej 1990. Rok później stacja odpowiadała za organizację i emisję 36. Konkurs Piosenki Eurowizji, który był szeroko krytykowany z powodu niskiego poziomu organizacji: ekipa produkcyjna miała opóźnienia w przygotowaniach scenografii, kończąc pracę w dniu koncertu finałowego, przez co uczestnicy mieli mało czasu na próby, co doprowadziło do licznych spięć między włoskimi organizatorami a delegacjami uczestniczących państw[6]. Mimo próśb ze strony Europejskiej Unii Nadawców, Rai odmówiła prowadzenia koncertu finałowego osobom posługującym się biegle językiem angielskim i francuskim. Konkurs prowadzili Gigliola Cinquetti i Toto Cutugno, który przez cały czas transmisji mówili niemal wyłącznie w języku włoskim, przez co większość europejskich komentatorów miała spory problem z tłumaczeniem ich wypowiedzi[7].

1 października 2000 roku miała miejsce inauguracja kanału dla dzieci od lat 5 do 15, Rai Scuola. Kanał porusza tematy związane z naukami ścisłymi, uczy języka angielskiego, omawia problemy edukacji obywatelskiej i drogowej. Programy powstają we współpracy z Ministerstwem Nauczania, Edukacji, Studiów Podyplomowych i Badań Naukowych[2]. Do 1 lutego 2009 roku dostępny był wyłącznie przez satelitę Hot Bird, obecnie jest w pakietach cyfrowej telewizji naziemnej. 17 czerwca 2002 roku ruszył kolejny kanał edukacyjny poświęcony historii, Rai Storia[2]. W styczniu 2004 roku przypadały 50 urodziny włoskiej telewizji. Z tej to okazji zaprezentowano widzom na wszystkich kanałach Rai kilkadziesiąt najpopularniejszych programów powstałych od 1954 roku. Rai 3 wyemitował serie programów pod wspólnym tytułem Cinquanta. Storia della TV di chi l`ha fatta e di chi l`ha vista (Pięćdziesiąt. Historia telewizji tych, którzy ją stworzyli i którzy ją zobaczyli), którą wyreżyserował i prowadził Pippo Baudo, jeden z najpopularniejszych prezenterów telewizyjnych, przy udziale bohaterów tamtych lat Sergio Bardotti, Aldo Piro i Ugo Porcelli[2].

Obszary operacyjne[edytuj | edytuj kod]

Rai posiada sześć głównych obszarów operacyjnych.

Obszar Opis
1. Zajmuje się działalnością redakcyjną i dziennikarską sektora radiowego i telewizyjnego. Ponadto za pośrednictwem Rai Cinema wzmacnia prawa komercyjne swoich produkcji.
2. Koordynowany przez Chief Technology Officer, bada i rozwija sektor technologiczny poprzez Centrum Badań i Innowacji Technologicznych, zarządza cyfrowymi częstotliwościami naziemnymi i satelitarnymi, ale nie zarządza ani nie rozwija sieci, którą powierzono Rai Way.
3. Kierowany przez dyrektora finansowego, zarządza, poprzez różne działy, aspektami administracyjnymi i ekonomiczno-finansowymi; należy do nich koordynacja biur regionalnych i zagranicznych oraz zarządzanie najmem i nieruchomościami.
4. Kieruje działem usług cyfrowych, technicznych i użyteczności publicznej.
5. Nadzoruje pracę spółek zależnych Rai Pubblicità w zakresie sprzedaży reklam oraz Rai Com w zakresie ulepszania produkcji Rai.
6. Obejmuje zarządzanie zasobami ludzkimi i personelem Dyrektora Generalnego, działy zajmujące się stosunkami zewnętrznymi, instytucjonalnymi i międzynarodowymi, dział prawny oraz część związaną z bezpieczeństwem.

Programy telewizyjne i stacje radiowe[edytuj | edytuj kod]

Programy telewizyjne[edytuj | edytuj kod]

Rai posiada 5 głównych kanałów telewizyjnych, numerowanych kolejno, oraz 8 kanałów tematycznych.

Programy telewizyjne
Logo Nazwa Data uruchomienia LCN Streaming
DTTV Tivùsat Sky RaiPlay
Rai 1 - Logo 2016.svg Rai 1 3 stycznia 1954 501 1 101 N
Rai 2 - Logo 2016.svg Rai 2 4 listopada 1961 502 2 102
Rai 3 - Logo 2016.svg Rai 3 15 grudnia 1979 3, 503 3 103
Rai 4 - Logo 2016.svg Rai 4 14 lipca 2008 21 N
Rai 5 - Logo 2017.svg Rai 5 26 listopada 2010 23
Rai Movie - Logo 2017.svg Rai Movie 1 lipca 1999 24
Rai Premium - Logo 2017.svg Rai Premium 31 lipca 2003 25
Rai Gulp - Logo 2017.svg Rai Gulp 1 czerwca 2007 42
Rai Yoyo - Logo 2017.svg Rai Yoyo 1 listopada 2006 43
Rai News 24 logo (2022).svg Rai News 24 26 kwietnia 1999 48
Rai Storia - Logo 2017.svg Rai Storia 2 lutego 2009 54
Rai Scuola - Logo 2017.svg Rai Scuola 19 października 2009 57
Rai Sport - Logo 2022.svg Rai Sport 1 lutego 1999 146 T

Stacje radiowe[edytuj | edytuj kod]

Rai posiada 3 główne stacje radiowe, numerowane kolejno, oraz 9 stacji tematycznych.

Stacje radiowe Rai
Logo Nazwa Data uruchomienia LCN Streaming
DTTV Tivùsat Sky RaiPlay RaiPlay Sound
Rai Radio 1 - Logo 2017.svg Rai Radio 1 6 października 1924 T 601 8820 N T
Rai Radio 2 - Logo 2017.svg Rai Radio 2 21 marca 1938 602 8822 T
Rai Radio 3 - Logo 2017.svg Rai Radio 3 1 października 1950 603 8824 N
Rai Gr Parlamento - Logo 2017.svg Rai Gr Parlamento 5 stycznia 1998 N 604 8830
Rai Radio 3 Classica logo.svg Rai Radio 3 Classica 1 grudnia 1958 605 8826
Rai Radio Kids logo.svg Rai Radio Kids 12 czerwca 2017 606 8831
Rai Radio Live logo.svg Rai Radio Live 24 października 2015 607 8833
Rai Radio Tutta Italiana logo.svg Rai Radio Tutta Italiana 1 grudnia 1958 630 8828
Rai Radio Techete' logo.svg Rai Radio Techete' 7 września 2015 640 8835
Rai Radio 1 Sport - Logo 2018.svg Rai Radio 1 Sport 14 czerwca 2018 641 8825
Rai Radio 2 Indie - Logo 2018.svg Rai Radio 2 Indie 21 czerwca 2018 624 8829
Rai Isoradio - Logo 2017.svg Rai Isoradio 23 grudnia 1989 699 8834

Programy informacyjne[edytuj | edytuj kod]

W skład Rai wchodzi

Programy informacyjne Rai
Logo Nazwa Kanał Data uruchomienia
TG1 (2022).svg TG1 Rai 1 3 stycznia 1954
TG2 logo.svg TG2 Rai 2 4 listopada 1961
TG3 - Logo 2021.png TG3 Rai 3 15 grudnia 1979
TGR Rai 3, Rai 3 BIS FJK, Rai Radio 1, Rai Radio Trieste 15 grudnia 1979
Rai News - Logo 2021.svg Rai News Rai News 24 1 grudnia 2013
Rai Sport - Logo 2022.svg Rai Sport Rai News 24, Rai Sport 4 sierpnia 1997
Logo of RAI Parlamento.svg Rai Parlamento Rai Radio 1 27 września 1993
Rai Giornale Radio - Logo 2017.svg Rai Giornale Radio Rai Radio 1, Rai Radio 2, Rai Radio 3, Rai Isoradio, Rai Parlamento 29 października 1929

Struktury[edytuj | edytuj kod]

Struktury składowe Rai
Logo Nazwa Opis
Rai Cultura - Logo 2018.svg Rai Cultura Zajmuję się programami edukacyjnymi w trzech ogólnych programach telewizyjnych i kanałach tematycznych Rai 5, Rai Storia i Rai Scuola.
Rai Documentari logo.svg Rai Documentari Tworzy i zbiera dokumenty dla Rai 1, Rai 2 i Rai 3.
Rai Fiction - Logo 2017.svg Rai Fiction Produkuje seriale telewizyjne, filmowe, telenowele i animacje dla kanałów ogólnych i tematycznych Rai Gulp i Rai Yoyo.
Rai Gold - Logo 2019.svg Rai Gold Zarządza kanałami Rai 4, Rai Movie, Rai Premium i Rai Italia.
Rai Meteo - Logo 2018.svg Rai Meteo Koordynuje wszystkich treści zawartych w informacjach dotyczących meteorologii w kanałach Rai.
Rai Quirinale - Logo 2018.svg Rai Quirinale Zajmuje się transmisjami telewizyjnymi z Pałacu Kwirynalskiego oraz głównymi wydarzeniami publicznymi z udziałem Prezydenta Republiki Włoskiej.
Logo of RAI Radio.svg Rai Radio Zarządza programowaniem kanałów radiowych spółki publicznej.
Rai Ragazzi - Logo 2017.svg Rai Ragazzi Zarządza Rai Gulp i Rai Yoyo oraz produkuje treści Rai dla dzieci.
Rai Teche - Logo 2018.svg Rai Teche Jest kuratorem archiwum audiowizualnego Rai.
Rai Vaticano - Logo 2018.svg Rai Vaticano Jest odpowiedzialny za śledzenie na żywo relacji z ważnych wydarzeń odbywających się w Rzymie lub w Watykanie, we współpracy z Vatican Media.

Centra produkcji[edytuj | edytuj kod]

Centra produkcji Rai, ich typy oraz struktury
Miasto Lokalizacja Typ Struktura
Rzym CPTV via Teulada, 66 Centrum produkcji telewizyjnej (CPTV) 9 studiów telewizyjnych
Centro radiotelevisivo Biagio Agnes (Saxa Rubra) 14 studiów telewizyjnych
Studi televisivi Fabrizio Frizzi (ex Dear) 6 studiów telewizyjnych
Teatro delle Vittorie Teatr Rai
Auditorium Rai del Foro Italico Audytorium Rai
CPR via Asiago, 10 Centrum produkcji radiofonicznej (CPR) Studio CPR
CP Saxa Rubra Studio CPR
Mediolan CPTV Corso Sempione - Corso Sempione, 27 Centrum produkcji telewizyjnej (CPTV) 5 studiów telewizyjnych
CPTV Mecenate - via Mecenate, 76 4 studiów telewizyjnych
CP Corso Sempione, 27 Studio CPR
Neapol CP viale Marconi, 9 6 studiów telewizyjnych
Auditorium Rai di Napoli "Domenico Scarlatti" Audytorium Rai
CP viale Marconi, 9 Centrum produkcji radiofonicznej (CPR) Studio CPR
Turyn CP via Verdi, 16 Centrum produkcji telewizyjnej (CPTV) 8 studiów telewizyjnych
Auditorium Rai di Torino "Arturo Toscanini" Audytorium Rai
Centro ricerche Rai Centrum pracy nadawczej
CP via Verdi, 31 Centrum produkcji radiofonicznej (CPR) Studio CPR

[edytuj | edytuj kod]

Historia logo Rai od 1954 roku
Lata Projektant Opis Logo
1954–1983 Erberto Carboni Logo przedstawia czarny napis rai, w czcionce o charakterystycznych kwadratowych kształtach. Logo of RAI (1954-1983).svg
1983–1988 Studio ARA Logo przedstawia niebieski napis RAI, w którym wszystkie litery są połączone ze sobą, pod którym rządowo napisane jest Radio Televisione Italiana Logo of RAI (1983-1988).png
1988–2000 Giorgio Macchi Logo podobne do tego z lat 1983–1988, kolor napisów Rai oraz Radio Televisione Italiana zmieniono na ciemny niebieski. Drugi z tych napisów został przeniesiony na prawą stronę. Na napisie Rai znalazła się pochylona flaga Włoch. Logo of RAI (1988-2000).svg
2000–2010 AReA Logo przedstawia napis Rai, po prawej stronie którego zlokalizowana symetryczna względem punktu figura, która przypomina motyla. Napis oraz figura są granatowe. Logo of RAI (2000-2010).svg
2010–2016 Frame by Frame Jasnoniebieski kwadrat z białym napisem Rai. Logo of RAI (2010-2016).svg
od 2016 Eloisa

Flopicco Alkanoids

Logo podobne do tego z lat 2010–2016, kolor kwadratu zmieniono na ciemniejszy odcień niebieskiego. Logo of RAI (2016).svg

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. http://www.repubblica.it/economia/2018/05/07/news/il_taglio_dei_costi_salva_il_bilancio_rai_il_2017_si_chiude_in_utile_per_14_milioni-195770301/
  2. a b c d e f g h i j k l m n o p q r s t u v w x y z aa ab ac ad ae af Małgorzata Dwornik, RAI. Historia włoskiej telewizji dla ciebie i dla wszystkich, „tygodnik Reporterzy.info”, 10 lutego 2020.
  3. La vera storia della radiodiffusione in Italia - CRONOLOGIA DAL 1919-2000, web.archive.org, 4 marca 2016 [dostęp 2022-04-24] [zarchiwizowane z adresu 2016-03-04].
  4. Wayback Machine, web.archive.org, 7 sierpnia 2016 [dostęp 2022-04-24] [zarchiwizowane z adresu 2016-08-07].
  5. „Gazzetta Ufficiale”, 164-167, 15 stycznia 1925 [dostęp 2022-04-24].
  6. Rome 1991 - Eurovision Song Contest, eurovision.tv [dostęp 2020-07-09] (ang.).
  7. Rome 1991 - Eurovision Song Contest, eurovision.tv [dostęp 2020-07-09] (ang.).

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]