Raisa Gorbaczowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Raisa Gorbaczowa
Раиса Горбачёва
Ilustracja
Raisa Gorbaczowa (1985)
Imię i nazwisko po urodzeniu

Raisa Maksimowna Titarienko

Data i miejsce urodzenia

5 stycznia 1932
Rubcowsk

Data i miejsce śmierci

20 września 1999
Münster

Pierwsza dama Związku Radzieckiego
Okres

od 11 marca 1985
do 25 grudnia 1991

Poprzedniczka

Anna Czernienko[1]

Następczyni

Naina Jelcyna[2]

Raisa Maksimowna Gorbaczowa (ros. Раиса Максимовна Горбачёва, z domu Titarienko ros. Титаре́нко; ur. 5 stycznia 1932 w Rubcowsku, zm. 20 września 1999 w Münsterze) – rosyjska socjolog, nauczycielka, działaczka społeczna, żona sekretarza generalnego Komunistycznej Partii Związku Radzieckiego i prezydenta ZSRR Michaiła Gorbaczowa.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodziła się 5 stycznia 1932 w Rubcowsu w Kraju Ałtajskim[3]. Była córką inżyniera kolejowego[4]. Ukończyła naukę w szkole średniej z najwyższym odznaczeniem[4]. Podjęła studia filozoficzne na Uniwersytecie Moskiewskim im. M.W. Łomonosowa, które ukończyła w 1955[4]. Podczas studiów poznała w domu akademickim w Moskwie Michaiła Gorbaczowa, którego wkrótce potem poślubiła i po 1955 oboje osiedli w Stawropolu[4]. W Kraju Stawropolskim zamieszkiwała z mężem przez kolejne 23 lata pracując jako nauczycielka w szkole[4]. Przez męża była określana zdrobniale „Rajeczka”[4]. Oboje mieli córkę Irinę (ur. 1957), która została lekarzem i żoną chirurga Anatolija Winganskiego, a potem biznesmena Andrieja Truchaczowa[4].

Wykładała filozofię (w 1967 obroniła doktorat z socjologii). Po 1985, po wyborze męża na najwyższy urząd partyjno-państwowy, zajęła się działalnością społeczną. Utworzyła m.in. Radziecki Fundusz Kultury (założony jesienią 1986, finansujący odbudowę cerkwi i pomników oraz zakup za granicą arcydzieł rosyjskiej sztuki), w którym zasiadła[4]. Zajmowała się także działalnością charytatywną. Towarzysząc mężowi w licznych spotkaniach zagranicznych, zdobyła znaczną popularność za granicą. Otrzymała liczne tytuły honorowe, a także doktoraty honoris causa.

W ZSRR jej styl życia wywoływał zarówno pozytywne, jak i negatywne reakcje. Podczas sierpniowego puczu w 1991 aresztowanie męża przypłaciła zawałem. Później brała udział w różnych społecznych projektach. Uważa się, że wywierała znaczny wpływ na męża. Zmarła na białaczkę w Münsterze w Niemczech.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Pierwsza dama ZSRR.
  2. Pierwsza dama Federacji Rosyjskiej.
  3. Żygulski 1988 ↓, s. 1.
  4. a b c d e f g h Żygulski 1988 ↓, s. 2.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]