Rajmund Bacewicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Rajmund Bacewicz
Kraj działania  Polska
Data i miejsce urodzenia 13 lutego 1951
Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich Nowa Wilejka (obecnie dzielnica Wilna)
Profesor nauk fizycznych
Specjalność: fizyka ciała stałego
Alma Mater Uniwersytet Warszawski
Doktorat 1980 (summa cum laude)
Habilitacja 1991 – fizyka
Politechnika Warszawska
Profesura 12 marca 2003
Polska Akademia Nauk
Status członek rzeczywisty
Funkcja Jednostka PAN Członek Rady Naukowej
Instytut Fizyki PAN
Nauczyciel akademicki
Uczelnia Politechnika Warszawska
Prorektor ds. nauki
Uczelnia Politechnika Warszawska
Okres spraw. 2012–2020
Odznaczenia
Srebrny Krzyż Zasługi Medal Komisji Edukacji Narodowej

Rajmund Bacewicz (ur. 13 lutego 1951 r. w Nowej Wilejce) – polski fizyk, profesor nauk fizycznych, prorektor ds. nauki Politechniki Warszawskiej w kadencjach 2012-2016[1] i 2016-2020[2].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Szkołę podstawową i liceum ukończył w Ełku. Po zdaniu matury rozpoczął studia na Wydziale Fizyki Uniwersytetu Warszawskiego, które ukończył w 1974, uzyskując dyplom magistra ze specjalnością fizyka ciała stałego. Po studiach objął posadę w Instytucie Fizyki Politechniki Warszawskiej (przekształconym później w Wydział Fizyki), gdzie od 2007 jest zatrudniony na stanowisku profesora zwyczajnego. Stopień doktora nauk fizycznych uzyskał w 1980 (z wyróżnieniem), zaś habilitację - w 1991 na podstawie pracy Elektryczne i optyczne właściwości związków półprzewodnikowych o potencjalnych zastosowaniach fotowoltaicznych[3]. Profesurę otrzymał w 2003.

Głównym obszarem zainteresowań naukowych Rajmunda Bacewicza jest fizyka półprzewodników potrójnych ze szczególnym uwzględnieniem materiałów fotowoltaicznych. Na przełomie XX i XXI w. do tego obszaru dołączyły materiały mające potencjalne zastosowania spintroniczne.

Na początku lat 80. XX w. jako uczestnik prac w Zakładzie Półprzewodników otrzymywał i badał związki o strukturze chalkopirytu CuInSe2. Rezultaty prac zostały wykorzystane w produkcji wydajnych ogniw słonecznych. Odbył kilkumiesięczne staże we Włoszech na uniwersytetach w Parmie (w 1978) i Pawii (w 1981). W 1986 rozpoczął dwuletni staż naukowy w Solar Energy Research Institute w Golden (Kolorado), gdzie poszukiwał nowych materiałów fotowoltaicznych. W laboratorium wzrostu kryształów T. Ciszka opracował metodę krystalizacji półprzewodnikowych związków litu (LiZnP, LiZnAs, LiCdP, LiCdAs) i zbadał ich podstawowe właściwości elektronowe. Materiały te dotąd nie były otrzymywane ze względu na wysoki poziom trudności technologicznej. Obecnie (2016 r.) prowadzi we współpracy z Wolnym Uniwersytetem Berlina badania materiałów poczwórnych o strukturze kesterytu. 16 października 2015 został powołany przez prezydenta Andrzeja Dudę do Narodowej Rady Rozwoju jako ekspert w obszarze nauki i innowacji[4].

Wypromował 8 doktorów[5], z czego pięciu otrzymało wyróżnienia. Jest autorem ok. 70 publikacji, zaś recenzował ok. 40 artykułów publikowanych m.in. w takich czasopismach jak Journal of Materials Research czy Journal of Physics.

Członkostwa[edytuj | edytuj kod]

  • Członek Komitetu Fizyki Polskiej Akademii Nauk (od 2008 r.)
    • Członek Sekcji Optoelektroniki Komitetu Elektroniki i Telekomunikacji PAN
  • Narodowa Rada Rozwoju
  • Polskie Towarzystwo Fizyczne
  • Polskie Towarzystwo Promieniowania Synchrotonowego
  • Polskie Stowarzyszenie Fotoniczne
  • Institute of Physics (Wielka Brytania)

Nagrody, wyróżnienia, odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Lista prorektorów PW na stronie prof. Jana Szmidta. [dostęp 2016-05-18].
  2. Komunikat w sprawie kandydatów na prorektorów PW. [dostęp 2016-05-18].
  3. Nowa Nauka Polska, nauka-polska.pl [dostęp 2018-12-10].
  4. Prezydent powołał Narodową Radę Rozwoju. [dostęp 2016-05-18].
  5. Sylwetka na Prezydent.pl. [dostęp 2016-05-18].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]