Rajmund Kalpas

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Rajmund Kalpas
Ilustracja
ppor. pil. Rajmund Kalpas
podporucznik pilot podporucznik pilot
Data i miejsce urodzenia 19 kwietnia 1916
Kokand
Data i miejsce śmierci 1 czerwca 1940
Lyon
Przebieg służby
Lata służby 1936–1940
Siły zbrojne Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Poland badge.jpg Polskie Siły Zbrojne
Formacja Roundel of Poland (1921-1993).svg Lotnictwo Wojska Polskiego
Roundel of France.svg Armée de l’air
Jednostki 113 eskadra myśliwska
Stanowiska pilot
Główne wojny i bitwy kampania wrześniowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (od 1941, trzykrotnie) Krzyż Wojenny 1939–1945 (Francja)

Rajmund Kalpas (ur. 19 kwietnia 1916 w Kokandzie, zm. 1 czerwca 1940) – pilot myśliwski, walczył w obronie Warszawy we wrześniu 1939, zestrzelony nad Lyonem. Na liście Bajana na pozycji 100 – 2 i 7/12 zestrzeleń.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Syn Antoniego i Aldony z Radziejowskich, wnuczki Ignacego. Młodszy brat Ryszarda, Rolanda i Jolanty.

Absolwent XII promocji (42. lokata)[1] Szkoły Podchorążych Lotnictwa w Dęblinie w roku 1939[2]. Podchorąży pilot w 113 eskadrze myśliwskiej Brygady Pościgowej walczącej w pierwszych dniach września 1939 na samolotach PZL P.11 w obronie Warszawy[3][4]. Nad Warszawą 4 września niszczy samolot niemiecki Dornier Do 17[5]. 13 września 1939 został mianowany na stopień podporucznika ze starszeństwem z dniem 1 sierpnia 1939 w korpusie oficerów lotnictwa, grupa liniowa.

Po klęsce wrześniowej przez Rumunię przedostaje się do Francji, gdzie walczy w Szkolnej Eskadrze Myśliwskiej CWL w kluczu porucznika Aleksandra Gabszewicza. 1 czerwca 1940 zginął w walce powietrznej nad Lyonem[2].

Pośmiertnie awansowany do stopnia porucznika[6] oraz odznaczony trzykrotnie Krzyżem Walecznych i francuskim Croix de Guerre[2].

Został pochowany na cmentarzu Guillotière w Lyonie[2]. W 1954 jego zwłoki został ekshumowane i przeniesione na cmentarz La Doua w Villeurbanne we Francji. Symboliczny nagrobek na Powązkach – płyta na grobie rodziny Radziejowskich (kwatera 39-6-28/29)[7].

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. XII promocja Szkoły Podchorążych Lotnictwa - 1939 r.
  2. a b c d Cumft i Kujawa 1989 ↓, s. 181.
  3. Pawlak 1982 ↓, s. 31.
  4. Pawlak 1977 ↓, s. 26.
  5. Pawlak 1982 ↓, s. 32, 36.
  6. Pawlak 1977 ↓, s. 237.
  7. Cmentarz Stare Powązki: RADZIEJOWSCY, [w:] Warszawskie Zabytkowe Pomniki Nagrobne [online] [dostęp 2020-05-15].
  8. Łukomski G., Polak B., Suchcitz A., Kawalerowie Virtuti Militari 1792 - 1945, Koszalin 1997, s. 430.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Olgierd Cumft, Hubert Kazimierz Kujawa: Księga lotników polskich poległych, zmarłych i zaginionych 1939-1946. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1989. ISBN 83-11-07329-5.
  • Irena Kalpas, Marcin Ludwicki, Czy tu jeszcze rosną róże? Wyd. Prodoks, Nowy Sącz 2007. ​ISBN 83-920515-1-3
  • Jerzy Pawlak: Polskie eskadry w Wojnie Obronnej 1939. T. 14. Warszawa: Wydawnictwa Komunikacji i Łączności, 1982, seria: Biblioteczka Skrzydlatej Polski. ISBN 83-206-0281-5.
  • Jerzy Pawlak: Brygada Pościgowa – ALARM!. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1977.