Ramaswamy Venkataraman

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ramaswamy Venkataraman
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia

4 grudnia 1910
Rajamadam k. Pattukottainu,
stan Madras
Indie Brytyjskie

Data i miejsce śmierci

27 stycznia 2009
Nowe Delhi
Indie

8. Prezydent Indii
Okres

od 25 lipca 1987
do 25 lipca 1992

Przynależność polityczna

Indyjski Kongres Narodowy

Poprzednik

Giani Zail Singh

Następca

Shankar Dayal Sharma

7. Wiceprezydent Indii
Okres

od 31 sierpnia 1984
do 24 lipca 1987

Przynależność polityczna

Indyjski Kongres Narodowy

Poprzednik

Muhammad Hidayatullah

Następca

Shankar Dayal Sharma

Minister obrony
Okres

od 15 stycznia 1982
do 2 sierpnia 1984

Przynależność polityczna

Indyjski Kongres Narodowy

Poprzednik

Indira Gandhi

Następca

Shankarrao Chavan

Minister spraw wewnętrznych
Okres

od 22 lipca 1980
do 2 września 1982

Przynależność polityczna

Indyjski Kongres Narodowy

Poprzednik

Giani Zail Singh

Następca

Prakash Chandra Sethi

Minister finansów
Okres

od 14 stycznia 1980
do 15 stycznia 1982

Przynależność polityczna

Indyjski Kongres Narodowy

Poprzednik

Hemvati Nandan Bahuguna

Następca

Pranab Mukherjee

podpis

Ramaswamy Venkataraman (ur. 4 grudnia 1910 w Rajamadam koło Pattukottain, stan Madras[1], zm. 27 stycznia 2009 w Nowym Delhi)[2]indyjski prawnik i polityk, 8. prezydent Indii w latach 1987–1992[3]. Wcześniej wieloletni minister w różnych resortach: finansów, spraw wewnętrznych i obrony[4], 7.wiceprezydent Indii, a także minister w rządzie stanowym oraz parlamentarzysta.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Pochodził z kasty braminów. Urodził się i wychowywał w ówczesnym stanie Madras (obecnie Tamilnadu). Ukończył National College Higher Secondary School w Tiruchirapalli, a następnie ukończył studia z ekonomii, a następnie z prawa na uniwersytecie w Madrasie[5]. W latach 1935–1942 pracował jako adwokat w sądzie w Madrasie. Był bojownikiem o wolność Indii – działał w niepodległościowej organizacji „Opuśćcie Indie”, w latach 1942–1944 był więziony przez brytyjskie władze kolonialne. Po uwolnieniu zajął się organizacją związków zawodowych w stanie Madras.

Kariera polityczna[edytuj | edytuj kod]

Od początku swojej kariery politycznej związany z Indyjskim Kongresem Narodowym. W niepodległych Indiach zasiadał w najpierw w Zgromadzeniu Konstytucyjnym (1950–1952), później pełnił mandat deputowanego do Izby Ludowej Lok Sabha w latach 1952–1957 oraz 1977–1984; był m.in. sekretarzem klubu parlamentarnego Partii Kongresowej.

Zajmował stanowiska we władzach stanowych Tamilnadu – był przewodniczącym lokalnego parlamentu, ministrem przemysłu i pracy (1957–1967). W latach 1975–1977 był redaktorem naczelnym pisma „Swarajya”.

W latach 1967–1971 zasiadał w Komisji Planowania przy rządzie centralnym, później był ministrem finansów w rządzie centralnym (1980–1982) i ministrem obrony (1982–1984). W sierpniu 1984 został wiceprezydentem Indii i – z urzędu przewodniczącym izby wyższej parlamentu Rajya Sabha.

W lipcu 1987 zastąpił Zaila Singha na stanowisku prezydenta Indii. Po upływie 5-letniej kadencji w lipcu 1992 jego następcą został dotychczasowy wiceprezydent, Shankar Dayal Sharma[6].

Po zakończeniu kariery politycznej został prezydentem Bharatiya Vidya Bhavan – indyjskiego trustu edukacyjnego oraz redaktorem wydawanego przez trust pisma „Bhavan's Journal”[7]

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

W 1938 ożenił się z Janaki Venkataraman. Mieli trzy córki[8]

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

Ramaswamy Venkataraman jest autorem kilku książek poświęconych polityce i historii oraz swojej autobiografii.

  • Role of Planning in Industrial Development, Govt. of India Press, 1969.
  • The Role of a Private Member of Parliament, Harold Laski Institute of Political Science, 1986.
  • My Presidential Years – R Venkataraman, HarperCollins / Indus, 1995, ISBN 81-7223-202-0[9]
  • R. Venkataraman on Contemporary Issues, (wspólnie z K. Venkatasubramanian), Variant Communications, 1996.
  • Relevance of Gandhi: And Other Essays, (wspólnie z K. Swaminathan), Gandhigram Trust, 1998.

Powstało również kilka książek poświęconych Venkataramanowi i jego prezydenturze. Są to m.in.[10]:

  • President R. Venkataraman, Nand Gopal Chaudhry, Manas Publications, 1987, ISBN 81-7049-018-9
  • The Great Humanist Ramaswami Venkataraman Attar Chand, Gian Pub. House, 1987, ISBN 81-212-0106-3
  • R. Venkataraman – A Centenary Tribute, różni autorzy, Rupa Publishers, 2012, ISBN 978-8129119537

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]