Ranny w walce

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Gassed, obraz Johna S. Sargenta przedstawiający grupę rannych w wyniku ataku gazem musztardowym w drodze do punktu opatrunkowego

Ranny w walce – osoba poszkodowana w boju, która w wyniku wrogich działań lub działania czynników zewnętrznych nie doznała obrażeń śmiertelnych. W terminologii armii państw NATO (w tym w Wojsku Polskim) na oznaczenie rannych w walce stosowany bywa także akronim WIA pochodzący od angielskiego terminu wounded in action[1].

W statystyce wojskowej ranni w walce wraz z poległymi w walce (KIA), chorymi, pojmanymi i zaginiony w akcji(ang.) stanowią sumę strat osobowych[1]. W terminologii NATO osobną podkategorię stanowią zmarli w wyniku odniesionych ran, czyli osoby zmarłe już po objęciu ich opieką medyczną, czy to na polu bitwy, czy poza nim[1].

W niektórych krajach fakt odniesienia rany w boju jest ważną przesłanką lub warunkiem dostatecznym do otrzymania państwowego odznaczenia. Do odznaczeń tego typu należą m.in. amerykańskie Purpurowe Serce, austro-węgierski Medal Rannych, francuskie médaille des blessés de guerre(fr.) i Insigne des blessés civils(fr.), niemieckie Verwundetenabzeichen, kanadyjski Medal Ofiary(ang.) czy polskie odznaka za Rany i Kontuzje i wojskowa odznaka „Za Rany i Kontuzje”.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c NATO (autor korporatywny), AAP-6: Słownik terminów i definicji NATO zawierający wojskowe terminy i ich definicje stosowane w NATO [pdf], 2014, s. 67, 81, 413 [dostęp 2017-12-27].