Rarwino (powiat białogardzki)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Rarwino
Państwo  Polska
Województwo zachodniopomorskie
Powiat białogardzki
Gmina Białogard
Wysokość 31 m n.p.m.
Liczba ludności (2007) 213
Strefa numeracyjna (+48) 94
Kod pocztowy 78-200
Tablice rejestracyjne ZBI
SIMC 0303048
Położenie na mapie gminy wiejskiej Białogard
Mapa lokalizacyjna gminy wiejskiej Białogard
Rarwino
Rarwino
Położenie na mapie powiatu białogardzkiego
Mapa lokalizacyjna powiatu białogardzkiego
Rarwino
Rarwino
Położenie na mapie województwa zachodniopomorskiego
Mapa lokalizacyjna województwa zachodniopomorskiego
Rarwino
Rarwino
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Rarwino
Rarwino
Ziemia53°57′11″N 15°47′41″E/53,953056 15,794722

Rarwino (niem. Rarfin) – wieś sołecka w Polsce, położona w województwie zachodniopomorskim, w powiecie białogardzkim, w gminie Białogard. W latach 1975–1998 wieś należała do województwa koszalińskiego. W roku 2007 wieś liczyła 213 mieszkańców. Jest najbardziej na zachód położoną miejscowością w gminie.

Geografia[edytuj | edytuj kod]

Wieś leży ok. 15 km na południowy zachód od Białogardu, przy trasie byłej linii wąskotorowej BiałogardLepino. W niewielkiej odległości przepływa rzeka Pokrzywnica. Wieś w układzie owalnicy, w terenie pagórkowatym. Otoczona przez pola, łąki oraz lasy.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Rarwino to wieś o metryce średniowiecznej. W 1299 r. był wzmiankowany Gustlavusde Rarvyn. Wieś pojawia się w dokumentach po raz pierwszy w 1380 r. Miejsce należało do najstarszych posiadłości rodziny von Flemming. W 1491 roku wzmiankowana jako lenno rodziny von Podewils. W 1729 r. Grzegorz Henryk v. Podelwis sprzedał majątek generałowi Janowi Fryderkowi von Platen. W 1775 r. następuje alodyfikacja majątku przez von Platen. W 1784 r. wieś stanowiła własność szlachecką. Król Fryderyk II w 1780 r. dał środki na melioracje i postawienie folwarku, wśród pól, nosił nazwę Friderichshofe. W 1. poł. XIX wieku majątek przechodzi w ręce rodziny Guse. Na początku XX wieku właścicielem był Hans Henryk Guse. W rękach tej rodziny majątek pozostawał aż do końca II wojny światowej[1].

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

Według rejestru Narodowego Instytutu Dziedzictwa na listę zabytków wpisany jest[2]:

  • kościół ewangelicki, obecnie rzymskokatolicki filialny pod wezwaniem Narodzenia NMP[3], barokowy, wybudowany w 1572 r., przebudowany w 1751 i 1834 r., nr rej. 198 z 1 lipca 1959 r. Kościół filialny, rzymskokatolicki należący do parafii pw. Podwyższenia Krzyża Świętego w Stanominie, dekanatu Białogard, diecezji koszalińsko-kołobrzeskiej, metropolii szczecińsko-kamieńskiej. Usytuowany w centrum wsi na terenie płaskim, otoczony owalnym placem o prostej podłodze urbanistycznej w całości wypełnionej trawiastą polaną, z drzewami rosnącymi wzdłuż parceli (jesion, lipa, klon (roślina)). Pierwotnie wokół kościoła rozciągał się cmentarz, obecnie zlikwidowany. Po stronie północno-zachodniej kościoła ustawiony jest współczesny misyjny krzyż. Teren przykościelny wyznaczony jest kamiennym cyklopowym murem o nieobrobionych ciosach górą we fragmentach ze współczesną metalową siatką na metalowych prostych słupach. Z 1532 r. zachował się ogólny zarys budynku oraz informacje o fundacji kościoła przez generała J. F. von Platen. Następna rozbudowa miała miejsce w 1751 r. W ich wyniku kościół otrzymał wystrój barokowy nadany poprzez formę i detal wieży oraz wewnątrz z ołtarzem głównym i emporami bocznymi. Dość nietypową i stanowiącą zagadkę stanowi sposób rozwiązania zachodniej części kościoła, z dwoma bardzo masywnymi, murowanymi słupami, przechodzącymi poprzez całą wysokość kościoła i wyznaczającymi wschodnią ścianę wieży. Po pożarze w 1803 r. został odbudowany. W kościele zachowały się tablice remontowe rzemieślników z 1884, 1897, 1892, 1919 oraz 1926 roku. W 1942 r. dzwon z kościoła odlany w 1576 r. został przeznaczony na przetopienie dla celów wojennych, ale uniknął tego losu i obecnie jest na cmentarzu w miejscowości Leichlingen (Rheinland) w Niemczech.
  • park dworski z drugiej połowy XIX wieku, nr rej. 1042 z 24 czerwca 1978. Powierzchnia 4,00 ha, zlokalizowany w północnej części wsi, ładne okazy modrzewia europejskiego, jodły pospolitej i grupa platanów klonolistnych. Wzdłuż granicy parku przy drodze do Domacyna rośnie rząd kasztanowców pospolitych.

inne zabytki:

  • dwór z drugiej poł. XIX wieku, pierwotnie składający się z korpusu i dwóch bocznych oficyn, które pełniły najprawdopodobniej rolę zabudowań gospodarczych. Taki układ został zaznaczony na mapie z 1889 r. Po przebudowie w latach 60. XX wieku pierwotny wygląd uległ zatarciu. Obecnie budynek jest bezstylowy
  • grodzisko nizinne datowane na IX–X wiek. Położona na wzniesieniu wśród podmokłych łąk w odległości 550 m na północ od Rawina i 850 m na wschód od rzeki Pokrzywnicy. Jest to przykład osiedla obronnego Słowian z okresu wczesnego średniowiecza. Zabytkowy obszar ma wymiar 130 na 180 m.
  • w Rarwinie znajdują się dwa nieczynne cmentarze:

Gospodarka[edytuj | edytuj kod]

We wsi znajduje się kotłownia węglowa, funkcjonuje zbiorczy system odprowadzania ścieków.

Transport[edytuj | edytuj kod]

W Rarwinie znajduje się przystanek komunikacji autobusowej.

Przyroda[edytuj | edytuj kod]

Ze wsi do Podwilcza po obu stronach drogi rosną dęby szypułkowe i kasztany tworzące aleję o długości 2000 m o obw. 178–320 cm.

Turystyka[edytuj | edytuj kod]

Przez miejscowość wiodą dwa lokalne szlaki turystyczne:

  • Szlakiem torami byłej kolejki wąskotorowej – rowerowo-pieszy, nieoznaczony
  • Szlakiem parków, dworów i pałaców – motorowy, nieoznaczony.

Osoby urodzone w Rarwinie[edytuj | edytuj kod]

Kultura i sport[edytuj | edytuj kod]

W miejscowości jest świetlica wiejska.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. „Starostwo Powiatowe”. Białogard. 
  2. Rejestr zabytków nieruchomych woj. zachodniopomorskiego – stan na 31.12.2012 r.. Narodowy Instytut Dziedzictwa. [dostęp 23.3.13]. s. 1.
  3. „Zachodniopomorski Wojewódzki Konserwator Zabytków”. Szczecin. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Plan Rozwoju Lokalnego Gminy Białogard na lata 2005-2013, Białogard, UG, 2005
  • Andrzej Świrko, Pałace, dwory i zamki w dorzeczu Parsęty, POT, 2005, ​ISBN 83-7263-900-0​.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]