Ratoszyn Pierwszy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ratoszyn Pierwszy
wieś
Ilustracja
Kościół pw. śś. Macieja Apostoła i Katarzyny
Państwo  Polska
Województwo  lubelskie
Powiat opolski
Gmina Chodel
Liczba ludności (2020) 504[1]
Strefa numeracyjna 81
Kod pocztowy 24-350[2]
Tablice rejestracyjne LOP
SIMC 0380103
Położenie na mapie gminy Chodel
Mapa konturowa gminy Chodel, blisko centrum na dole znajduje się punkt z opisem „Ratoszyn Pierwszy”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, po prawej nieco na dole znajduje się punkt z opisem „Ratoszyn Pierwszy”
Położenie na mapie województwa lubelskiego
Mapa konturowa województwa lubelskiego, po lewej znajduje się punkt z opisem „Ratoszyn Pierwszy”
Położenie na mapie powiatu opolskiego
Mapa konturowa powiatu opolskiego, po prawej nieco na dole znajduje się punkt z opisem „Ratoszyn Pierwszy”
Ziemia51°04′52″N 22°09′36″E/51,081111 22,160000

Ratoszyn Pierwszywieś w Polsce położona w województwie lubelskim, w powiecie opolskim, w gminie Chodel[3][4].

Do 1870 istniała gmina Ratoszyn.

W latach 1975–1998 miejscowość należała administracyjnie do ówczesnego województwa lubelskiego.

Wieś stanowi sołectwo gminy Chodel[5].

Części wsi[edytuj | edytuj kod]

Integralne części wsi Ratoszyn Pierwszy[3][4]
SIMC Nazwa -
1022392 Borek część wsi
1022400 Cychów część wsi
1022423 Lasek część wsi
1022430 Zadole część wsi

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Zadole, brak możliwości zlokalizowania obiektu na mapach geoportalu. Według danych PRNG Zadole nie występuje w częściach wsi Ratoszyn Pierwszy
  2. Cychów graniczy z Kolonią Ratoszyn Drugi około 3 km na południe od Ratoszyna Pierwszego w położeniu 51°03′35″N 22°08′36″E/51,059722 22,143333

Historia[edytuj | edytuj kod]

Wieś z metryką sięgającą XIV wieku, odnotowana w dokumentach kościelnych w roku 1328 jako „Ratosin”, w roku 1336 figuruje w spisie świętopietrza Ratoszyn płaci 1 skojec. Ratoszyn posiadał w XV wieku prawo magdeburskie, w 1451 roku Grot (z Ostrowa) tenutariusz kazimierski wójtostwo we wsi nabyte od kmiecia Wojtowicza sprzedaje Miklaszowi dziedzicowi za 70 grzywien. Według Długosza (1470-80) dziedzicami byli Grotek Balon (Grothek Balun) i inni (Długosz L.B. t.II s.544). W latach 1531–1533 odnotowano pobór z części Maciejowskiego (właściciela sąsiedniego Chodla) 10 łanów i młyna.
Parafia w Ratoszynie istniała już w XV wieku według zapisu Długosza obejmowała: Borów, Borzechów, Łopiennik, Radlin (Długosz L.B. t.II s.544-5)[6][7].

W wieku XIX Ratoszyn opisano jako wieś z folwarkiem w powiecie lubelskim, gminie i parafii Chodel, leży tuż pod osadą Chodel, posiada kościół drewniany będący filią parafii Chodel. Około roku 1888 wieś posiadała 93 osady i 1691 morgi gruntu. Folwark natomiast 3283 mórg w tym: 1263 roli, 1871 lasu, 48 mórg wody (stawy). Ratoszyn wchodził a skład dóbr Chodel[7].

Według spisu z roku 1827 w Ratoszynie było 40 domów i 227 mieszkańców[8].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Raport o stanie gminy Chodel za 2020. 16-08-2021. [dostęp 2021-09-05].
  2. Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych, Poczta Polska S.A., październik 2013, s. 1074 [zarchiwizowane z adresu 2014-02-22].
  3. a b Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części (Dz.U. z 2013 r. poz. 200).
  4. a b TERYT (Krajowy Rejestr Urzędowego Podziału Terytorialnego Kraju). Główny Urząd Statystyczny. [dostęp online].
  5. Jednostki pomocnicze gminy Chodel. Urząd Gminy Chodel. [dostęp 2016-08-25].
  6. Ratoszyn, [w:] Słownik historyczno-geograficzny ziem polskich w średniowieczu [online], Instytut Historii Polskiej Akademii Nauk, 2010–2014.
  7. a b Ratoszyn (2), [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. IX: Pożajście – Ruksze, Warszawa 1888, s. 543.
  8. Tabela. Tabela miast, wsi, osad Królestwa Polskiego z wyrażeniem ich położenia i ludności, alfabetycznie ułożone w biurze Komisji Rządowej Spraw Wewnętrznych i Policji, t. I-II, W. 1827.. „Centralna Biblioteka Statystyczna”. A-Ł (Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego), s. 288, 1827. Warszawa. Sprawdź autora:1.