Ratoszyn Pierwszy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ratoszyn Pierwszy
Kościół pw. śś. Macieja Apostoła i Katarzyny
Kościół pw. śś. Macieja Apostoła i Katarzyny
Państwo  Polska
Województwo lubelskie
Powiat opolski
Gmina Chodel
Liczba ludności (2011) 548[1]
Strefa numeracyjna (+48) 81
Kod pocztowy 24-350[2]
Tablice rejestracyjne LOP
SIMC 0380103
Położenie na mapie gminy Chodel
Mapa lokalizacyjna gminy Chodel
Ratoszyn Pierwszy
Ratoszyn Pierwszy
Położenie na mapie powiatu opolskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu opolskiego
Ratoszyn Pierwszy
Ratoszyn Pierwszy
Położenie na mapie województwa lubelskiego
Mapa lokalizacyjna województwa lubelskiego
Ratoszyn Pierwszy
Ratoszyn Pierwszy
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Ratoszyn Pierwszy
Ratoszyn Pierwszy
Ziemia51°04′52″N 22°09′36″E/51,081111 22,160000

Ratoszyn Pierwszywieś w Polsce położona w województwie lubelskim, w powiecie opolskim, w gminie Chodel[3][4].

Do 1870 istniała gmina Ratoszyn.

W latach 1975–1998 miejscowość należała administracyjnie do ówczesnego województwa lubelskiego.

Wieś stanowi sołectwo gminy Chodel[5]

Części miejscowości[edytuj]

Miejscowość podstawowa Identyfikator miejscowości Nazwa miejscowości Rodzaj miejscowości
Ratoszyn Pierwszy 1022392 Borek część miejscowości
1022400 Cychów część miejscowości
1022423 Lasek część miejscowości
1022430 Zadole część miejscowości
Źródło: TERYT (Krajowy Rejestr Urzędowego Podziału Terytorialnego Kraju). Główny Urząd Statystyczny. [dostęp online].

Uwagi

  1. Zadole , brak możliwości zlokalizowania obiektu na mapach geoportalu. Według danych PRNG Zadole nie występuje w częściach wsi Ratoszyn Pierwszy
  2. Cychów graniczy z Kolonią Ratoszyn Drugi około 3 km na południe od Ratoszyna Pierwszego w położeniu 51°03′35″N 22°08′36″E/51,059722 22,143333

Historia[edytuj]

Wieś z metryką sięgającą XIV wieku, odnotowana w dokumentach kościelnych w roku 1328 jako „Ratosin”, w roku 1336 figuruje w spisie świętopietrza Ratoszyn płaci 1 skojec. Ratoszyn posiadał w XV wieku prawo magdeburskie, w 1451 roku Grot (z Ostrowa) tenutariusz kazimierski wójtostwo we wsi nabyte od kmiecia Wojtowicza sprzedaje Miklaszowi dziedzicowi za 70 grzywien. Według Długosza (1470-80) dziedzicami byli Grotek Balon (Grothek Balun) i inni (Długosz L.B. t.II s.544). W latach 1531–1533 odnotowano pobór z części Maciejowskiego (właściciela sąsiedniego Chodla) 10 łanów i młyna.
Parafia w Ratoszynie istniała już w XV wieku według zapisu Długosza obejmowała: Borów, Borzechów, Łopiennik, Radlin (Długosz L.B. t.II s.544-5)[6][7].

W wieku XIX Ratoszyn opisano jako wieś z folwarkiem w powiecie lubelskim, gminie i parafii Chodel, leży tuż pod osadą Chodel, posiada kościół drewniany będący filią parafii Chodel. Około roku 1888 wieś posiadała 93 osady i 1691 morgi gruntu. Folwark natomiast 3283 mórg w tym: 1263 roli, 1871 lasu, 48 mórg wody (stawy). Ratoszyn wchodził a skład dóbr Chodel[7].

Według spisu z roku 1827 w Ratoszynie było 40 domów i 227 mieszkańców[8].

Przypisy

  1. GUS: Ludność - struktura według ekonomicznych grup wieku. Stan w dniu 31.03.2011 r..
  2. Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych - Poczta Polska. „Spis numerów adresowych”, s. według indeksu nazw, 2013. Warszawa: Poczta Polska S.A.. 
  3. TERYT (Krajowy Rejestr Urzędowego Podziału Terytorialnego Kraju). Główny Urząd Statystyczny. [dostęp online].
  4. Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części (Dz.U. z 2013 r. poz. 200).
  5. Jednostki pomocnicze gminy Chodel. Urząd Gminy Chodel. [dostęp 2016-08-25].
  6. Ratoszyn, [w:] Słownik historyczno-geograficzny ziem polskich w średniowieczu [online], Instytut Historii Polskiej Akademii Nauk, 2010–2014.
  7. a b Ratoszyn (2) w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego. T. IX: Pożajście – Ruksz. Warszawa, 1888.
  8. Tabela. Tabela miast, wsi, osad Królestwa Polskiego z wyrażeniem ich położenia i ludności, alfabetycznie ułożone w biurze Komisji Rządowej Spraw Wewnętrznych i Policji, t. I-II, W. 1827.. „Centralna Biblioteka Statystyczna”. A-Ł (Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego), s. 288, 1827. Warszawa. 

Zobacz też[edytuj]