Ratusz w Żywcu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ratusz w Żywcu (magistrat)
זינגער זינגער
Obiekt zabytkowy nr rej. A-550/88 z 18 kwietnia 1988
Ilustracja
Budynek ratusza
Państwo  Polska
Miejscowość Żywiec
Adres Rynek 2
Typ budynku Synagoga
Styl architektoniczny neorenesansowy
Inwestor Rodzina Kantorowskich
Kondygnacje 4
Ukończenie budowy 1868
Zniszczono 1939
Odbudowano 2007
Pierwszy właściciel Maciej Kantorowski
Kolejni właściciele Andrzej Komoniecki
Obecny właściciel miasto Żywiec
Położenie na mapie Żywca
Mapa konturowa Żywca, blisko centrum na dole znajduje się punkt z opisem „Ratusz w Żywcu (magistrat)”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, na dole znajduje się punkt z opisem „Ratusz w Żywcu (magistrat)”
Położenie na mapie województwa śląskiego
Mapa konturowa województwa śląskiego, na dole nieco na prawo znajduje się punkt z opisem „Ratusz w Żywcu (magistrat)”
Położenie na mapie powiatu żywieckiego
Mapa konturowa powiatu żywieckiego, blisko centrum u góry znajduje się punkt z opisem „Ratusz w Żywcu (magistrat)”
Ziemia49°41′20,94″N 19°12′13,14″E/49,689150 19,203650

Ratusz w Żywcu – obecny budynek ratusza w Żywcu wzniesiono w 1868 roku, był on siedzibą władz miejskich Żywca, policji, instytucji miejskich oraz sądu grodzkiego i aresztu.

Architektura[edytuj | edytuj kod]

Architektura ratusza w dużym stopniu nawiązuje do architektury synagogalnej okresu XIX wieku. Świadczyć o tym mogą wysokie potrójne okna, zakończone półkoliście, żelazne kolumienki między nimi oraz rozety.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Historia obecnego budynku ratusza jest dość przejrzysta w rodzinie Kantorowskich rozsianych po całej Ziemi. KANTOROWSKI Maciej z żoną, Magdaleną Fabrycy herbu Pelikan, oblatowali 1650 roku przywilej królewski na folwark „Olszańskie„ w Żywiecczyźnie (Gr. Oświęcims. s.69 f. 479)[1]. Zachowało się w kronice - Chronografii albo Dziejopisie Żywieckim Andrzeja Komonieckiego byłego pierwszego burmistrza i wójta Żywca, że "W roku 1632 harnicy starosty lanckorońskiego Zebrzydowskiego, któremu szlachta zatorska i oświęcimska zleciła obronę przed zbójnikami przybyli do państwa żywieckiego zapewne w poszukiwaniu zbójników. Zatrzymali się w Żywcu i tam w kamienicy Macieja Kantorowskiego popili się na winie, gdzie hałas i gwałt czynili, bowiem tegoż Macieja Kantorowskiego naprzód ubili i skrwawili, aż uciekł do Krzysztofa Mrzygłodowicza, pisarza miejskiego, za którym tamże wpadli i tego pisarza przy Księzach dwu utłukli i pałaszem w głowę uderzyli. Nadto Mateusza Regulusa, wójta, i Sebestiana Miodonę, burmistrza, i inszych sąsiadów na zabicie bili i rąbali, przez co wielki tumult i gwałt w mieście się stał, nie będąc jeszcze takiego nigdy."[2]. Pierwszy budynek ratusza został wzniesiony prawdopodobnie około 1706 rok, i mieścił się w centralnym miejscu - Żywieckiego rynku w dawnej kamienicy Macieja Kantorowskiego, którą prawdopodobnie "zapisała miastu" w testamencie Magdalena Kantorowska z domu Fabrycy. 16 października 1706 r. dokonano uroczystego otwarcia budynku starostwa Żywieckiego, autor kroniki Żywca i okolic - Andrzej Komoniecki, pomija dość istotne fakty w kronice powstałego miasteczka.

Po II wojnie światowej biura Urzędu Miejskiego mieściły się w wyburzonej obecnie oficynie i na parterze ratusza. Pozostałą część ratusza zajmował nadal sąd i prokuratura. Obecnie po gruntownym remoncie, którego koszty przekroczyły milion euro, budynek ten znów jest wizytówką miasta i najładniejszą kamienicą kantorowskich na żywieckim rynku, chociaż kolor, na jaki go pomalowano, budzi wiele kontrowersji wśród mieszkańców.

Przypis[edytuj | edytuj kod]

  1. Adam Boniecki, Tom IX, WARSZAWA Skład główny Gebethner i Wolff w Warszawie, O. GEBETHNER I SP. W KRAKOWIE, ROK 1906, str. 117.
  2. Andrzej Komoniecki, Wydawnictwo Towarzystwo Miłośników Ziemi Żywieckiej, 1987, s. 209

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]