Rawil Safiullin

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Rawil Safiullin
Ravil Safiullin.jpg
Data i miejsce urodzenia 4 lutego 1955
Makiejewka

Rawil Safowycz Safiullin, ukr. Равіль Сафович Сафіуллін (ur. 4 lutego 1955 w Makiejewce) – ukraiński polityk pochodzenia tatarskiego, minister ds. rodziny, młodzieży i sportu, działacz sportowy, były prezydent Profesjonalnej Piłkarskiej Ligi Ukrainy, od 2008 honorowy prezydent PFL.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1978 ukończył Instytut Medyczny w Doniecku za specjalnością lekarz higienista, epidemiolog.

W latach 1977–1978 pracował jako pielęgniarz na oddziale neurologicznym w Miejskim Szpitalu Nr 18 w Doniecku, a po ukończeniu studiów jako lekarz stacji sanitarno-epidemiologicznej w Równem. Od 1979 do 1990 pracował w rejonowej i miejskiej stacji sanitarno-epidemiologicznej w Makiejewce, gdzie kolejno pełnił funkcje: lekarza, naczelnika oddziału, naczelnika oddziału higieny pracy. W latach 1990–1991 był naczelnikiem oddziału higieny pracy, a od 1991 do 1993 naczelnikiem oddziału "Zdrowie i praca" Państwowego Terytorialnego Zjednoczenia Ochrony Zdrowia Ludności w Makiejewce. Od 1993 do 1994 był zastępcą dyrektora przedsiębiorstwa "Monolit" w Makiejewce.

W latach 1994–2000 pełnił funkcję pierwszego wiceprezesa klubu Szachtar Donieck. Od 2000 do 2008 jako prezydent kierował Profesjonalną Piłkarską Ligą Ukrainy. 16 grudnia 2008 został jej honorowym prezydentem.

W latach 2002–2006 zasiadał w Radzie Najwyższej Ukrainy IV kadencji z ramienia bloku Za Jedyną Ukrainę jako członek Partii Regionów. Był wiceprzewodniczącym Komisji ds. Młodzieży, Kultury Fizycznej, Sportu i Turystyki. W 2006 został wybrany na deputowanego Rady Najwyższej V kadencji jako kandydat Partii Regionów. W 2007 po raz kolejny uzyskał mandat parlamentarzysty. Wszedł do frakcji Partii Regionów, został przewodniczącym podkomisji ds. rozwoju turystyki w Komisji ds. Rodziny, Młodzieży, Sportu i Turystyki.

11 marca 2010 objął stanowisko ministra rodziny, młodzieży i sportu w gabinecie Mykoły Azarowa. Został odwołany 9 grudnia 2010. 28 lutego 2013 ponownie wszedł w skład rządu jako minister młodzieży i sportu, pełniąc tę funkcję do 2014.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]