Ray Manzarek

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ray Manzarek
Ilustracja
Ray Manzarek w 2007
Imię i nazwisko Raymond Daniel Manczarek, Jr.
Data i miejsce urodzenia 12 lutego 1939
Chicago, USA
Data i miejsce śmierci 20 maja 2013
Rosenheim, Niemcy
Gatunki blues rock, rock psychodeliczny, acid rock, hard rock
Zawód muzyk, reżyser filmowy
Aktywność 1961–2013
Wytwórnie płytowe Elektra Records
Zespoły
The Doors
(1965–1972)
Manzarek–Krieger
(2002–2013)
Strona internetowa

Raymond Daniel Manczarek, Jr. (ur. 12 lutego 1939 w Chicago, zm. 20 maja 2013 w Rosenheim) – amerykański muzyk, producent płytowy, reżyser, pisarz oraz klawiszowiec zespołu The Doors, który założył wspólnie z Jimem Morrisonem.

Biografia[edytuj]

Rodzice Helena i Raymond Manczarek, oboje będący imigrantami z Polski[1], od najmłodszych lat dbali o muzyczne wykształcenie ich syna, ucząc go gry na pianinie. Studiował muzykę w chicagowskim konserwatorium muzycznym. Poza studiami na brzmienie jego muzyki wpływ miały przede wszystkim jazz i blues. W Los Angeles studiował na University of California w Los Angeles na wydziale filmu. Ukończył go w czerwcu 1965 r. z bardzo dobrymi wynikami. Przed założeniem The Doors grał i śpiewał w zespołach: Rick and the Ravens i The White Trash Quintet. Po śmierci Jima Morrisona kontynuował karierę muzyczną. Solową karierę rozpoczął wydaniem płyty Golden Scarab. Po trzech latach znudził się graniem w pojedynkę i z nowo sformowaną grupą Nite City nagrał dwie płyty. Po dziesięciu latach przerwy, w 1993 stworzył muzykę do wierszy amerykańskiego poety Michaela McClure’a. W 1980 został producentem, biorąc pod opiekę nagranie krążka punkowego zespołu X zatytułowanego Los Angeles. W 2001 wrócił do reżyserowania obrazem Love Her Madly. Poza wspomnieniami Light My Fire: My Life with The Doors opublikował również powieść The Poet in Exile. Od września 2002 wraz z Robbym Kriegerem grał w towarzystwie Iana Astbury’ego i Tya Dennisa jako The Doors of the 21st Century.

„Zamieszkujemy nasze ciała przez 70, 80, 90 lat, a życie tu na planecie Ziemia to taka frajda, że chce się, by to trwało. Twój duch, umysł, dusza z wiekiem stają się coraz lepsze. Zaczynasz patrzeć na wiele spraw z perspektywy. To wszystko przyspiesza i tylko to cholerne ciało spowalnia” – powiedział w 2006 roku w wywiadzie udzielonym dziennikarzowi Agencji Reutera[2].

Zmarł 20 maja 2013 (w wieku 74 lat) w klinice RoMed (niem. RoMed Kliniken) w Rosenheim w Niemczech. Przyczyną śmierci był nowotwór przewodów żółciowych. Pozostawił żonę Dorothy, dwóch braci, syna z żoną i troje wnucząt[3].

Dyskografia[edytuj]

Albumy solowe
  • Golden Scarab (1973)
  • The Whole Thing Started with Rock & Roll, Now Its Out of Control (1974)
  • interpretacja dzieła Carmina Burana (1983)
Nite City
  • Nite City (1976)
  • Golden Days Diamond Nights (1977)
Z Michaelem McClure’em
  • Lion Love (1993)
  • There’s a Word! (2001)
Występy gościnne

Publikacje[edytuj]

Wybrana filmografia[edytuj]

  • "Message to Love: The Isle of Wight Festival" (1997, film dokumentalny, reżyseria: Murray Lerner)[5]
  • "The Third Mind" (2000, film dokumentalny, reżyseria: William Tyler Smith)[6]
  • "Venice: Lost and Found" (2002, film dokumentalny, reżyseria: Brad Bemis, Gary Davies)[7]
  • "When Hippies Ruled the World" (2002, film dokumentalny, reżyseria: Andy Baybutt)[8]
  • "Temples of Rock" (2003, film dokumentalny, reżyseria: Carlo Gennarelli)[9]
  • "Mayor of the Sunset Strip" (2003, film dokumentalny, reżyseria: George Hickenlooper)[10]
  • "An Ox's Tale: The John Entwistle Story" (2006, film dokumentalny, reżyseria: Glenn Aveni, Steve Luongo)[11]
  • "Doors: Mr. Mojo Risin' - The Story of L.A. Woman" (2012, film dokumentalny, reżyseria: Martin R. Smith)[12]
  • "When Albums Ruled the World" (2013, film dokumentalny, reżyseria: Steve O'Hagan)[13]

Przypisy

  1. About Ray Manzarek (ang.). mtv.com. [dostęp 2013-05-21].
  2. Ray Manzarek z The Doors nie żyje (pol.). interia.pl, 21 maja 2013. [dostęp 2013-05-21].
  3. PAP: Klawiszowiec zespołu The Doors Ray Manzarek nie żyje (pol.). „Rzeczpospolita”, 21 maja 2013. [dostęp 2013-05-21].
  4. Carlos Santana – „Guitar Heaven: The Greatest Guitar Classics Of All Time” (pol.). muzyka.onet.pl. [dostęp 2013-05-21].
  5. Message to Love: The Isle of Wight Festival (1997) (ang.). www.imdb.com. [dostęp 2016-04-05].
  6. The Third Mind (2000) (ang.). www.imdb.com. [dostęp 2016-04-05].
  7. Venice: Lost and Found (2002) (ang.). www.imdb.com. [dostęp 2016-04-05].
  8. When Hippies Ruled the World (2002) (ang.). www.imdb.com. [dostęp 2016-04-05].
  9. Temples of Rock (2003) (ang.). www.imdb.com. [dostęp 2016-04-05].
  10. Mayor of the Sunset Strip (2003) (ang.). www.imdb.com. [dostęp 2016-04-05].
  11. An Ox's Tale: The John Entwistle Story (2006) (ang.). www.imdb.com. [dostęp 2016-05-03].
  12. Doors: Mr. Mojo Risin' - The Story of L.A. Woman (2012) (ang.). www.imdb.com. [dostęp 2016-04-05].
  13. When Albums Ruled the World (2013) (ang.). www.imdb.com. [dostęp 2016-04-05].

Bibliografia[edytuj]