Reaktywne zaburzenia przywiązania w dzieciństwie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Reaktywne utrudnienie nawiązywania relacji społecznych w dzieciństwie
ICD-10 F94.1
Reaktywne zaburzenie przywiązania
DSM-IV 313.89
MeSH D019962

Reaktywne zaburzenia przywiązania w dzieciństwie[1], reaktywne utrudnienie nawiązywania relacji społecznych w dzieciństwie[2] – zaburzenie z grupy zaburzeń przywiązania w dzieciństwie, obok zaburzenia selektywności przywiązania[1].

Etiologia[edytuj]

Zaburzenia przywiązania biorą się z zaburzeń rozwoju emocjonalnego, które z kolei powoduje niewłaściwe kształtowanie się więzi pomiędzy dzieckiem a opiekunem we wczesnym dzieciństwie. Wszystko zaczyna się więc od niewłaściwej opieki sprawowanej przez tego opiekuna, na przykład zaniedbywania psychicznych bądź fizycznych potrzeb dziecka, a nawet jego maltretowania, ale może też chodzić o nieumiejętne wychowywanie, gdy rodzic pozostaje dla dziecka niedostępny czy też stosuje zbyt surowe kary[1].

Objawy[edytuj]

Zaburzenie to objawia się nieprawidłowymi interakcjami społecznymi[1].

Widać to zwłaszcza podczas rozstań lub powitań dziecka z opiekunem. Dziecko prezentuje wówczas zachowania ambiwalentne, sprzeczne. Zbliżając się do swego opiekuna, nie patrzy na niego, lecz odwraca swój wzrok; pocieszane zbliża się, ale też unika spotkania, prezentuje upór. Ma również poczucie nieszczęścia, jest wycofane, na przykład zwija się w kłębek na podłożu, jest lękliwe, nadmiernie czujne, nie stroni od agresji, zarówno autoagresji, jak i agresji skierowanej przeciwko innym osobom. Pocieszanie dziecka nie zmienia tych stanów[1].

Od zaburzeń całościowych zaburzenie reaktywne odróżnia się prawidłowymi reakcjami na bodźce ze środowiska. Również zainteresowanie innymi dziećmi wydaje się prawidłowe. Jednak pojawiające się podczas zabawy negatywne emocje ją uniemożliwiają[1]. W związku z tym relacje z rówieśnikami pozostają ubogie[2].

Oprócz objawów psychicznych występują: zahamowanie wzrostu i zaburzenia rozwoju fizycznego[1].

Przebieg[edytuj]

Problem rozpoczyna się w pierwszych pięciu latach życia dziecka[2].

Zaburzenia przywiązania nie kończą się z przeminięciem dzieciństwa, ale trwają także po wkroczeniu pacjenta w wiek dorosły. W dalszym ciągu wpływają na zawiązywanie relacji, niekiedy je uniemożliwiając. Mogą też zepsuć relacje pacjenta z własnymi dziećmi[1].

Przypisy

  1. a b c d e f g h Tomasz Wolańczyk: Psychiatria dziecięca. W: Marek Jarema, Jolanta Rabe-Jabłońska: Psychiatria. Podręcznik dla studentów medycyny. Warszawa: Wydawnictwo Lekarskie PZWL, 2011, s. 353-353. ISBN 978-83-200-4180-4.
  2. a b c ICD-10, Międzynarodowa Klasyfikacja Chorób i Problemów Zdrowotnych

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.