Rebab

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Rebaby tureckie
Rebab typu perskiego

Rebab, rubab (arabski رباب - "smyczkowy (instrument)"; hindi: रुबाब rubab, turecki: rebap; uzbecki: rubob)[1] – odmiana instrumentu strunowego, która rozprzestrzeniła się wraz z kupcami muzułmańskimi od północnej Afryki po Indonezję.

Instrument trzyma się prosto, często wsparty o podłogę. Smyczek jest bardziej zakrzywiony niż smyczek do skrzypiec. Rebab jest bardzo ceniony za brzmienie, podobne do głosu ludzkiego[potrzebne źródło], lecz jego zakres dźwięków jest ograniczony do mniej więcej jednej oktawy.

Rebab był instrumentem bardzo popularnym w osmańskiej Turcji, nadal jest szeroko wykorzystywany w muzyce perskiej i indonezyjskim gamelanie[2].

Istnieje wiele odmian, indonezyjskie są bardzo duże, północno-afrykańskie odmiany o wiele skromniejsze.

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

We wschodniej Malezji rebab wykorzystywany jest w szamańskich seansach leczniczych, nazywanych main peteri[3].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Margaret J. Kartomi: On Concepts and Classifications of Musical Instruments. Chicago Studies in Ethnomusicology, University of Chicago Press, 1990

Przypisy

  1. MHN Instrument Encyclopedia
  2. Neil Sorrell. A Guide to the Gamelan. London: Faber and Faber, 1990. Pp. 97-98.
  3. http://www.jstor.org/pss/1478508