Reduta Centralna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Linie obronne Szwajcarii

Reduta Centralna (Reduit central, Reduta Narodowa, Réduit national) – część terytorium Szwajcarii otoczona fortyfikacjami.

Umocnienia zaplanowano w końcu XIX wieku i z tego okresu pochodzą też niektóre obiekty. Zasadniczą część wybudowano w latach 1935-1946. Obecnie elementy są nowocześnie wyposażone, przygotowane do długotrwałego oblężenia.

Granice reduty wyznaczają rejony ufortyfikowane w okolicach Przełęczy Świętego Gottharda (na południu), Saint-Maurice (na zachodzie) i Sargans (na wschodzie). Od północy obszary umocnione rozpoczynają się mniej więcej w górach otaczających Jezioro Czterech Kantonów.

W czasie II wojny światowej wywiad niemiecki donosił, ze granice Reduty przebiegają wzdłuż rzek Limmat i Aare, przez łańcuchy górskie Weissenstein, Chasseral i Chaumont do jeziora Neuchâtel, następnie miedzy tym jeziorem a jeziorem Thun i wzdłuż łańcucha jezior Thun, Brienz, Sarneńskiego, Czterech Kantonów, Zug i Zuryskiego. W rzeczywistości określona tak pozycja nazywana była przez Szwajcarów Wysuniętą Pozycją Obronną (Vorgeschobene Stellung) wzdłuż rzek Limmat i Aare, z której obrony zrezygnowano w 1940 po upadku Francji. Również rejon nad jeziorami Neuchâtel i Zuryskim znajdował się poza Redutą Centralną[1].

Ze względów bezpieczeństwa w czasie II wojny światowej na obszar Reduty nie wpuszczano uchodźców z innych krajów.

Bibliografia[edytuj]

  • Marian Rogalski: Reduta Centralna. W: Encyklopedia techniki wojskowej. Wydawnictwo MON, 1978, s. 583.

Przypisy

  1. Stephen Halbrook Szwajcaria i naziści. Jak alpejska republika przetrwała w cieniu III Rzeszy, Wydawnictwo Dolnośląskie, Wrocław 2015, strona 148