Reduta Katedralna w Poznaniu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Reduta Katedralna w Poznaniu (Fort Radziwiłł, Dom Redoute, Domwerk I) – nieistniejąca reduta, element twierdzy poligonalnej w Poznaniu, budowanej w latach 1840-1869. Znajdowała się na Zagórzu, w południowej części Ostrowa Tumskiego.

Obiekt wybudowano w latach 1856–1859 w postaci pięcioboocznej reduty ze śródszańcem wieżowym (czterokondygnacyjna baszta) insprowanej założeniami obronnymi Marca Montelamberta[1]. Otoczony był wałem i napełnioną wodą fosą. Reduta Katedralna stanowiła istotny element obronny Twierdzy Poznań w osłabinym punkcie jaki w tym miejscu tworzyła rzeka Warta. Siłę ognia stanowiło sześć dział rozmieszczonych na dwóch pełnych kondygnacjach działowych i tarasie artyleryjskim.[2]. W 1864 nadano mu nową nazwę, od nazwiska Antoniego Henryka Radziwiłła, namiestnika Wielkiego Księstwa Poznańskiego. Ziemne umocnienia zniwelowano w 1924, a samą redutę rozebrano na początku lat 50. XX wieku[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Mariusz Wojciechowski, Twierdza i rzeka , w: Kronika Miasta Poznania, nr 1/2014, s.89, ISSN 0137-3552
  2. Mariusz Wojciechowski, Twierdza i rzeka, w: Kronika Miasta Poznania, nr 1/2014, s.93, ISSN 0137-3552
  3. Janusz Karwat, Ratajskie fortyfikacje, w: Kronika Miasta Poznania, nr 3/2001, s.162 (przypis), ISSN 0137-3552