Reformowany egipski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Zdjęcie fragmentu tekstu znanego jako Transkrypt Anthona, na którym Joseph Smith umieścił znaki „języka reformowanego egipskiego”

Reformowany egipski – według religii mormońskiej język proroków mających żyć na półkuli zachodniej pomiędzy 600 rokiem p.n.e. a 421 rokiem n.e. Według objawień Josepha Smitha miał to być język, w którym spisano Księgę Mormona. Ponieważ nie istnieją żadne dowody archeologiczne czy historyczne potwierdzające istnienie takiego języka jest on uznawany za język fikcyjny.

Wierzenia mormońskie[edytuj | edytuj kod]

Według Księgi Mormona do napisania świętych ksiąg ruchu świętych w dniach ostatnich zostały użyty język reformowany egipski[1]. Zdaniem wiernych językiem tym mieli posługiwać się prorocy zamieszkujący półkulę zachodnią pomiędzy 600 p.n.e. i 421 n.e. Joseph Smith opublikował Księgę Mormona w 1830 roku twierdząc, iż dokonał tłumaczenia tychże tekstów. Żadne prace naukowe jednak nie potwierdzają istnienia tekstów napisanych w języku reformowanym egipskim czy w ogóle istnienia samego języka. Nie istnieją ani dowody archeologiczne ani historyczne sugerujące obecność tekstów egipskich w starożytnej Ameryce[2][3].

Joseph Smith własnoręcznie zapisał znaki „języka reformowanego egipskiego” w Transkrypcie Anthona, dokumencie z 1828 roku którego zdjęcie pojawiło się w 1908 roku[a][4]. Według Smitha znaki te znajdowały się na rzekomo odnalezionych przez niego złotych tablicach, na których napisane były święte teksty. Według mormońskiego uczonego Terryla Givensa symbole te są przykładem egipskich znaków wykorzystywanych do „transliteracji hebrajskich wyrazów i vice versa”. Twierdzi on również, że demotyka jest reformowanym egipskim językiem a przykłady mieszania języków semickich ze zmodyfikowanymi znakami egipskimi widać w antycznych tekstach Syrii i Palestyny[5].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Transkrypt Anthona był to mały kawałek papieru, na którym Joseph Smith własnoręcznie napisał kilka wierszy znaków. Według Smitha, znaki te pochodziły ze złotych płyt, które miały posłużyć mu do przetłumaczenia Księgi Mormona. Mają one reprezentować reformowane pismo egipskie. W roku 1828 roku, dokument ten Martin Harris dostarczył do Charlesa Anthona, znanego profesora języków klasycznych Columbia College Columbia University, w celu wyrażenia opinii na temat autentyczności znaków i tłumaczenia. Niektórzy zwolennicy Księgi Mormona twierdzą, jakoby Anthon miał potwierdzić autentyczność znaków w piśmie skierowanym do Martina Harrisa, jednego z trzech świadków, którzy widzieli złote płyty, jednak gdy wysłuchał historię Smitha i złotych płyt zniszczył swój certyfikat. Krytycy wskazują, że Charles Anthon od początku uważał historię Smitha o reformowanym egipskim za mistyfikację a Martin Harris został oszukany.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Księga Mormona 9:32
  2. Keith Fitzpatrick-Matthews, Dames Doeser: The Lost Tribes of Israel (ang.). Bad Archeology. [dostęp 2012-10-18].  Cytat: The only writing systems to have been recognised in the Americas are those used by the Maya and the Aztecs, neither of which resembles Egyptian hieroglyphs, although Joseph Smith, the founder of the religion, produced a scrap of papyrus containing hieroglyphs he claimed to be a Reformed Egyptian text written by the Patriarch Abraham.
  3. John. A. Wilson cytowany w: Jerald i Sandra Tanner. The Changing World of Mormonism. , 1979. Chicago: Moody Press (ang.). [dostęp 2012-10-18]. Cytat: From time to time there are allegations that picture writing has been found in America… In no case has a professional Egyptologist been able to recognize these characters as Egyptian hieroglyphs. From our standpoint there is no such language as 'reformed Egyptian'.. 
  4. New Light: "Anthon Transcript" Writing Found?. „Journal of Book of Mormon Studies”. 8 (1), s. 68-70, 1999. Provo, Utah: Maxwell Institute (ang.). 
  5. Terryl L. Givens: By the Hand of Mormon: The American Scripture that Launched a New World Religion. Nowy Jork: Oxford University Press, s. 132-133. ISBN 0-19-516888-7. (ang.)