Refrakcja molowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Refrakcja molowa – wielkość określająca polaryzację jednego mola substancji w polu elektromagnetycznym. Jest związana z polaryzacją cząsteczek substancji zgodnie ze wzorem

R = \frac 4 3 \pi N_A \alpha

gdzie:

Jednostką refrakcji molowej w układzie SI jest m³/kmol. Dla większości znanych związków chemicznych jej wartość zawiera się w granicach 10÷50 cm³/mol.

Jest wielkością addytywną, dla związku chemicznego refrakcja jest sumą refrakcji atomowych i refrakcji grup atomów i wiązań, a ponadto zależy od sposobu ich rozmieszczenia i rodzaju wiązań między atomami. W przypadku mieszanin (np. roztworów) refrakcja jest też sumą refrakcji składników, co można zapisać

R=x_A R_A+ x_B R_B+...\,

gdzie indeksy A, B... odnoszą się do kolejnych składników mieszaniny, a xi oznacza ułamek molowy i-tego składnika.

W przypadku cieczy, a tym bardziej ciał stałych, można przyjąć, że refrakcja molowa jest w przybliżeniu wielkością stałą i charakterystyczną dla danego związku. Zależy jedynie od długości fali świetlnej, dla której jest wyznaczana wartość współczynnika załamania światła.

W istocie refrakcja molowa zależy od temperatury i ciśnienia, ponieważ jest funkcją koncentracji cząsteczek, co szczególnie silnie uwidacznia się w przypadku gazów.

Dla światła wzór Lorentza-Lorenza określa związek refrakcji molowej ze współczynnikiem załamania światła (współczynnikiem refrakcji)[1]:

R = V_{m} \frac{n^{2}-1}{n^{2}+2}

gdzie

Vmobjętość molowa ośrodka.
n – współczynnik załamania światła

Przypisy

  1. Krzysztof Pigoń, Zdzisław Ruziewicz: Chemia fizyczna. Wyd. 2. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1980, s. 633. ISBN 83-01-01586-1.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Poradnik fizykochemiczny. Praca zbiorowa.. Warszawa: WNT, 1974, s. B 100.