Reg Harris

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Reg Harris
Reg Harris wins quarter final of 1000m cycle race, Olympic Games, London, 1948.jpg
Data i miejsce urodzenia 1 marca 1920
Wielka Brytania Bury, Wielka Brytania
Data i miejsce śmierci 22 czerwca 1992
Wielka Brytania Macclesfield, Wielka Brytania
Dyscypliny kolarstwo torowe i szosowe
Dorobek medalowy
Reprezentacja  Wielka Brytania
Igrzyska olimpijskie
Srebro
Londyn 1948 kolarstwo
(Sprint)
Srebro
Londyn 1948 kolarstwo
(Tandemy)
Mistrzostwa świata w kolarstwie torowym
Złoto
Paryż 1947 Sprint (A)
Złoto
Kopenhaga 1949 Sprint
Złoto
Liège 1950 Sprint
Złoto
Mediolan 1951 Sprint
Złoto
Kolonia 1954 Sprint
Srebro
Kopenhaga 1956 Sprint
Brąz
Amsterdam 1948 Sprint (A)
Brąz
Zurych 1953 Sprint

Reginald Hargreaves „Reg” Harris OBE (ur. 1 marca 1920 w Bury, zm. 22 czerwca 1992 w Macclesfield) – brytyjski kolarz torowy i szosowy, dwukrotny wicemistrz olimpijski oraz ośmiokrotny medalista torowych mistrzostw świata.

Kariera[edytuj | edytuj kod]

Pierwszy sukces w karierze Reg Harris osiągnął w 1947 roku, kiedy zdobył złoty medal w sprincie indywidualnym amatorów podczas mistrzostw świata w Paryżu. Na rozgrywanych w 1948 roku igrzyskach olimpijskich w Londynie wspólnie z Alanem Bannisterem wywalczył srebrny medal w wyścigu tandemów, drugi był także w sprincie, ulegając jedynie Włochowi Mario Ghelli. W tym samym roku zdobył także brązowy medal w sprincie podczas mistrzostw świata w Amsterdamie, gdzie wyprzedzili go Ghella oraz Duńczyk Axel Schandorff. W 1949 roku przeszedł na zawodowstwo i od razu na mistrzostwach świata w Kopenhadze zwyciężył w swej koronnej konkurencji. W sprincie zwyciężył jeszcze trzy razy: na MŚ w Liège (1950), MŚ w Mediolanie (1951) i MŚ w Kolonii (1954). Ponadto zdobył jeszcze srebrny medal na mistrzostwach w Kopenhadze w 1956 roku oraz brązowy podczas mistrzostw w Zurychu w 1953 roku. Harris zakończył karierę w 1957 roku, jednak wrócił do sporu w latach 70., zdobywając między innymi swój siódmy złoty medal torowych mistrzostw Wielkiej Brytanii w 1974 roku. W czasie tego ostatniego zwycięstwa Brytyjczyk miał 54 lata. Startował również w wyścigach szosowych, ale bez większych sukcesów.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]