Regia Aeronautica

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Regia Aeronautica
Lesser coat of arms of the Kingdom of Italy (1929-1943).svg
Godło Włoskich Królewskich Sił Powietrznych
Historia
Państwo  Włochy
Sformowanie 12 marca 1917
Rozformowanie 12 czerwca 1946
Patron Św. Michał Archanioł
Tradycje
Święto 12 marca
Dowódcy
Pierwszy Generagglio hrabia Francesco Baracca
Ostatni Generagglio Pier Ruggero Piccio
Działania zbrojne
Wojna włosko-turecka, I wojna światowa, hiszpańska wojna domowa, II wojna światowa
Organizacja
Rózgi liktorskie − znak Regia Aeronautica, który widniał na włoskich samolotach w latach 1926−1943 obok godła królewskiego

Regia Aeronautica (wł. Królewskie Siły Powietrzne) − nazwa sił powietrznych Królestwa Włoch, istniejących w latach 19231946[1].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Na początku XX wieku Włochy rozpoczęły prace nad bronią powietrzną. Podczas wojny włosko-tureckiej w 1911 osobistym dekretem drugiego księcia Aosty wysłano na front w rejonie Trypolisu ochotniczy oddział lotniczy z 5 samolotami, zajmujący się głównie rozpoznaniem. 1 listopada 1911 porucznik Giulio Gavotti dokonał pierwszego w historii bombardowania z samolotu ręcznymi bombami[2].

Podczas I wojny światowej włoski Corpo Aeronautico Militare (Korpus Lotnictwa Wojskowego) używał wprawdzie francuskich myśliwców, lecz znaczną część pozostałych samolotów stanowiły konstrukcje włoskie, zwłaszcza ciężkie bombowce Caproni i szybkie samoloty zwiadowcze SVA.5. Marynarka wojena (Regia Marina) również rozpoczęła budowę własnych wodnosamolotów.

Osobistym dekretem króla Wiktora Emaunela III z 28 marca 1923 utworzono Królewskie Siły Powietrzne (Regia Aeronautica) jako odrębny rodzaj wojsk. Faszystowska propaganda kładła duży nacisk na rozwój techniczny lotnictwa włoskiego oraz loty rekordowe, skumulowane w przelotach grupowych łodzi latających pod dowództwem generała Italo Balbo w 1930 i 1933 przez Atlantyk. Regia Aeronautica przetestowała swą siłę w hiszpańskiej wojny domowej i w inwazji na Abisynię (obecnie Etiopia).

W chwili przystąpienia Włoch do II wojny światowej 10 czerwca 1940, lotnictwo miało na stanie 3269 samolotów, z czego 1795 było w jednostkach bojowych. Wśród samolotów myśliwskich w jednostkach było sprawnych zaledwie 166 najnowocześniejszych myśliwców jednopłatowych Macchi MC.200 (77) i Fiat G.50 (88), które jednak i tak ustępowały nieco najnowszym myśliwcom alianckim, ponadto 200 Fiat CR.42 i 177 przestarzałych Fiat CR.32[3]. Lotnictwo włoskie składało się wówczas z 25 pułków (stormo) bombowych, 8 pułków myśliwskich, jednego pułku szturmowego i dwóch osobnych dywizjonów (gruppo)[3].

Pod koniec wojny siły Reggia Marina walczyły przeciwko sobie - cześć samolotów przypadła Włochom, które skapitulowały przed aliantami, a cześć Włoskiej Republice Socjalnej.

Następcą Regia Aeronautica jest Aeronautica Militare Italiana.

Poszczególne konflikty[edytuj | edytuj kod]

Podczas zdobywania cesarstwa Etiopii lotnictwo było odpowiedzialne za bombardowania i odcinanie zaopatrzenia wroga. Armia cesarza Hajle Sellasje nie posiadała praktycznie lotnictwa, więc Regia Aeronautica całkowicie panowała w powietrzu.

Podczas hiszpańskiej wojny domowej samoloty włoskie, które walczyły u boku hiszpańskich nacjonalistów i Niemców, zgrupowane były w Aviazione Legionaria (Legion Powietrzny). Legion ten głównie wspierał piechurów z Corpo Truppe Volontarie i wojska nacjonalistyczne oraz prowadził regularną kampanie powietrzną.

Podczas kampanii francuskiej lotnictwo włoskie przeprowadzało prawie wyłącznie bombardowania, czego skutki są widoczne w statystykach:

  • misje bombowe: 716
  • misje myśliwskie: 40
  • zrzucone bomby: 276 ton
  • zestrzelone samoloty wroga: 14 (7 brytyjskich, 6 francuskich i 1 holenderski).

W 1940 170 włoskich maszyn wzięło udział w bitwie o Anglię (głównie 73 Fiat BR.20 - bombowce). Samoloty te startowały z lotnisk w okupowanej Belgii w ramach Corpo Aereo Italiano. Stracono 10 maszyn, zestrzelono 7 i zrzucono 4567 ton bomb.[potrzebne źródło] Po zakończeniu kampanii samoloty przetransportowano do Grecji.

Podczas kampanii libijskiej samoloty Fiat CR.32 i Fiat CR.42 walczyły z pierwszą wielką brytyjską kontrofensywą, podczas której poniosły duże straty (400 stracono, a zestrzelono zaledwie 100). Podczas ataku na Grecję Włosi zestrzelili 200 samolotów (po połowie brytyjskich i greckich), a stracili 40 maszyn[potrzebne źródło].

Samoloty lotnictwa morskiego Regia Marina walczyły z brytyjskimi konwojami, które wypływały z Kairu i Aleksandrii.

Później siły królewskie przeniosły się do Tobruku i Trypolisu, a następnie do Tunezji, którą skutecznie broniły, lecz wycofanie wojsk lądowych do Włoch przerwało skucesy RA (300:100)[potrzebne źródło].

Włosi wzięli również udział w operacji Barbarossa. Tam siły zgromadzone w Corpo Aereo Spedizione in Russia walczyły o Ukrainę i o Stalingrad 1942-43. Atakowały Moskwę, a pod koniec osłaniały odwrót wojsk z terytorium ZSRR. Zestrzelono 120 samolotów wroga, stracono 90. Zrzucono również 6900 ton bomb.

Regia Aeronautica pełniła defensywną rolę w walkach o Sycylię. Zestrzelono 25 samolotów wroga, stracono 18 maszyn. Broniono również Salerno i Reggio. Stracono 12 maszyn, zestrzelono 15. W czasie pomiędzy wycofaniem się wojsk państw Osi do Włoch, a operacją "Husky", piloci królewscy zestrzelili 800 samolotów wroga (tracąc 1500) i zniszczyli 38 okrętów[potrzebne źródło].

Pod koniec wojny zestrzelono 80 samolotów Włoskiej Republiki Socjalnej, a stracono 10 w walkach z nimi. Podczas walk z Luftwaffe RA zestrzeliła 45 maszyn tracąc 39 pilotów.

Maszyny będące na użytku Królewskich Włoskich Sił Powietrznych[edytuj | edytuj kod]

Myśliwce[edytuj | edytuj kod]

Ciężkie myśliwce i samoloty szturmowe[edytuj | edytuj kod]

Bombowce[edytuj | edytuj kod]

Transportowe, rozpoznawcze i morskie[edytuj | edytuj kod]

Treningowe[edytuj | edytuj kod]

Asy Regia Aeronautica (II WŚ)[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. choć regularne włoskie lotnictwo wojskowe istniało od 1917
  2. Wiesław Bączkowski: Samoloty bombowe pierwszej wojny światowej, Warszawa 1986, ISBN 83-206-0497-4
  3. 3,0 3,1 G. Massimello, G. Apostolo: Italian Aces..., ss.10-11.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Giovanni Massimello, Giorgio Apostolo: Italian Aces of World War II. Londyn: Osprey Publishing, 2000. ISBN 1-84176-078-1. (ang.)