Regina Fleszarowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ilustracja
Regina Fleszarowa w 1935 roku
Data urodzenia 28 marca 1888
Data śmierci 1 lipca 1969
Narodowość  Polska
Odznaczenia
Złoty Krzyż Zasługi

Regina Danysz-Fleszarowa ps. Elżbieta, Agnieszka (ur. 28 marca 1888 w Wiszniewie koło Siedlec, zm. 1 lipca 1969 na trasie WarszawaGdańsk) – polska działaczka społeczna i polityk, senator IV kadencji w II RP (1935–1938), współzałożycielka Stronnictwa Demokratycznego, z wykształcenia geograf i geolog.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodziła się w rodzinie właściciela ziemskiego. Wczesne dzieciństwo spędziła głównie w Brusowie. Do szkół uczęszczała w Siedlcach, Warszawie i Kijowie. W 1906 rozpoczęła studia w Zurychu, jednak naukę kontynuowała na Sorbonie, gdzie w 1913 jako pierwsza Polka i jedna z pierwszych Europejek uzyskała doktorat z dziedziny nauk geologicznych. W 1912 podjęła pracę u Eugeniusza Romera.

Po zakończeniu I wojny światowej zatrudniona m.in. w Ministerstwie Wyznań i Oświecenia Publicznego (zajmowała się dokształcaniem nauczycieli), a później również jako bibliotekarz w Państwowym Instytucie Geologicznym. Była redaktorem Bibliografii Geologicznej Polski (Bibliographie Géologique de Pologne). Wykładała geografię w Wolnej Wszechnicy Polskiej. Od 1926 do 1930 pracowała jako redaktor pisma Polskiego Towarzystwa Krajoznawczego "Ziemia". Zasiadała w Komisji Geograficznej Polskiej Akademii Umiejętności.

W 1935 została mianowana przez prezydenta Mościckiego senatorem IV kadencji, którym pozostała do 1938. Krytyczna wobec autorytarnych prądów dominujących w OZN zaangażowała się w 1937 w tworzenie klubów demokratycznych. Od wiosny 1939 należała do Stronnictwa Demokratycznego. Pozostawała członkiem jego najwyższych władz. Była kandydatką wspólnej listy PPS i SD na radną Warszawy w wyborach samorządowych 1938.

W czasie II wojny światowej związana z podziemiem. Pozostawała członkiem SD, znajdowała się w kręgu grupy popierającej działania rządu emigracyjnego w Londynie ("Prostokąt"). Pomagała ukrywać się i przechodzić na "aryjską stronę" warszawskim Żydom.

Po 1945 nie brała aktywnego udziału w polityce poza krótkim okresem zasiadania w Radzie Warszawy w latach 1946–1948. Do końca życia pozostawała czynna zawodowo. Zmarła podczas wycieczki statkiem po Wiśle. Spoczywa na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera T, rząd 1, grób 8)[1].

W 1913 wzięła ślub z oficerem Albinem Fleszarem (zm. 1916). Mieli razem syna Mieczysława (ur. 1915), pozostającego po 1945 na emigracji w Wielkiej Brytanii. Jego ojcem chrzestnym był Leopold Lis-Kula.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Wybrane publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Étude critique d'une carte ancienne de Pologne dressée par Stanislas Staszic (1806), Paryż 1913 (praca doktorska)
  • Geografja dawnych ziem Polski: książka do czytania polecona przez Wydział Pedagogiczny Polskiej Macierzy Szkolnej w Warszawie, Warszawa–Lublin 1918
  • Polska, kraj i ludzie: popularna książka do samokształcenia, Warszawa 1922

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • (red. oprac. Maciej Łukasiewicz, Henryk Wosiński), Życiorysy pisane wśród ludzi: kobiety-działaczki Stronnictwa Demokratycznego, Warszawa 1980
  • Album senatu i sejmu Rzeczypospolitej Polskiej oraz sejmu śląskiego: kadencja 1935-1940, Kraków 1936
  • Katalog Biblioteki Narodowej