Rehabilitacja społeczna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Rehabilitacja społeczna1. zespół działań mających na celu umożliwienie osobie z niepełnosprawnością uczestniczenie w życiu rodzinnym, społecznym i zawodowym, na poziomie maksymalnie zbliżonym do innych osób[1]; 2. proces przywracania osobie z niepełnosprawnością zdolności do samodzielnego funkcjonowania i aktywnego uczestnictwa w życiu społecznym[2]

Rehabilitacja społeczna stawia sobie następujące cele:

Niektórzy autorzy wskazują również na inne cele rehabilitacji społecznej:

  • adaptację do trudniejszych warunków życia, powstałych z powodu niepełnosprawności;
  • integrację, poprzez włączanie do różnych sfer życia publicznego oraz kontakty interpersonalne[2].

Ustawa z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych jako podstawowe formy wspomagania rehabilitacji społecznej warsztaty terapii zajęciowej i turnusy rehabilitacyjne[3].

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. a b Marianna Marek–Ruka: Rehabilitacja społeczna osób niepełnosprawnych. Wyd. II – uzupełnione. Warszawa: Akademia Pedagogiki Specjalnej, 2001. ISBN 8391234916. (pol.)
  2. a b Małgorzata Kupisiewicz: Słownik Pedagogiki Specjalnej. Wyd. I. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2013, s. 304. ISBN 9788301173388. (pol.)
  3. a b Ustawa z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz.U. z 1997 r. Nr 123, poz. 776)