Reinholds Bērziņš

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Reinholds Bērziņš (1888-1939) – radziecki działacz komunistyczny pochodzenia łotewskiego, dowódca wojskowy.

Berzin urodził się w guberni inflanckiej w rodzinie chłopsko-robotniczej. W 1905 roku przystąpił do SDPRR. Podczas wojny rosyjsko-niemieckiej oficer armii, po rewolucji lutowej przewodniczący RewKomu 40 Korpusu i członek KW Rady Delegatów Żołnierskich (RDŻ), ponadto delegat na II Wszechrosyjski Zjazd RDRiŻ. Jesienią 1917 roku objął dowództwo nad wojskami sowieckimi Białorusi, od końca grudnia 1917 roku stał na czele Mińskiego Oddziału Rewolucyjnego (walczył m.in. z I Korpusem Polskim). W 1918 roku przejął dowództwo 2 Armii, walczącej z niepodległą Ukrainą (CRU) hetmana Skoropadskiego. W lutym 1918 roku został dowódcą Frontu Zachodniego, cztery miesiące później stanął na czele Frontu Północnouralskiego. Od grudnia 1918 roku inspektor armii sowieckiej Łotwy.

Po zakończeniu wojny polsko-bolszewickiej i walki z siłami kontrrewolucji członek RWR Frontu Turkiestanu (1923-24) oraz Zachodniego Okręgu Wojskowego (1924-27). Po dojściu Stalina do władzy pracował w pionie gospodarczym na podrzędniejszych stanowiskach. Zabity na fali czystek stalinowskich, zrehabilitowany po dojściu Chruszczowa do władzy.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]