Rejon chrystyniwski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
rejon chrystyniwski
Rejon
Herb Flaga
Herb Flaga
Państwo  Ukraina
Siedziba Chrystynówka
Powierzchnia 632 km²
Populacja (2017)
• liczba ludności

34 803[1]
Położenie na mapie obwodu czerkaskiego
Położenie na mapie
Portal Portal Ukraina

Rejon chrystyniwskijednostka administracyjna wchodząca w skład obwodu czerkaskiego Ukrainy.

Rejon utworzony w 1923, ma powierzchnię 632 km² i liczy około 35 tysięcy mieszkańców. Siedzibą władz rejonu jest Chrystynówka.

Na terenie rejonu znajdują się 1 miejska rada, 1 osiedlowa rada i 21 silskich rad, obejmujących w sumie 29 wsi i 4 osady.

Miejscowości rejonu[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Чисельність населення (за оцінкою) на 1 березня 2017 року // Головне управління статистики у Черкаській області
  2. założona w roku 1920, na ziemiach odebranych Rusieckiemu
  3. Bosówka nad Konełką, gm. Leszczynówka. Założona ok. 1596 przez ks. Zbaraskich. w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego. T. XV, cz. 1: Abablewo – Januszowo. Warszawa 1900.
  4. skonfiskowana po Powstaniu Listopadowym Józefowi Tomaszewskiemu, synowi Dyzmy
  5. Botwinówka, pow. humański, granica pow. lipowieckiego w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego. T. I: Aa – Dereneczna. Warszawa 1880.
  6. Czajkówka w parafii wsi Leszczynówki. Zarząd gminny w Cybermanówce w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego. T. I: Aa – Dereneczna. Warszawa 1880.
  7. We wsi mieszka 6 osób
  8. Holakówka, o 3 w. od Werbowatej w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego. T. III: Haag – Kępy. Warszawa 1882.
  9. Jahubiec nad Udyczą, o 6 w od Oradówki, pamiętny bitwą, którą tu stoczył Czarniecki 21 kwietnia 1653 w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego. T. III: Haag – Kępy. Warszawa 1882.
  10. Jary, wioska należąca do klucza niemirowskiego w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego. T. III: Haag – Kępy. Warszawa 1882.
  11. Kuźmina-Hrebla nad Sinicą w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego. T. V: Kutowa Wola – Malczyce. Warszawa 1884.
  12. Leszczynówka, miejsce częstego przebywania Seweryna Goszczyńskiego w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego. T. V: Kutowa Wola – Malczyce. Warszawa 1884.
  13. Sebastyanówka, u źródeł rzeki Soroki w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego. T. X: Rukszenice – Sochaczew. Warszawa 1889.
  14. Olszanka (2) na lew. brzegu Jatrani w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego. T. VII: Netrebka – Perepiat. Warszawa 1886.
  15. Oradówka, własność Zapolskich i Gośniewskiego w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego. T. VII: Netrebka – Perepiat. Warszawa 1886.
  16. Ositna nad Sinicą, przedłużenie wsi Kuźmina Hrebla. Przez osadniczego z Ositnej uratowana została z rzezi humańskiej córka Franciszka Salezego Potockiego w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego. T. VII: Netrebka – Perepiat. Warszawa 1886.
  17. Pieniążkówka, par. praw. Prytyka w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego. T. VIII: Perepiatycha – Pożajście. Warszawa 1887.
  18. Rososze, wieś nad Udyczem, gm. Teplik, par. Ternówka, własność Lipkowskich w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego. T. IX: Pożajście – Ruksze. Warszawa 1888.
  19. Rososzki 1.) Rossoszki, wś u źródeł rzeki Udycza, pow. humański w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego. T. IX: Pożajście – Ruksze. Warszawa 1888.
  20. Sinica (2), u źródeł rzeki t.n., dopływu Bohu, dobra należały do Jełowieckich, potem do barona Korfa w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego. T. X: Rukszenice – Sochaczew. Warszawa 1889.
  21. chutor założony w latach 1918-20
  22. Syczówka, gm. Oradówka, przy drodze pocz. z Humania do Hajsyna w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego. T. I: Aa – Dereneczna. Warszawa 1880.
  23. Szelpachówka, gm. Kuźmina, kupiona od Potockich przez Czarnowskiego w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego. T. XI: Sochaczew – Szlubowska Wola. Warszawa 1890.
  24. Szukajwoda, wś u źródeł Bosówki, dopł. Koneły, gm. Leszczynówka. W ogrodzie kaplica kat. mur. z grobami Hulewiczów i Komorowskich w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego. T. I: Aa – Dereneczna. Warszawa 1880.
  25. Tałałajówka, wś nad bezim. dopł. Udycza w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego. T. XII: Szlurpkiszki – Warłynka. Warszawa 1892.
  26. Uhłowata, par. Monasterzyska w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego. T. XII: Szlurpkiszki – Warłynka. Warszawa 1892.
  27. w czasie Wielkiego Głodu zmarło 368 mieszkańców wsi.
  28. Werbowata nad Werchniaczką, gm. Oradówka, cerkiew wystawiona w 1761 przez Potockiego w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego. T. XIII: Warmbrun – Worowo. Warszawa 1893.
  29. Werchniaczka u źródeł rzeki t.n., dopł. Humanki, cukrownia założona przez Jasieńskiego, potem własność spółki żyrardowskiej. Ogród z kaplicą grobową Jasieńskich w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego. T. XIII: Warmbrun – Worowo. Warszawa 1893.
  30. Odaja (4) al. Wiktorówka, u źr. strum. t.n., pow. lipowiecki, o 3 w. od Popudni w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego. T. XIII: Warmbrun – Worowo. Warszawa 1893.
  31. Zajaczkówka, Zajączkówka, wieś nad rzeką t.n. dopł. Udycza, pow. humański, w 1 okr. pol, gm. Kuźmina Grobla. Należy do Władysława Hulanickiego w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego. T. VII: Netrebka – Perepiat. Warszawa 1886.