Rejon romanowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
romanowski
Rejon
Herb Flaga
Herb Flaga
Państwo  Ukraina
Siedziba Romanów
Powierzchnia 927,9 km²
Populacja (2017)
• liczba ludności

28 277[1]
Położenie na mapie
Położenie na mapie
Portal Portal Ukraina

Rejon romanowskijednostka administracyjna wchodząca w skład obwodu żytomierskiego Ukrainy.

Rejon został utworzony w 1923 roku. Jego powierzchnia wynosi 928 km², a ludność liczy około 29 tysięcy mieszkańców. Siedzibą władz rejonowych jest Romanów.

Na terenie rejonu znajduje się 3 osiedlowe rady i 22 rady wiejskie obejmujące 60 wsi.

Demografia[edytuj]

Skład narodowościowy rejonu w 2001 roku według ukraińskiego spisu powszechnego:

Miejscowości rejonu[edytuj]

Przypisy

  1. Чисельність населення (за оцінкою) на 1 березня 2017 року // Головне управління статистики у Житомирській області
  2. М. Дністрянський: Етнополітична географія України: проблеми теорії, методології, практики. Львів: ЛНУ імені Івана Франка, 2006, s. 490.
  3. Aleksandrówka (11) w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego. T. I: Aa – Dereneczna. Warszawa, 1880.
  4. Biełka w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego. T. I: Aa – Dereneczna. Warszawa, 1880.
  5. Rejon romanowski w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego błędny numer tomu
  6. Chiżniki lub Chyżniki w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego. T. I: Aa – Dereneczna. Warszawa, 1880.
  7. Chimbrycz w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego. T. I: Aa – Dereneczna. Warszawa, 1880.
  8. Dertka (1) w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego. T. II: Derenek – Gżack. Warszawa, 1881.
  9. Gwoździarnia nad Leśną w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego. T. II: Derenek – Gżack. Warszawa, 1881.
  10. Hołubin, gmina romanowska w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego. T. III: Haag – Kępy. Warszawa, 1882.
  11. Hordyjówka (1) w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego. T. III: Haag – Kępy. Warszawa, 1882.
  12. Romanów Wielki nad Leśną w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego. T. IX: Pożajście – Ruksz. Warszawa, 1888.
  13. Sadki (9), pow. żytomierski w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego. T. X: Rukszenice – Sochacze. Warszawa, 1889.