René Barrientos Ortuño

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy boliwijskiego wojskowego i polityka. Zobacz też: Rene Barrientos – filipiński bokser.
René Barrientos Ortuño
ilustracja
Data i miejsce urodzenia 30 maja 1919
Tarata
Data i miejsce śmierci 27 kwietnia 1969
k. Arque (Cochabamba)
Przewodniczący junty wojskowej
Okres od 5 listopada 1964
do 26 maja 1965
Poprzednik Víctor Paz Estenssoro
Współprzewodniczący junty wojskowej
(wspólnie z Alfredo Ovando Candíą)
Okres od 26 maja 1965
do 2 stycznia 1966
Następca Alfredo Ovando Candía
Prezydent Boliwii
Okres od 6 sierpnia 1966
do 27 kwietnia 1969
Poprzednik Alfredo Ovando Candía
Następca Luis Adolfo Siles Salinas
podpis
Odznaczenia
Wielki Łańcuch Narodowego Orderu Kondora Andów (Boliwia)

René Barrientos Ortuño (ur. 30 maja 1919 w Taracie, zm. 27 kwietnia 1969 k. Arque w departamencie Cochabamba) – boliwijski wojskowy i polityk, prezydent kraju w latach 1966-1969.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w miejscowości Tarata w boliwijskicm departamencie Cochabamba. Po ukończeniu miejscowej szkoły wstąpił do kolegium wojskowego. Za poparcie dla rządu Germana Buscha został usunięty ze szkoły. Wkrótce jednak pozwolono mu kontynuować naukę i w 1943 ukończył studia. W tym samym roku miał miejsce zamach stanu dokonany przez Gualberta Villarroela. W 1944 brał udział w pracach nad przygotowaniem kongresu chłopskiego.

Służąc w armii, Barrientos włączył się w działalność Rewolucyjnego Ruchu Nacjonalistycznego (Movimento Nacionalista Revolucionaria – MNR), stojąc na czele wojskowej komórki tej organizacji. W 1964 został kandydatem MNR na stanowisko wiceprezydenta u boku Victora Paza Estenssoro. Wybrany w czerwcu tego roku na wiceprezydenta, Barrientos, rozpoczął wkrótce przygotowania do obalenia Estenssoro. 5 lipca, razem z generałem Alfredo Ovando Candíą dokonali zamachu stanu i wspólnie przejęli władzę. Wkrótce potem Barrienos ustąpił ze stanowiska i rozpoczął przygotowania do nowych wyborów. Wybory w 1966 przyniosły mu zwycięstwo. Odwołując się do haseł populistycznych doprowadził do porozumienia między armią a ruchem chłopskim. Doprowadził też do połączenia kierowanej przez siebie partii Ludowego Ruchu Chrześcijańskiego z Boliwijskim Frontem Rewolucyjnym, przekształcając nową organizację w oficjalną partię rządową, która miała mu umożliwić sprawowanie dyktatorskiej władzy. Popierając potężnych przedsiębiorców górniczych, Barrientos rozpoczął walkę ze związkami zawodowymi górników, doprowadzając do poważnego ograniczenia ich działalności. W 1967 udało mu się też rozbić kierowaną przez Ernesto „Che” Guevarę komunistyczną grupę partyzancką. Guevarę aresztowano i zabito. Barrientos zginął 27 kwietnia 1969 w katastrofie śmigłowca niedaleko Arque w departamencie Cochabamba. Oficjalnie przyczyną katastrofy było zawadzenie maszyny o linie wysokiego napięcia, jednak pojawiały się także przypuszczenia o możliwości zamachu.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Alex Axelrod, Charles Phillips, Władcy, tyrani, dyktatorzy • Leksykon, Politeja, Warszawa 2000