Ren Bishi

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Spacer.gif To jest biografia osoby noszącej chińskie nazwisko Ren.
Ren Bishi
Ren Bishi
Nazwisko chińskie
Pismo uproszczone 任弼时
Pismo tradycyjne 任弼時
Hanyu pinyin Rén Bìshí
Wade-Giles Jen Pi-shih

Ren Bishi (ur. 30 kwietnia 1904 w Xiangyin w prow. Hunan, zm. 27 października 1950 w Pekinie), właściwie Ren Ernan (任二南) – chiński działacz komunistyczny.

Ukończył szkołę średnią w Changsha. W 1920 roku przeniósł się do Szanghaju, gdzie zaangażował się w działalność w szeregach rodzącego się ruchu komunistycznego. W 1921 roku wyjechał na studia do Moskwy, przez okres swojego pobytu posługując się nazwiskiem Brinski (Бринский)[1]. Od 1922 roku członek KPCh[2]. Po powrocie do kraju w 1924 roku zaangażował się w działalność rewolucyjną. W latach 1927-1928 był sekretarzem generalnym Ligi Młodzieży Komunistycznej. Podczas konfliktu wewnętrznego w partii w 1930 roku poparł nowe kadry partyjne przeciwko dotychczasowemu przywódcy KPCh Li Lisanowi, za co w 1931 roku został wybrany członkiem Biura Politycznego partii.

Dowódca jednego z oddziałów Armii Czerwonej, prowadzących na początku lat 30. walkę z siłami Kuomintangu. Po jego rozbiciu dołączył w październiku 1934 roku do wojsk He Longa i wziął u jego boku udział w Długim Marszu[3]. Bliski współpracownik Mao Zedonga, w 1943 roku został wybrany jednym z trzech – obok Mao i Zhou Enlaia – członków Sekretariatu KPCh[4].

Dalszą karierę polityczną Rena przerwała nagła śmierć z powodu krwotoku śródmózgowego[5].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Alexander Pantsov: The Bolsheviks and the Chinese Revolution: 1919-1927. Honolulu: University of Hawai‘i Press, 2000, s. 167.
  2. Thomas Kampen: Mao Zedong, Zhou Enlai and the Evolution of the Chinese Communist Leadership. Copenhagen: Nordic Institute of Asian Studies Publishing, 2000, s. XIII.
  3. Edwin Pak-wah Leung: Historical Dictionary of the Chinese Civil War. Lanham: Scarecrow Press, 2002, s. 50.
  4. Thomas Kampen: Mao Zedong, Zhou Enlai and the Evolution of the Chinese Communist Leadership. Copenhagen: Nordic Institute of Asian Studies Publishing, 2000, s. 104.
  5. Chang-tai Hung: Mao's New World: Political Culture in the Early People's Republic. New York: Cornell University Press, 2010, s. 228.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Winberg Chai: The Search for a New China. A Capsule History, Ideology, and Leadership of the Chinese Communist Party, 1921-1974, With Selected Documents. New York: Capricorn Books, 1975.