Renault 5

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Renault 5
Renault 5 Turbo, II generacja
Renault 5 Turbo, II generacja
Producent Renault
Okres produkcji 1972–1996
Następca Renault Clio
Dane techniczne
Segment B
Skrzynia biegów 4-biegowa manualna
5-biegowa manualna
3-biegowa automatyczna
Rodzaj napędu przedni

Renault 5samochód osobowy z segmentu B produkowany przez francuską firmę Renault od 1972 roku. Powstały dwie generacje, pierwsza produkowana była w latach 1972-1985 (znana także pod nazwą R5), druga powstawała zaś w latach 1984-1996 (nazwy Super 5 lub Supercinq). W Stanach Zjednoczonych pojazd sprzedawany był jako Le Car (1976-1983). Przez cały okres produkcji powstało prawie 5,5 miliona egzemplarzy modelu 5[1]. Renault 5 uzyskało, podobnie jak Mini, status samochodu kultowego[2].

W plebiscycie na Europejski Samochód Roku 1973 samochód zajął 2. pozycję (za Audi 80 B1)[3].


Pierwsza generacja[edytuj]

I generacja
I generacja
Inne nazwy Renault Le Car (USA)
Projektant Michel Boué
Okres produkcji 1972–1985
Miejsce produkcji Francja Flins
Francja Douai
Francja Dieppe
Państwo Hiszpańskie Valladolid
Wenezuela Mariara
Iran Teheran
Słowenia Novo Mesto
Meksyk Ciudad Sahagún
Dane techniczne
Typy nadwozia 3-drzwiowy hatchback
5-drzwiowy hatchback
Silniki Benzynowe R4: 0.8, 1.0, 1.1, 1.3, 1.4, 1.4 Turbo
Długość 3521 mm
Szerokość 1525 mm
Wysokość 1410 mm
Rozstaw osi 2419 mm
Masa własna od 730 do 810 kg
Poj. zbiornika paliwa 38 l
53 l (Alpine Turbo)
Dane dodatkowe
Pokrewne Renault 3
Renault 4
Renault 6
Renault 7
Renault Rodeo
Tył nadwozia
Wersja 5-drzwiowa
Renault 5 Alpine

Renault 5 zostało oficjalnie zaprezentowane 10 grudnia 1971 roku, do produkcji trafiło na początku 1972[4].

Pojazd zaprojektował Michel Boué[5], zmarł on przed premierą modelu. Trzydrzwiowe nadwozie typu hatchback cechowało się charakterystycznym ściętym tyłem.

Od strony mechanicznej pojazd korzystał z rozwiązań użytych w Renault 4. Silniki montowane były wzdłużnie z przodu nadwozia, napędzały oś przednią. W zawieszeniu przedniej osi użyto drążków skrętnych. Jednostki napędowe typu OHV pochodziły z modeli R4 i R8, pojemność skokowa wynosiła od 850 do 1289 cm³. W późniejszych latach stosowano także silniki o objętości 1397 cm³.

Wczesne egzemplarze modelu miały drążek zmiany biegów umieszczony na desce rozdzielczej, został on w późniejszym czasie zastąpiony przez dźwignię zamontowaną w podłodze. Od 1978 wraz z silnikiem 1289 cm³ dostępna była przekładnia automatyczna. Udział egzemplarzy ze skrzynią automatyczną wynosił około 5% ogółu wyprodukowanych R5[6].

Silnik pojazdu przesunięto w głąb kabiny pasażerskiej, za skrzynię biegów. Rozwiązanie to pozwoliło na wygospodarowanie miejsca na koło zapasowe pod maską silnika, a zarazem zwiększenie przestrzeni użytkowej wewnątrz kabiny pasażerskiej i bagażnika[7]. Wnętrze przedziału pasażerskiego oceniano na tle innych europejskich modeli podobnego rozmiaru jako "niezwykle przestronne" (ang.: "remarkably spacious")[8]. Współczynnik oporu aerodynamicznego nadwozia wynosił 0,37, co na tle konkurencyjnych modeli było niską wartością (inne europejskie modele miały wartość najczęściej w okolicach 0,45)[9].

Pojazd występował także jako 4-drzwiowy sedan pod nazwą Renault 7, produkcją zajmowała się FASA-Renault. Od 1979 Renault 5 dostępne było również jako 5-drzwiowy hatchback[10]. Od marca 1981 z przekładnią automatyczną oferowany był większy i mocniejszy silnik 1.4 oferujący lepsze osiągi i niższe zużycie paliwa[6].

Model okazał się rynkowym sukcesem Renault, krótko po wprowadzeniu do sprzedaży ponad 60% sprzedawanych samochodów francuskiego producenta stanowiły R5[11].

Renault 5 Alpine/Gordini[edytuj]

Od 1976 roku dostępna była usportowiona wersja 5 Alpine (w Wielkiej Brytanii Gordini). Wyposażona była w silnik 1,4 o mocy 93 KM (63 kW) zblokowany z 5-biegową skrzynią biegów. Z zewnątrz pojazd wyróżniał się obręczami kół ze stopów lekkich oraz światłami przeciwmgłowymi z przodu. Usztywniono także zawieszenie. W teście przeprowadzonym przez redakcję brytyjskiego magazynu Motor osiągnięto prędkość maksymalną 168,5 km/h i przyspieszenie 0-100 km/h na poziomie 9,7 s[12].

Renault 5 Alpine Turbo/Gordini Turbo[edytuj]

W 1982 roku zaprezentowano Renault 5 Alpine Turbo, następcę wolnossących wersji Alpine/Gordini[13]. Zastosowano ten sam co w poprzedniku silnik 1.4, dodano jednak turbosprężarkę Garrett T3, przez co moc maksymalna wzrosła do 112 KM (82 kW)[14]. W teście przeprowadzonym w 1982 roku przez redakcję magazynu Motor osiągnięto prędkość maksymalną 179,9 km/h i czas przyspieszenia 0-100 km/h równy 8,7 s[15].

Renault 5 Turbo[edytuj]

 Osobny artykuł: Renault 5 Turbo.

Renault 5 Turbo było odrębną od wersji Alpine/Gordini Turbo konstrukcją z silnikiem zamontowanym centralnie napędzającym oś tylną.

Renault Le Car[edytuj]

Wersja Le Car sprzedawana przez AMC

Na rynku północnoamerykańskim pojazd zadebiutował w 1976 roku pod nazwą Le Car. American Motors (AMC) oferowało go poprzez 1300 swoich salonów, model konkurował na rynku z takimi samochodami jak Honda Civic czy Volkswagen Rabbit[16].

Pojazd reklamowany był w Stanach Zjednoczonych jako najlepiej sprzedający się samochód w Europie, który zadowolił miliony klientów[17]. Le Car nie powtórzył jednak takiego sukcesu w USA, mimo że w testach chwalony był za ilość miejsca w kabinie pasażerskiej, komfort podróży oraz zużycie paliwa wynoszące (na 100 km) 6,7 l w trasie oraz 8,4 l w cyklu miejskim[18].

Samochód wyposażony był w silnik 1.4 o mocy 55 KM (41 kW). Do 1980 roku oferowany był wyłącznie jako 3-drzwiowy hatchback, wersja 5-drzwiowa dołączyła do oferty w 1981. Od rocznika 1980 model cechował się odświeżonym pasem przednim ze zmodernizowanym zderzakiem, atrapą chłodnicy oraz prostokątnymi reflektorami świateł mijania. Import pojazdu zakończono w roku 1983, sprzedaż w Kanadzie dobiegła końca w roku 1985.

Dane techniczne[edytuj]

Wersja Silnik: Układ zasilania: Moc maksymalna: Maks. moment obrotowy 0-100 km/h: V-max: Śr. zuż. paliwa na 100 km:
Silniki benzynowe:
L[19] R4 0,8 l (782 cm³), OHV gaźnik 34 KM (25 kW) przy 5200 obr/min 52 N•m przy 3000 obr/min b/d 120 km/h 6,7 l
5[20][21] R4 0,8 l (845 cm³), OHV gaźnik 36 KM (26,5 kW) przy 5500 obr/min
37 KM (27 kW) przy 5500 obr/min
57 N•m przy 2500 obr/min
58 N•m przy 2500 obr/min
24,9 s
b/d
123 km/h
126 km/h
b/d
TI[19] R4 1,0 l (956 cm³), OHV gaźnik 44 KM (32 kW) przy 5400 obr/min 63 N•m przy 3500 obr/min 21 s 136 km/h b/d
GTL[22] R4 1,3 l (1289 cm³), OHV gaźnik 42 KM (31 kW) przy 5000 obr/min 82 N•m przy 2500 obr/min 19,5 s 136 km/h 6,9 l
Autatic 1300[23] R4 1,3 l (1289 cm³), OHV gaźnik 55 KM (40,5 kW) przy 5750 obr/min 94 N•m przy 2500 obr/min 21,6 s 140 km/h b/d
Tx Campus[24] R4 1,4 l (1397 cm³), OHV gaźnik 63 KM (46,5 kW) przy 5250 obr/min 101 N•m przy 3000 obr/min b/d 155 km/h b/d
Alpine[22] R4 1,4 l (1397 cm³), OHV gaźnik 92 KM (68 kW) przy 6400 obr/min 116 N•m przy 4000 obr/min 10,1 s 173 km/h 8,5 l
Alpine Turbo[25] R4 1,4 l (1397 cm³), OHV, turbo gaźnik 110 KM (81 kW) przy 6000 obr/min 147 N•m przy 4000 obr/min 8,4 s 185 km/h 8 l


Druga generacja[edytuj]

II generacja
Wersja 3-drzwiowa
Wersja 3-drzwiowa
Projektant Marcello Gandini
Okres produkcji 1983–1996
Miejsce produkcji Francja Billancourt
Francja Dieppe
Hiszpania Palencia
Słowenia Novo Mesto
Następca Renault Clio
Dane techniczne
Typy nadwozia 3-drzwiowy hatchback
5-drzwiowy hatchback
2-drzwiowy kabriolet (EBS)
Silniki Benzynowe R4: 1.0, 1.1, 1.4, 1.4 Turbo, 1.7
Wysokoprężne R4: 1.6
Długość 3591 mm (3-drzwiowe)
3651 mm (5-drzwiowe)
Szerokość 1584 mm
Wysokość 1387 mm (3-drzwiowe)
1397 mm (5-drzwiowe)
Rozstaw osi 2407 mm (3-drzwiowe)
2467 mm (5-drzwiowe)
Masa własna od 695 do 840 kg
Poj. zbiornika paliwa 43 l (GTE 50 l)
Liczba miejsc 5
4 (EBS)
Pojemność bagażnika 233/b.d l
Dane dodatkowe
Pokrewne Renault Rodeo

Druga generacja Renault 5, nazywana często Supercinq lub Superfive, pojawiła się na rynku w 1983 roku (wersja RHD w 1985). Konstrukcja podwozia oraz nadwozia była zupełnie nowa (pojazd bazował na rozwiązaniach z Renault 9/11), za wygląd odpowiedzialny był Marcello Gandini. Samochód był dłuższy i szerszy, o 20% wzrosła powierzchnia przeszklona, zwiększyła się ilość miejsca w kabinie pasażerskiej, zmniejszono do 0,35 współczynnik oporu aerodynamicznego. Dzięki temu w najoszczędniejszych wersjach zużycie paliwa na 100 km przy stałej prędkość 90 km/h wynosiło 4,1 l[26]. Silniki montowane były poprzecznie nad osią przednią, inaczej niż w 1. generacji. Zmieniono także konstrukcję zawieszenia, wykorzystywało ono odtąd kolumny McPhersona.

Wersja 5-drzwiowa
Renault 5 GT Turbo Raider

W momencie rozpoczęcia sprzedaży oferowane były następujące wersje wyposażenia: TC, TL, GTL, Automatic, TS oraz TSE. Bazowa TC wyposażona była w silnik o pojemności 956 cm³ (moc 42 KM), TL miała większy silnik 1.1 (1108 cm³, 47 KM). Warianty GTL, Automatic, TS i TSE oferowane były z silnikiem 1.4 (1397 cm³ o mocy od 60 [GTL], przez 68 [Automatic] po 72 KM [TS/TSE]). Wersje TC i TL standardowo oferowane były z 4-biegową ręczną skrzynią biegów, GTL, TS oraz TSE natomiast z przekładnią 5-biegową (opcjonalną dla TL). Od 1987 oferowany był silnik F2N 1.7 (wersje GTX, GTE (F3N), Baccara oraz Monaco).

Wolnossący silnik 1.7 z wielopunktowym wtryskiem paliwa zapożyczony z Renault 9/11 był alternatywą dla mocniejszego 1.4 Turbo. W wersji GTE generował on moc 95 KM (70 kW). Wygląd zewnętrzny oraz układ zawieszenia był identyczny jak dla wersji Turbo. Warianty Baccara i GTX także korzystały z silnika 1.7, pierwsza z nich oferowała w standardzie m.in.: skórzane wykończenie wnętrza, wspomaganie kierownicy, elektrycznie sterowane szyby, szyberdach, wyposażenie audio, a opcjonalnie klimatyzację oraz komputer pokładowy. GTX występowała z tym samym wyposażeniem, różnicą było skórzane wykończenie wnętrza (opcjonalne).

W latach 90. model był już przestarzały, z sukcesem zastępowało go nowe Clio. Produkcję R5 przeniesiono do Revoz w Słowenii. W sprzedaży pozostawiono tylko dwie wersje silnikowe, benzynową 1.4 oraz wysokoprężną 1.6[27], sam model oferowany był w zubożonej wersji Campus do 1996 roku, wtedy też zakończono produkcję R5.

Renault 5 GT Turbo[edytuj]

Renault 5 GT Turbo (2010)

Usportowioną wersję GT Turbo wprowadzono w roku 1985. Napędzana była przez ośmiozaworowy silnik Cléon 1.4 z turbosprężarką Garrett T2 generujący moc 115 KM (85 kW). Wysoka moc w połączeniu z masą własną wynoszącą 850 kg sprawiała, że pojazd przyspieszał od 0 do 60 mph w 7,5 s[28].

W 1987 zaprezentowano odświeżoną wersją Phase II[29]. Turbosprężarka była odtąd chłodzona cieczą, zastosowano także nowy układ zapłonowy. Moc maksymalna wzrosła do 120 KM (88 kW). Zmieniono także zderzaki oraz nakładki progów. Czas przyspieszenia 0–100 km/h wynosił 7,5 s[30]. W 1989 wersja GT Turbo otrzymała nową deskę rozdzielczą, w 1990 wprowadzono limitowaną edycję Raider (metalizowany niebieski lakier, inny wygląd wnętrza, nowe obręcze kół). Produkcję wersji GT Turbo zakończono pod koniec roku 1991.

GT Turbo EBS cabrio

EBS cabrio[edytuj]

W 1989 roku belgijska firma EBS rozpoczęła produkcję wersji cabrio modelu 5. Powstało około 1400 egzemplarzy, większość w wersji LHD[31].


Dane techniczne[edytuj]

Wersja Silnik: Układ zasilania: Moc maksymalna: Maks. moment obrotowy 0-100 km/h: V-max: Śr. zuż. paliwa na 100 km:
Silniki benzynowe:
1.0 TC[32] R4 1,0 l (956 cm³), OHV gaźnik 42 KM (31 kW) przy 5750 obr/min 65 N•m przy 3000 obr/min 19,3 s 137 km/h 6 l
1.1 GTL[32] R4 1,1 l (1108 cm³), OHV gaźnik 47 KM (34,5 kW) przy 5250 obr/min 80 N•m przy 2500 obr/min 16 s 143 km/h 5,2 l
1.4 GTL[32] R4 1,4 l (1397 cm³), OHV gaźnik 60 KM (44 kW) przy 5250 obr/min 104 N•m przy 2500 obr/min 14 s 158 km/h 5,8 l
1.4 Autatic[32] R4 1,4 l (1397 cm³), OHV gaźnik 68 KM (50 kW) przy 5250 obr/min 106 N•m przy 3000 obr/min 16,5 s 154 km/h 6,8 l
1.4 TS[32] R4 1,4 l (1397 cm³), OHV gaźnik 72 KM (53 kW) przy 5500 obr/min 106 N•m przy 3500 obr/min 11,5 s 167 km/h 5,8 l
1.4 GT Turbo[32] R4 1,4 l (1397 cm³), OHV, turbo gaźnik 115 KM (84,5 kW) przy 5750 obr/min 165 N•m przy 3000 obr/min 8 s 201 km/h 7,3 l
1.4 GT Turbo[33] R4 1,4 l (1397 cm³), OHV, turbo gaźnik 120 KM (88 kW) przy 5750 obr/min 165 N•m przy 3750 obr/min ~7,3 s 193 km/h b.d
1.7 GTE[34] R4 1,7 l (1721 cm³), SOHC wtrysk MPI 94 KM (69 kW) przy 5250 obr/min 140 N•m przy 3000 obr/min 9,3 s 185 km/h 7,9 l
Silniki wysokoprężne:
1.6 GTD[32] R4 1,6 l (1596 cm³) wtrysk pośredni 55 KM (40,5 kW) przy 4800 obr/min 102 N•m przy 2250 obr/min 16,5 s 150 km/h 5,1 l

Renault Express[edytuj]

Renault Express
 Osobny artykuł: Renault Express.

Na bazie R5 powstał także furgon, nosił on nazwę Renault Express. W niektórych krajach znany był jako Renault Extra (Wielka Brytania i Irlandia) czy też Renault Rapid (kraje niemieckojęzyczne). Produkcję uruchomiono w roku 1985[35].


Przypisy

  1. Ashlee Pleffer: Renault 5: it’s french for good (ang.). Cars Guide (Australia), 10 marca 2008. [dostęp 15 czerwca 2011].
  2. David Sparrow: Renault 5: Le Car. Osprey Publishing, 1992. ISBN 978-1-85532-230-1. (ang.)
  3. Previous winners - Car of the Year 1973 (ang.). caroftheyear.org. [dostęp 2013-08-27].
  4. Morors: Renault's New Baby (ang.). Evening News, 10 grudnia 1971. [dostęp 15 czerwca 2011].
  5. Karl Ludvisgen. The Renault That Rumbled. „Hemmings Sports & Exotic Car”, March 2010 (ang.). [dostęp 15 czerwca 2011]. 
  6. a b Salon 1981: Toutes les Voitures du Monde. „l'Auto Journa”, wrzesień 1981. Paris: Homme N°1 (fr.). 
  7. Motor Show Review 1973 Cars (Renault 5). „Daily Mail (London)”, October 1972 (ang.). 
  8. Jan P. Horbue. The new logic in small-car engineering. „Popular Science”. 206 (2), s. 56–59, February 1975 (ang.). [dostęp 15 czerwca 2011]. 
  9. Giancarlo Genta, Lorenzo Morello: The Automotive Chassis: System design. Springer, 2009, s. 142. ISBN 978-1-4020-8673-1. (ang.)
  10. Renault 5 (ang.). W: Classic and Performance Car [on-line]. [dostęp 22 sierpnia 2012].
  11. Nowe wizje i modele 1945-1973 - Historia koncernu Renault (pol.). renault.pl.
  12. Motor, 5 maja 1979
  13. The Glasgow Herald, 31 maja 1982
  14. Octane - Model specs: 1976-1984 RENAULT 5 Gordini/Turbo (ang.). Classic Car and Performance Car. [dostęp 15 czerwca 2011].
  15. Motor, Road Test Annual, 1982
  16. Gary Witzenburg. Imports '82. „Popular Mechanics”. 155 (2), February 1982 (ang.). [dostęp 15 czerwca 2011]. 
  17. Advertising techniques. ADA Publishing, 1979, s. 26–28. (ang.)
  18. Jim Dunne, Ray Hill. Super-economy Cars. „Popular Science”. 209 (5), s. 38–46, November 1976 (ang.). [dostęp 15 czerwca 2011]. 
  19. a b 1972 Renault 5 specifications (ang.). automobile-catalog.com. [dostęp 2013-09-20].
  20. 1977 Renault 5 specifications (ang.). automobile-catalog.com. [dostęp 2013-09-20].
  21. 1984 Renault 5 specifications & performance data (ang.). automobile-catalog.com. [dostęp 2013-09-20].
  22. a b 1976 Renault 5 specifications (ang.). automobile-catalog.com. [dostęp 2013-09-20].
  23. 1978 Renault 5 Autatic 1300 specifications & performance data (ang.). automobile-catalog.com. [dostęp 2013-09-20].
  24. 1982 Renault 5 Tx Campus specifications & performance data (ang.). automobile-catalog.com. [dostęp 2013-09-20].
  25. 1981 Renault 5 Alpine Turbo specifications & performance data (ang.). automobile-catalog.com. [dostęp 2013-09-20].
  26. Euro hatchback. „Popular Science”. 206 (1), January 1985 (ang.). [dostęp 15 czerwca 2011]. 
  27. Car Mechanics Magazine - styczeń 2011, s.42-43
  28. Renault 5 GT Turbo (ang.). W: Evo [on-line]. November 2008. [dostęp 1 lutego 2012].
  29. Richard Porter. Renault 5 GT Turbo. „Evo”, listopad 2008 (ang.). [dostęp 15 czerwca 2011]. 
  30. Technical Specifications (Renault literature) (ang.). renault5gtturbo.com. [dostęp 2011-06-15].
  31. EBS Renault 5 Convertible (ang.). r5gordini.co.uk. [dostęp 2013-09-20].
  32. a b c d e f g 1985 Renault 5 specifications (ang.). automobile-catalog.com. [dostęp 2013-09-20].
  33. 1987 Renault 5 GT Turbo Technical specifications (ang.). carfolio.com. [dostęp 2013-09-20].
  34. 1987 Renault 5 GTE cat specifications & performance data (ang.). automobile-catalog.com. [dostęp 2013-09-20].
  35. Najważniejsze daty i wydarzenia - Historia koncernu Renault (pol.). renault.pl. [dostęp 2013-09-20].