Renminbi

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Renminbi
Sicherheitsmerkmale 100CNY.jpg
100 yuanów (znak wodny, recto-verso)
Kod ISO 4217 CNY
Państwo  Chiny
 Zimbabwe
Poziom inflacji 2,6% w 2012[1]
Podział 1 yuan = 10 jiao = 100 fenów
Symbol ¥ – yuan
角 – jiao
分 – fen
Monety 1, 2, 5 fenów
1, 5 jiao
1 yuan
Banknoty 1, 2, 5 jiao
1, 5, 10, 20, 50, 100 yuanów
Bank centralny Ludowy Bank Chin

Yuan (chiń. upr.: ; chiń. trad.: 圓 lub 圆; pinyin: yuán) - waluta Chińskiej Republiki Ludowej, nazywana oficjalnie Renminbi (chiń. upr.: 人民币; chiń. trad.: 人民幣; pinyin: rénmínbì; dosł. „waluta ludowa”) . Kod ISO 4217 to CNY (skrót od ang. Chinese yuan), ale często oznacza się ją także skrótem RMB.

Jeden yuan dzieli się na 10 jiao (角), a jeden jiao – na 10 fenów (分). Wszystkie nominały, od najmniejszego, 1 jiao, do największego, 100 yuanów, dostępne są w postaci banknotów. W monetach obiegowych występują nominały od 1 fena do 1 yuana.

Potocznym określeniem yuana w języku chińskim jest „kuai” (块), czyli „kawałek”, a „jiao” jest potocznie nazywany „mao” (毛), czyli „włos” (tym samym znakiem zapisuje się popularne w Chinach nazwisko, które nosił m.in. Mao Zedong).

Znaczenie słownikowe[edytuj]

W języku chińskim słowo „yuan” oznacza po prostu „pieniądz”, na przykład „mei yuan” to dolary amerykańskie (USD), których nazwa wywodzi się od „Mei Guo” (USA). „Mei yuan” to po prostu „amerykański pieniądz”.

Na Tajwanie „yuan” to potoczna nazwa tamtejszej waluty, czyli Nowego Dolara Tajwańskiego. Z kolei w Hongkongu to nazwa dolarów hongkońskich. Mieszkańcy Tajwanu i Hongkongu określają walutę w Chinach nazwą oficjalną, „renminbi”. Podobne, lokalne znaczenie ma słowo „yuan” także dla Chińczyków mieszkających w Singapurze i Makau.

Z języka chińskiego zapożyczone zostały także nazwy pieniądza w innych językach Dalekiego Wschodu: japoński „jen” i koreański „won”.

Użycie poza Chinami kontynentalnymi[edytuj]

Druga seria z lat 50. XX wieku

W Hongkongu w myśl zasady jeden kraj, dwa systemy używana jest odrębna waluta, dolar hongkoński (HKD). RMB pozostaje tam drugą pod względem popularności walutą, a jego rola stale rośnie w związku z ożywioną wymianą handlową z kontynentem. Banki w Hongkongu prowadzą dla klientów konta w RMB.

Podobna sytuacja panuje w Makau, gdzie chociaż lokalną walutą pozostaje pataca, to miejscowe banki wydają karty płatnicze umożliwiające płatności w RMB. Nie są one jednak dopuszczane w miejscowych kasynach.

Chińska waluta posiada dwa odrębne rynki: wewnętrzny dla rezydentów oraz zewnętrzny. Na rynku wewnętrznym obowiązującą walutą jest tzw. onshore renminbi (CNY), a na rynku zewnętrznym (zagranicznym) tzw. offshore renminbi[2]. Na rynku zagranicznym waluty oznaczone są różnymi skrótami: w Hongkongu - CNH, Tajwanie - CNT, Singapurze - CNS[3].

Przypisy

  1. Inflacja według CIA (ang.). [dostęp 13 sierpnia 2013].
  2. Handel zagraniczny. Chiny., money.pl, dostęp 2016-02-05
  3. At the centre of RMB internationalisation. A brief guide to offshore RMB. (ang.) Deutsche Bank, marzec 2014