Reprezentacja Chin w piłce nożnej mężczyzn

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Chiny
中国
Chiny
Przydomek Drużyna Smoków (chiń. 龙之队, Lóngzhī Duì)
Związek 中国足球協會
Trener Włochy Marcello Lippi (od 2016)
Skrót FIFA CHN
Ranking FIFA Decrease2.svg 76. (1313 pkt.)[a]
Miejsce w rankingu Elo 65. (10 lipca 2016) (1557 pkt.)
Zawodnicy
Najwięcej występów Li Weifeng (112)
Najwięcej bramek Hao Haidong (41)
Stroje
domowe
Stroje
wyjazdowe
Mecze
Pierwszy mecz
 FilipinyHistoria_Chin#Republika_Chińska_(1911-1949) Chiny 0-1
(Filipiny; 01.02.1913)

 FinlandiaChińska Republika Ludowa Chiny 4-0
(Helsinki, Finlandia; 04.08.1952)

Najwyższe zwycięstwo
Chińska Republika Ludowa Chiny –  Guam 19-0
(Ho Chi Minh, Wietnam; 26.01.2000)
Najwyższa porażka
 BrazyliaChińska Republika Ludowa Chiny 8-0
(Recife, Brazylia; 10.09.2012)
  1. Stan aktualny na 20 września 2018.

Reprezentacja Chin w piłce nożnej należała do FIFA od 1931 roku. W 1958, a więc dziewięć lat po proklamowaniu przez Mao Zedonga Chińskiej Republiki Ludowej, wystąpiła z tej organizacji. Przez ponad dwadzieścia lat Chiny były piłkarską białą plamą, nie grały w eliminacjach ani do mistrzostw świata ani do mistrzostw Azji.

W 1979 roku, trzy lata po śmierci Mao i chińskim otwarciu na świat, drużyna narodowa znów została przyjęta do FIFA. Od tej pory regularnie występuje w rozgrywkach o Puchar kontynentu. Dwukrotnie – w 1984 i 2004 roku – dotarła do finału. Najpierw uległa Arabii Saudyjskiej, a dwadzieścia lat później dała się ograć Japonii. W finałach mistrzostw świata wystąpiła tylko raz. W 2002 roku zespół prowadzony przez Serba Borę Milutinovicia odpadł już po fazie grupowej, przegrywając wszystkie mecze, nie strzelając ani jednej bramki (0:2 z Kostaryką, 0:4 z Brazylią, 0:3 z Turcją).

W Chinach piłka nożna cieszy się umiarkowanym zainteresowaniem. Jeśli już, to oczy kibiców zwrócone są w stronę żeńskiej reprezentacji, która należy do ścisłej światowej czołówki. W 1996 roku Chinki zdobyły srebrny medal na Igrzyskach Olimpijskich, a trzy lata później grały w finale mistrzostw świata.

Od początku XXI wieku coraz więcej chińskich piłkarzy występuje w klubach europejskich. Kilku z nich można spotkać w drugich ligach Niemiec i Włoch, a także w Premiership. Kilka lat temu w barwach Crystal Palace grał były kapitan reprezentacji, rekordzista pod względem liczby gier w kadrze Fan Zhiyi. Pomocnik Li Tie jest zawodnikiem Evertonu, a 24-letni Dong Fangzhuo terminował kilka lat w Manchesterze United. Największą gwiazdą reprezentacji jest stoper Sun Jihai, od 2001 roku filar obrony Manchesteru City.

Po Mundialu 2002 z funkcji selekcjonera zrezygnował Milutinović. Jego następca, Holender Arie Haan, mimo dobrego wyniku w Pucharze Azji 2004 (drugie miejsce), przegrał eliminacje do kolejnych mistrzostw świata i został zdymisjonowany. Od początku 2005 roku trenerem kadry był 57-letni Zhu Guanghu. We wrześniu 2007 roku pałeczkę po nim przejął Serb Vladimir Petrović. Funkcję tę sprawował do 2008 roku. Później chińską kadrę prowadzili kolejno: Chińczycy Yin Tiesheng i Gao Hongbo, Hiszpan José Antonio Camacho, rodak Tieshenga i Hongbo Fu Bo, Francuz Alain Perrin, oraz ponownie Hongbo. Obecnym selekcjonerem reprezentacji Chin jest Włoch Marcello Lippi (od 2016) .

Udział w Mistrzostwach Świata[edytuj | edytuj kod]

  • 1930Nie brały udziału (nie były członkiem FIFA)
  • 19341954Nie brały udziału
  • 1958Nie zakwalifikowały się
  • 19621978Nie brały udziału (nie były członkiem FIFA)
  • 19821998Nie zakwalifikowały się
  • 2002 – Faza grupowa
  • 20062018Nie zakwalifikowały się

Udział w Pucharze Azji[edytuj | edytuj kod]

  • 19561972Nie brały udziału
  • 1976 – III miejsce
  • 1980 – Faza grupowa
  • 1984 – II miejsce
  • 1988 – IV miejsce
  • 1992 – III miejsce
  • 1996 – Ćwierćfinał
  • 2000 – IV miejsce
  • 2004 – II miejsce
  • 2007 – Faza grupowa
  • 2011 – Faza grupowa
  • 2015 – Ćwierćfinał
  • 2019 – Zakwalifikowały się

Trenerzy reprezentacji Chin od początku XXI wieku[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]