Reprezentacja Chin w piłce nożnej mężczyzn

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Chiny
中国
Chiny
Przydomek Drużyna Smoków (chiń. 龙之队, Lóngzhī Duì)
Związek 中国足球協會
Trener Włochy Marcello Lippi (od 2016)
Skrót FIFA CHN
Ranking FIFA Increase2.svg 57. (626 pkt.)[a]
Miejsce w rankingu Elo 65. (10 lipca 2016) (1557 pkt.)
Zawodnicy
Najwięcej występów Li Weifeng (112)
Najwięcej bramek Hao Haidong (41)
Stroje
domowe
Stroje
wyjazdowe
Mecze
Pierwszy mecz
 FilipinyRepublika Chińska Chiny 0-1
(Filipiny; 01.02.1913)

 FinlandiaChińska Republika Ludowa Chiny 4-0
(Helsinki, Finlandia; 04.08.1952)

Najwyższe zwycięstwo
Chińska Republika Ludowa Chiny –  Guam 19-0
(Ho Chi Minh, Wietnam; 26.01.2000)
Najwyższa porażka
 BrazyliaChińska Republika Ludowa Chiny 8-0
(Recife, Brazylia; 10.09.2012)
  1. Stan aktualny na 16 października 2017.

Reprezentacja Chin w piłce nożnej należała do FIFA od 1931 roku. W 1958, a więc dziewięć lat po proklamowaniu przez Mao Zedonga Chińskiej Republiki Ludowej, wystąpiła z tej organizacji. Przez ponad dwadzieścia lat Chiny były piłkarską białą plamą, nie grały w eliminacjach ani do mistrzostw świata ani do mistrzostw Azji.

W 1979 roku, trzy lata po śmierci Mao i chińskim otwarciu na świat, drużyna narodowa znów została przyjęta do FIFA. Od tej pory regularnie występuje w rozgrywkach o Puchar kontynentu. Dwukrotnie – w 1984 i 2004 roku – dotarła do finału. Najpierw uległa Arabii Saudyjskiej, a dwadzieścia lat później dała się ograć Japonii. W finałach mistrzostw świata wystąpiła tylko raz. W 2002 roku zespół prowadzony przez Serba Borę Milutinovicia odpadł już po fazie grupowej, przegrywając wszystkie mecze, nie strzelając ani jednej bramki (0:2 z Kostaryką, 0:4 z Brazylią, 0:3 z Turcją).

W Chinach piłka nożna cieszy się umiarkowanym zainteresowaniem. Jeśli już, to oczy kibiców zwrócone są w stronę żeńskiej reprezentacji, która należy do ścisłej światowej czołówki. W 1996 roku Chinki zdobyły srebrny medal na Igrzyskach Olimpijskich, a trzy lata później grały w finale mistrzostw świata.

Od początku XXI wieku coraz więcej chińskich piłkarzy występuje w klubach europejskich. Kilku z nich można spotkać w drugich ligach Niemiec i Włoch, a także w Premiership. Kilka lat temu w barwach Crystal Palace grał były kapitan reprezentacji, rekordzista pod względem liczby gier w kadrze Fan Zhiyi. Pomocnik Li Tie jest zawodnikiem Evertonu, a 24-letni Dong Fangzhuo terminował kilka lat w Manchesterze United. Największą gwiazdą reprezentacji jest stoper Sun Jihai, od 2001 roku filar obrony Manchesteru City.

Po Mundialu 2002 z funkcji selekcjonera zrezygnował Milutinović. Jego następca, Holender Arie Haan, mimo dobrego wyniku w Pucharze Azji 2004 (drugie miejsce), przegrał eliminacje do kolejnych mistrzostw świata i został zdymisjonowany. Od początku 2005 roku trenerem kadry był 57-letni Zhu Guanghu. We wrześniu 2007 roku pałeczkę po nim przejął Serb Vladimir Petrović. Funkcje tę sprawował do 2008 roku. Później chińską kadrę prowadzili kolejno: Chińczycy Yin Tiesheng i Gao Hongbo, Hiszpan José Antonio Camacho, rodak Tieshenga i Hongbo Fu Bo, Francuz Alain Perrin, oraz ponownie Hongbo. Obecnym selekcjonerem reprezentacji Chin jest Włoch Marcello Lippi (od 2016) .

Udział w Mistrzostwach Świata[edytuj]

  • 1930Nie brały udziału (nie były członkiem FIFA)
  • 19341954Nie brały udziału
  • 1958Nie zakwalifikowały się
  • 19621978Nie brały udziału (nie były członkiem FIFA)
  • 19821998Nie zakwalifikowały się
  • 2002 – Faza grupowa
  • 20062018Nie zakwalifikowały się

Udział w Pucharze Azji[edytuj]

  • 19561972Nie brały udziału
  • 1976 – III miejsce
  • 1980 – Faza grupowa
  • 1984 – II miejsce
  • 1988 – IV miejsce
  • 1992 – III miejsce
  • 1996 – Ćwierćfinał
  • 2000 – IV miejsce
  • 2004 – II miejsce
  • 2007 – Faza grupowa
  • 2011 – Faza grupowa
  • 2015 – Ćwierćfinał
  • 2019 – Zakwalifikowały się

Trenerzy reprezentacji Chin od początku XXI wieku[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]