Reprezentacja Hiszpanii w piłce nożnej mężczyzn

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Hiszpania
Przydomek La Furia Roja (Wściekła czerwień),
La Roja (Czerwoni)
Związek Real Federación Española de Fútbol
Sponsor techniczny Adidas
Trener Luis Enrique (od 2018)
Asystent trenera Robert Moreno (od 2018)
Skrót FIFA ESP
Ranking FIFA Steady2.svg 9. (1594 pkt.)[a]
Miejsce w rankingu Elo Increase2.svg 3. (2044 pkt.)[a]
Zawodnicy
Kapitan Sergio Ramos
Najwięcej występów Iker Casillas (167)
Najwięcej bramek David Villa (59)
Stroje
domowe
Stroje
wyjazdowe
Mecze
Pierwszy mecz
 Hiszpania 2:0 Belgia 
(Bilbao, Hiszpania; 07.10.1921)
Najwyższe zwycięstwo
 Hiszpania 13:0 Bułgaria 
(Madryt, Hiszpania; 21.05.1933)
Najwyższa porażka
 Włochy 7:1 Hiszpania 
(Amsterdam, Holandia; 04.06.1928)

 Anglia 7:1 Hiszpania 
(Londyn, Anglia; 09.12.1931)

Medale
Igrzyska olimpijskie
Gold medal.svg 1992
Silver medal.svg 1920, 2000
Mistrzostwa świata
Gold medal world centered-2.svg 2010
Mistrzostwa Europy
Gold medal europe.svg 1964, 2008, 2012
Silver medal europe.svg 1984
Strona internetowa
  1. Stan aktualny na 25 października 2018.

Reprezentacja Hiszpanii w piłce nożnejzespół piłkarski, reprezentujący Hiszpanię w meczach i sportowych imprezach międzynarodowych, powoływany przez selekcjonera, w którym mogą występować zawodnicy posiadający obywatelstwo hiszpańskie. Za jego funkcjonowanie odpowiedzialny jest Real Federación Española de Fútbol.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Na arenie międzynarodowej zadebiutowała w 1921 roku, wygrała dziesięć pierwszych meczów. Przegrała dopiero w 1923 roku z Belgią.

Podczas Euro 1960, po decyzji premiera Hiszpanii Luisa Carrero Blanco, drużyna narodowa zmuszona była wycofać się z ćwierćfinałowego meczu z reprezentacją ZSRR. W 1964 roku, w finale kolejnych mistrzostw Europy, zespół prowadzony przez José Villalongę pokonał właśnie Związek Radziecki, zdobywając swoje pierwsze trofeum piłkarskie.

Dwadzieścia lat później piłkarze hiszpańscy byli blisko powtórzenia historycznego sukcesu z 1964 roku. Tym razem pod wodzą Miguela Muñoza również dotarli do finału, w którym po błędzie bramkarza i kapitana zespołu Luisa Arconady przegrali 0:2 z Francją. Rok po tych mistrzostwach Arconada zakończył reprezentacyjną karierę, a jego następca – Andoni Zubizarreta, przez kolejne trzynaście lat był pierwszym bramkarzem Hiszpanii i z liczbą 126 meczów, do 15 listopada 2011 roku, pozostawał rekordzistą pod względem występów. Zubizarreta, podobnie jak Arconada, także odchodził w niesławie – po kilku niefrasobliwych interwencjach 37-letniego wówczas golkipera, Hiszpanie odpadli już po fazie grupowej Mundialu 1998.

O reprezentacji Hiszpanii do 2008 roku mawiano, że „grają jak nigdy, przegrywają jak zawsze”, bowiem Hiszpanie często przed wielkimi imprezami piłkarskimi zaliczani byli do grona faworytów, a na samym turnieju nie spełniali oczekiwań kibiców. Aż do roku 2010, nigdy nie znaleźli się w gronie medalistów mistrzostw świata, a ich największym sukcesem na tejże imprezie było IV miejsce zdobyte w 1950 roku.

Od czasu wygranych mistrzostw Europy, poza finałem z 1984 roku, reprezentacja nie mogła pochwalić się żadnym sukcesem. Rozgrywki o Puchar Świata oraz Puchar Europy kończyła zazwyczaj na ćwierćfinale. Mimo jednej z najlepszych lig piłkarskich na świecie oraz silnej reprezentacji młodzieżowej dorosła kadra, w której w latach 90. nie brakowało indywidualności, przegrywała najważniejsze mecze. Na Mundialu 2006 Hiszpania, której selekcjonerem od 2004 roku był 69-letni Luis Aragonés, doszła zaledwie do drugiej rundy.

Mimo odpadnięcia z rozgrywek o Puchar Świata Aragonés pozostał na stanowisku i awansował z reprezentacją Hiszpanii do Mistrzostw Europy w 2008 roku, a następnie doprowadził ją do zwycięstwa w turnieju finałowym. Prowadzona przez niego drużyna przerwała trwającą od 1964 roku passę porażek w finałach rozgrywek międzynarodowych. 29 czerwca 2008 roku w finale Euro 2008 Hiszpania pokonała 1:0 Niemcy. Decydującego gola strzelił Fernando Torres. 11 lipca 2010 roku pod wodzą Vicente del Bosque zdobyli mistrzostwo świata w piłce nożnej, pokonując w finale Holandię 1:0. Decydującą bramkę zdobył Andrés Iniesta w 116 minucie meczu. Dwa lata później Hiszpanie okazali się bezkonkurencyjni na polsko-ukraińskich Mistrzostwach Europy, miażdżąc w finale Włochów aż 4:0. Hiszpanie stali się tym samym pierwszą drużyną, która obroniła Mistrzostwo Europy. Jako pierwsi również zdobyli trzeci tytuł rangi mistrzowskiej z rzędu.

Od wielu lat Hiszpania wygrywała większość turniejów juniorskich i młodzieżowych. Do jej najważniejszych sukcesów zaliczyć należy: złoto na Igrzyskach Olimpijskich w 1992 roku, mistrzostwo Europy U-21 1998 i 2000, mistrzostwo świata U-20 1999 oraz srebro na Igrzyskach w 2000 roku. Większość tych trofeów zdobyła pod wodzą Iñakiego Sáeza.

Obecnie według rankingu FIFA reprezentacja Hiszpanii zajmuje 10. miejsce (stan na październik 2016)[1], natomiast w rankingu UEFA, reprezentacja Hiszpanii zajmuje 1. miejsce (stan na październik 2016)[2].

Udział w Mistrzostwach Świata[edytuj | edytuj kod]

  • 1930Nie brała udziału
  • 1934 – Ćwierćfinał
  • 1938Nie brała udziału
  • 1950 – IV miejsce
  • 19541958Nie zakwalifikowała się
  • 1962 – Faza grupowa
  • 1966 – Faza grupowa
  • 19701974Nie zakwalifikowała się
  • 1978 – Faza grupowa
  • 1982 – Druga faza grupowa
  • 1986 – Ćwierćfinał
  • 1990 – 1/8 finału
  • 1994 – Ćwierćfinał
  • 1998 – Faza grupowa
  • 2002 – Ćwierćfinał
  • 2006 – 1/8 finału
  • 2010Mistrzostwo
  • 2014 – Faza grupowa
  • 2018 – 1/8 finału

Udział w Mistrzostwach Europy[edytuj | edytuj kod]

  • 1960Wycofała się w trakcie eliminacji
  • 1964Mistrzostwo
  • 19681976Nie zakwalifikowała się
  • 1980 – Faza grupowa
  • 1984 – II miejsce
  • 1988 – Faza grupowa
  • 1992Nie zakwalifikowała się
  • 1996 – Ćwierćfinał
  • 2000 – Ćwierćfinał
  • 2004 – Faza grupowa
  • 2008Mistrzostwo
  • 2012Mistrzostwo
  • 2016 – 1/8 finału

Hiszpania na Euro 2008[edytuj | edytuj kod]

Hiszpańscy piłkarze świętują zwycięstwo na Euro 2008.

Reprezentacja Hiszpanii wywalczyła awans do Mistrzostw Europy w 2008 roku z grupy F. Drużyna przed losowaniem grup finałowych została rozstawiona na 12 miejscu i zajęła ostatnie miejsce w trzecim koszyku. Hiszpanie w rozgrywkach grupowych pokonali 4:1 reprezentację Rosji, 2:1 reprezentację Szwecji i 2:1 reprezentację Grecji. W ćwierćfinale Hiszpanie zwyciężyli 4:2 w rzutach karnych z Włochami. W półfinale ponownie spotkali się z Rosją, z którą mecz zakończył się zwycięstwem Hiszpanów 3:0. W finałowej potyczce z Niemcami zwyciężyli 1:0 po golu Fernanda Torresa w 33 minucie. Drużyna Hiszpanii okazała się być najskuteczniejszą drużyną turnieju pod względem liczby strzelonych bramek. Królem strzelców mistrzostw został hiszpański napastnik David Villa, a Xaviego ogłoszono najlepszym piłkarzem turnieju. Oprócz tego do najlepszej jedenastki turnieju wybrano aż dziewięciu hiszpańskich zawodników.

Krótko po mistrzostwach FIFA ogłosiła swój ranking najlepszych drużyn świata i Hiszpania zajęła w nim pierwsze miejsce. Po raz pierwszy w historii rankingu, najlepsza drużyna z tego rankingu, nie była mistrzem świata.

Hiszpania na Pucharze Konfederacji 2009[edytuj | edytuj kod]

Rok po zdobyciu mistrzostwa Europy Hiszpanie wzięli udział w rozgrywkach o Puchar Konfederacji. Trafili w nich do grupy A razem z gospodarzem tej imprezy reprezentacją RPA, oraz Irakiem i Nową Zelandią. Po trzech wygranych meczach (odpowiednio z Nową Zelandią 5:0, Irakiem 1:0, oraz Republiką Południowej Afryki 2:0) z kompletem dziewięciu punktów na koncie awansowali z pierwszego miejsca do fazy półfinałowej.

Zespół Pkt M Z R P Br+ Br− +/−
Hiszpania Hiszpania 9 3 3 0 0 8 0 +8
Południowa Afryka Południowa Afryka 4 3 1 1 1 2 2 0
Irak Irak 2 3 0 2 1 0 1 -1
Nowa Zelandia Nowa Zelandia 1 3 0 1 2 0 7 -7

W półfinałach los skojarzył ich ze Stanami Zjednoczonymi, z którymi ekipa hiszpańska przegrała 0:2. W meczu o trzecie miejsce spotkali się więc z reprezentacją RPA z którymi wygrali po dogrywce 3:2 zdobywając na tym turnieju brązowy medal[3]

Hiszpania na Mistrzostwach Świata w Piłce Nożnej 2010[edytuj | edytuj kod]

Reprezentacja Hiszpanii na mundialu w RPA po raz pierwszy w historii sięgnęła po puchar świata w piłce nożnej. Hiszpanie jednak przez większość turnieju nie zachwycali swoją grą, a mistrzostwa rozpoczęli od przegranej ze Szwajcarią. Dalej w fazie grupowej wygrali z Hondurasem 2:0 oraz z Chile 2:1. W 1/8 finału pokonali reprezentację Portugalii 1:0, w ćwierćfinale pokonali Paragwaj 1:0, a w meczu półfinałowym zwyciężyli z Niemcami również 1:0. W meczu finałowym zmierzyli się z reprezentacją Holandii. Gol Andrésa Iniesty w 116. minucie meczu uczynił Hiszpanię zwycięzcą mundialu.

Hiszpania na Euro 2012[edytuj | edytuj kod]

Zawodnicy reprezentacji Hiszpanii cieszący się po wygraniu Euro 2012.

Hiszpanie znaleźli się w grupie C:

Msc. Drużyna M Z R P Br+ Br− +/− Pkt
1. Hiszpania Hiszpania 3 2 1 0 6 1 +5 7
2.  Włochy 3 1 2 0 4 2 +2 5
3.  Chorwacja 3 1 1 1 4 3 +1 4
4.  Irlandia 3 0 0 3 1 9 -8 0

Ekipa Vicente Del Bosque po remisie z Włochami (1:1) i zwycięstwach nad Irlandią (4:0) i Chorwacją (1:0) awansowała z pierwszego miejsca i w ćwierćfinale zmierzyła się z reprezentacją Francji. Hiszpanom udało się zwyciężyć 2:0 po dwóch golach Xabiego Alonso i w półfinale spotkali się z drużyną Portugalii, z którą wygrali dopiero po rzutach karnych (2:4). 1 lipca 2012 w finale na Stadionie Olimpijskim w Kijowie Hiszpanie wygrali z reprezentacją Włoch 4:0 i stali się pierwszą drużyną w historii, która obroniła tytuł mistrza Europy. Królem strzelców EURO 2012 został Hiszpan Fernando Torres, który zdobył 3 bramki i zanotował asystę. Reprezentacja Hiszpanii jako pierwsza w dziejach piłki nożnej zdobyła tytuł mistrzowski na międzynarodowym turnieju trzeci raz z rzędu (jest także mistrzem świata). Złotego Buta zdobył Fernando Torres, a tytuł MVP turnieju otrzymał Andrés Iniesta.

Hiszpania na Pucharze Konfederacji 2013[edytuj | edytuj kod]

Hiszpania została ulokowana w grupie B:

Miejsce Flaga Drużyna Mecze Zwycięstwa Remisy Porażki Bramki zdobyte Bramki stracone Bilans bramkowy Punkty
1 Hiszpania Hiszpania 3 3 0 0 15 1 +14 9
2 Urugwaj Urugwaj 3 2 0 1 11 3 +8 6
3 Nigeria Nigeria 3 1 0 2 7 6 +1 3
4 Tahiti Tahiti 3 0 0 3 1 24 -23 0

W półfinale „La Roja” zmierzyła się z Włochami, gdzie po dziewięćdziesięciu minutach utrzymywał się wynik 0:0 i zwycięzce wyłoniła seria rzutów karnych, w której Hiszpania wygrała 7:6. Jedenastki dla Hiszpanów wykonali: Xavi, Andrés Iniesta, Gerard Piqué, Sergio Ramos, Juan Mata, Sergio Busquets oraz Jesús Navas. W finale Hiszpanie zmierzyli się z reprezentacją Brazylii. Na Maracanie ulegli Canarinhos 0:3, co było wielkim zaskoczeniem. La Furia Roja otrzymała nagrodę FIFA Fair Play Trophy. Fernando Torres zdobył Złotego Buta, a Andrés Iniesta Srebrną Piłkę.

Brazylia  3:0 Hiszpania Hiszpania Maracanã, Rio de Janeiro
Widzów: 73 531
Sędzia: Holandia Björn Kuipers
Fred Gol 2'47'
Neymar Gol 44'
(2:0)
Raport


Júlio CésarDani Alves, Thiago Silva (kapitan), David Luiz, MarceloPaulinho (88' Hernanes), Luiz Gustavo, OscarHulk (73' Jádson), Fred (80' ), Neymar

trener: Luiz Felipe Scolari

Iker Casillas (kapitan) – Álvaro Arbeloa (46' César Azpilicueta), Gerard Piqué, Sergio Ramos, Jordi AlbaJuan Mata (52' Jesús Navas), Sergio Busquets, XaviAndrés Iniesta, Fernando Torres (59' David Villa), Pedro Rodríguez

trener: Vicente del Bosque

Hiszpania na Mistrzostwach Świata 2014[edytuj | edytuj kod]

Na mundialu w Brazylii Hiszpanie ulokowali się w grupie B razem z Holandią, Chile i Australią. Po zwycięstwie z Australią 3:0 po golach Davida Villi, Fernando i Juana Maty, ponieśli oni dwie porażki (z Chile 0:2 i Holandią 1:5), co skutkowało ich odpadnięciem z turnieju po fazie grupowej.

Hiszpania w kwalifikacjach do Mistrzostw Europy 2016[edytuj | edytuj kod]

Grupa C[edytuj | edytuj kod]

Zespół Pkt M W R P Br+ Br− +/−
 Hiszpania 27 10 9 0 1 23 3 +20
 Słowacja 22 10 7 1 2 17 8 +9
 Ukraina 19 10 6 1 3 14 4 +10
 Białoruś 11 10 3 2 5 8 14 -6
 Luksemburg 4 10 1 1 8 6 27 -21
 Macedonia 4 10 1 1 8 6 18 -12

Reprezentacja Hiszpanii w eliminacjach do Euro 2016 grała w grupie C razem ze Słowacją, Ukrainą, Białorusią, Luksemburgiem i Macedonią. Zajęła w niej pierwsze miejsce z dorobkiem dwudziestu siedmiu punktów po dziewięciu zwycięstwach i jednej porażce w dziesięciu meczach. Awansowała tym samym bezpośrednio do turnieju głównego.

Hiszpania na Mistrzostwach Europy 2016[edytuj | edytuj kod]

Na turnieju we Francji Hiszpanie znaleźli się w grupie D, razem z Chorwacją, Turcją i Czechami. Po dwóch zwycięstwach (1:0 z Czechami i 3:0 z Turcją), oraz jednej porażce (z Chorwacją 1:2), awansowali oni do 1/8 finału. Ich rywalem w tej fazie była reprezentacja Włoch. Hiszpanie przegrali to spotkanie 0:2 i zakończyli tym samym swój udział w turnieju. Po tych mistrzostwach Vicente del Bosque zrezygnował z funkcji trenera reprezentacji[4]. Jego następcą na tym stanowisku został Julen Lopetegui.

Hiszpania w eliminacjach do Mistrzostw Świata 2018[edytuj | edytuj kod]

Hiszpanie w eliminacjach do rosyjskiego czempionatu grali w grupie G razem z Włochami, Albanią, Izraelem, Macedonią i Liechtensteinem. Wygrywając dziewięć spotkań, i notując jeden remis z dwudziestoma ośmioma punktami w 10 meczach uzyskali bezpośredni awans do turnieju głównego.

Hiszpania na Mistrzostwach Świata 2018[edytuj | edytuj kod]

Dwa dni przed rozpoczęciem zmagań La Furia Roja w Rosji Julen Lopetegui przestał być selekcjonerem reprezentacji (mimo obowiązującego do 2020 roku kontraktu) po tym jak został trenerem Realu Madryt. Na tym stanowisku zastąpił go (na czas mistrzostw) Fernando Hierro[5]. Na mundialu 2018 Hiszpania grała w grupie B razem z Portugalią, Marokiem, oraz Iranem. Po remisie 3:3 z Portugalczykami w pierwszym meczu, przyszło skromne zwycięstwo 1:0 z Iranem, oraz remis 2:2 z Marokiem. Pozwoliło to ostatecznie Hiszpanom zająć pierwsze miejsce w grupie i awansować do 1/8 finału. W tej fazie turnieju rywalem Iberyjczyków była reprezentacja Rosji. Hiszpania przegrała jednak ten mecz po serii rzutów karnych 3:4 (po 90 minutach i dogrywce 1:1) i odpadła z turnieju. Po tym turnieju Fernando Hierro zrezygnował z funkcji selekcjonera reprezentacji Hiszpanii. Na tym stanowisku zastąpił go Luis Enrique[6].

Zespół Pkt M W R P Br+ Br− +/−
 Hiszpania 5 3 1 2 0 6 5 +1
 Portugalia 5 3 1 2 0 5 4 +1
 Iran 4 3 1 1 1 2 2 0
 Maroko 1 3 0 1 2 2 4 -2

Aktualna kadra[edytuj | edytuj kod]

23 osobowa kadra na MŚ 2018. Występy i gole aktualne na 1 lipca 2018.

# Imię i nazwisko Data urodzenia Klub Występy (gole)
Bramkarze
1 David de Gea 7 listopada 1990 Anglia Manchester United 33 (0)
13 Kepa Arrizabalaga 3 października 1994 Anglia Chelsea 1 (0)
23 Pepe Reina 31 sierpnia 1982 Włochy A.C. Milan 36 (0)
Obrońcy
2 Dani Carvajal 11 stycznia 1992 Hiszpania Real Madryt 18 (0)
3 Gerard Piqué 2 lutego 1987 Hiszpania FC Barcelona 102 (5)
4 Nacho 18 stycznia 1990 Hiszpania Real Madryt 19 (1)
12 Álvaro Odriozola 14 grudnia 1995 Hiszpania Real Madryt 4 (1)
14 César Azpilicueta 28 sierpnia 1989 Anglia Chelsea FC 22 (0)
15 Sergio Ramos 1 capitan.png 30 marca 1986 Hiszpania Real Madryt 156 (13)
16 Nacho Monreal 26 kutego 1986 Anglia Arsenal FC 22 (1)
18 Jordi Alba 21 marca 1989 Hiszpania FC Barcelona 66 (8)
Pomocnicy
5 Sergio Busquets 16 lipca 1988 Hiszpania FC Barcelona 107 (2)
6 Andrés Iniesta 2 capitan.png 11 maja 1984 Japonia Vissel Kobe 131 (13)
7 Saúl Ñíguez 21 listopada 1994 Hiszpania Atlético Madryt 10 (0)
8 Koke 8 stycznia 1992 Hiszpania Atlético Madryt 43 (0)
10 Thiago Alcântara 11 kwietnia 1991 Niemcy Bayern Monachium 31 (2)
20 Marco Asensio 21 stycznia 1996 Hiszpania Real Madryt 15 (0)
21 David Silva 2 capitan.png 8 stycznia 1986 Anglia Manchester City 125 (35)
22 Isco 21 kwietnia 1992 Hiszpania Real Madryt 32 (11)
Napastnicy
9 Rodrigo Moreno 6 marca 1991 Hiszpania Valencia CF 9 (2)
11 Lucas Vázquez 1 lipca 1991 Hiszpania Real Madryt 9 (0)
17 Iago Aspas 1 sierpnia 1987 Hiszpania Celta Vigo 13 (6)
19 Diego Costa 7 października 1988 Hiszpania Atlético Madryt 24 (10)

Rekordziści[edytuj | edytuj kod]

Najwięcej występów w kadrze[edytuj | edytuj kod]

Lp. Zawodnik Lata gry
w kadrze
Mecze[7] Bramki[7]
1. Iker Casillas 2000–2016 167 0
2. Sergio Ramos 2005– 156 13
3. Xavi 2000–2014 133 13
4. Andrés Iniesta 2006–2018 131 13
5. Andoni Zubizarreta 1985–1998 126 0
6. David Silva 2006–2018 125 35
7. Xabi Alonso 2003–2014 114 16
8. Fernando Torres 2003–2014 110 38
Cesc Fàbregas 2006– 110 15
10. Sergio Busquets 2009– 107 2

Aktualizacja: 1 lipca 2018

Najwięcej goli w kadrze[edytuj | edytuj kod]

Lp. Zawodnik Lata gry
w kadrze
Bramki[7] Mecze[7]
1. David Villa 2005–2017 59 98
2. Raúl González 1996–2006 44 102
3. Fernando Torres 2003–2014 38 110
4. David Silva 2006–2018 35 125
5. Fernando Hierro 1989–2002 29 89
6. Fernando Morientes 1998–2007 27 47
7. Emilio Butragueño 1984–1992 25 69
8. Alfredo Di Stéfano 1957–1961 23 31
9. Julio Salinas 1986–1996 22 56
10. Míchel 1985–1992 21 66

Aktualizacja: 1 lipca 2018

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Stan aktualny na 10 czerwca 2018.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]