Reprezentacja Kolumbii w piłce nożnej mężczyzn

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kolumbia
Colombia
Przydomek Los Cafeteros (Plantatorzy Kawy)
Związek Federación Colombiana de Fútbol
Sponsor techniczny Adidas
Trener Reinaldo Rueda
(od 2021)
Asystent trenera Bernardo Redín
Skrót FIFA COL
Ranking FIFA Decrease2.svg 16. (1618 pkt.)[a]
Miejsce w rankingu Elo Increase2.svg 12. (1924 pkt.)[a]
Zawodnicy
Kapitan Radamel Falcao
Najwięcej występów David Ospina (119)
Najwięcej bramek Radamel Falcao (35)
Stroje
domowe
Stroje
wyjazdowe
Mecze
Pierwszy mecz
 Kolumbia 4:1 Kostaryka 
(Barranquilla, Kolumbia; 17 lutego 1926)
Najwyższe zwycięstwo
 Kolumbia 7:1 Gujana 
(Bogota, Kolumbia; 18 maja 2012)
 Bahrajn 0:6 Kolumbia 
(Riffa, Bahrajn; 26 marca 2015)
Najwyższa porażka
 Brazylia 9:0 Kolumbia 
(Lima, Peru; 24 marca 1957)
Medale
Mistrzostwa Ameryki Południowej
Gold medal southamerica.svg 2001
Silver medal southamerica.svg 1975
Bronze medal southamerica.svg 1987, 1993, 1995, 2016, 2021
Strona internetowa
  1. Stan aktualny na 16 września 2021.

Reprezentacja Kolumbii w piłce nożnej mężczyzn – zespół biorący udział w imieniu Kolumbii w zawodach piłkarskich. Sześciokrotnie startował w finałach mistrzostw świata (1962, 1990, 1994, 1998, 2014, 2018), ale tylko trzy razy – w 1990, 2014 oraz 2018 – przeszedł do drugiej rundy. We Włoszech Kolumbia, mimo iż wyprzedziła w grupie jedynie Zjednoczone Emiraty Arabskie, to z trzeciego miejsca awansowała do 1/8 finałów, w której to fazie jednak, po błędach bramkarza René Higuity, przegrała 1:2 z Kamerunem. W Brazylii zaś Kolumbijczycy zajęli pierwsze miejsce w grupie z kompletem dziewięciu punktów po zwycięstwach kolejno z Grecją 3:0, Wybrzeżem Kości Słoniowej 2:1, oraz Japonią 4:1. W 1/8 finału spotkali się z Urugwajem z którym wygrali 2:0. W ćwierćfinale los skojarzył ich z gospodarzem mistrzostw Brazylią z którą przegrali 1:2 i odpadli z turnieju. Ostatni raz Kolumbijczycy grali na światowym czempionacie w 2014 roku. Z kolei szesnaście lat wcześniej, na turnieju we Francji w 1998 grupowe zwycięstwo nad Tunezją 1:0 okazało się nie wystarczające do awansu do dalszych rozgrywek (wcześniej przegrali z Rumunią 0:1 i Anglią 0:2).

Kolumbia awansowała również do Mistrzostw Świata 2018 w Rosji. Na tym turnieju zagrała ona w grupie H razem z Japonią, Polską, oraz Senegalem. Po niespodziewanej porażce 1:2 z Japończykami w pierwszym meczu przyszły dwa zwycięstwa (3:0 z Polakami oraz 1:0 z Senegalczykami). Pozwoliło to Kolumbijczykom zająć pierwsze miejsce w grupie i z sześcioma punktami na koncie awansować do 1/8 finału. W tej fazie mistrzostw rywalem Los Cafeteros była reprezentacja Anglii. Kolumbijczycy przegrali jednak ten mecz po rzutach karnych stosunkiem 3:4 i odpadli z turnieju.

Z zupełnie innych powodów Kolumbijczycy na długo zapamiętają swój udział na Mundialu w 1994 roku. Po dwóch porażkach i jednym zwycięstwie reprezentacja musiała żegnać się z turniejem już po rundzie grupowej. W ostatnim, decydującym o ewentualnym awansie meczu (ze Stanami Zjednoczonymi) samobójczą bramkę strzelił obrońca Andrés Escobar, a Kolumbia przegrała 1:2. Po powrocie do kraju fanatyczny kibic zastrzelił wychodzącego z restauracji 27-letniego Escobara. Morderca – Humberto Muñoz Castro – został skazany na dwadzieścia sześć lat pozbawienia wolności. Porwania i zabójstwa piłkarzy do dziś w Kolumbii, zdarzają się bardzo często. W połowie lat 90. także kilku zawodników grających w kadrze narodowej miało do czynienia z wymiarem sprawiedliwości – bramkarz René Higuita został w 1993 roku aresztowany za udział w porwaniu córki barona narkotykowego, Faustino Asprillę we wrześniu 1995 skazano na rok pozbawienia wolności za nielegalne posiadanie broni, a miesiąc później w bagażu innego reprezentanta Wilsona Péreza znaleziono kokainę.

Regularne w latach 90. występy na mistrzostwach świata oraz niezłe wyniki w rozgrywkach o Copa América związane są z postacią charyzmatycznego selekcjonera Francisco „Pacho” Maturany. Był trenerem kadry w czasie Mistrzostw Świata 1990 i 1994, a w 1998 reprezentację prowadził jego dawny asystent Hernán Darío Gómez. Ukoronowaniem jego pracy z drużyną narodową był pierwszy w historii triumf Kolumbii w mistrzostwach Ameryki Południowej, wywalczony na własnym boisku w 2001 roku. Dzięki temu zwycięstwu dwa lata później Kolumbijczycy wzięli udział w rozgrywkach o Puchar Konfederacji. Zajęli w nich czwarte miejsce po porażce w meczu o trzecie miejsce z Turcją 1:2

Dzisiejsza reprezentacja to drużyna złożona z młodych i perspektywicznych zawodników jak Falcao, James Rodriguez, Jackson Martinez, Pablo Armero, a także doświadczonych Mario Yepes, Freddy Guarin czy Camilo Zuniga. Z nimi w składzie Kolumbia awansowała do czołówki (5 miejsce w grudniu 2012) rankingu FIFA pod koniec 2012 roku. Wyprzedziła takie reprezentacje jak Anglia, Brazylia, Holandia czy Portugalia, zaś reprezentacja w eliminacjach do Mundialu 2014 grała bardzo dobrze, zajmując w południowoamerykańskich eliminacjach drugie miejsce i po raz pierwszy od 1998 roku uzyskując kwalifikację na Mistrzostwa Świata.

Kolumbia w roku 2012 zdobyła najwięcej punktów w rankingu FIFA.

Udział w międzynarodowych turniejach[edytuj | edytuj kod]

Mistrzostwa świata[edytuj | edytuj kod]

Udział w mistrzostwach świata
Rok Kwalifikacje Wynik
Urugwaj 1930 Nie brała udziału
1934
1938 Wycofała się z eliminacji
Brazylia 1950 Nie brała udziału
Szwajcaria 1954
Szwecja 1958 Nie zakwalifikowała się
Chile 1962 Awans Faza grupowa
Anglia 1966 Nie zakwalifikowała się
Meksyk 1970
1974
Argentyna 1978
Hiszpania 1982
Meksyk 1986
Włochy 1990 Awans 1/8 finału
Stany Zjednoczone 1994 Awans Faza grupowa
Francja 1998 Awans Faza grupowa
Korea Południowa Japonia 2002 Nie zakwalifikowała się
Niemcy 2006
Południowa Afryka 2010
Brazylia 2014 Awans Ćwierćfinał
Rosja 2018 Awans 1/8 finału

Copa América[edytuj | edytuj kod]

  • 19161942Nie brała udziału
  • 1945 – V miejsce
  • 1946Wycofała się
  • 1947 – VIII miejsce
  • 1949 – VIII miejsce
  • 19531956Wycofała się
  • 1957 – V miejsce
  • 19591959Wycofała się
  • 1963 – VII miejsce
  • 1967Nie zakwalifikowała się
  • 1975 – II miejsce
  • 1979 – Faza grupowa
  • 1983 – Faza grupowa
 
  • 1987 – III miejsce
  • 1989 – Faza grupowa
  • 1991 – IV miejsce
  • 1993 – III miejsce
  • 1995 – III miejsce
  • 1997 – Ćwierćfinał
  • 1999 – Ćwierćfinał
  • 2001Mistrzostwo
  • 2004 – IV miejsce
  • 2007 – Faza grupowa
  • 2011 – Ćwierćfinał
  • 2015 – Ćwierćfinał
  • 2016 – III miejsce
 
  • 2019 – Ćwierćfinał
  • 2021 – III miejsce

Aktualna kadra[edytuj | edytuj kod]

Kadra na mecze eliminacji do Mistrzostw Świata 2022 przeciwko reprezentacji Urugwaju, Brazylii i Ekwadoru, które odbyły się 7, 10 i 14 października 2021. Występy i gole aktualne na 15 października 2021.

# Imię i nazwisko Data urodzenia Klub Występy (gole)
Bramkarze
1 David Ospina 31 sierpnia 1988 Włochy SSC Napoli 119 (0)
12 Camilo Vargas 9 marca 1989 Meksyk Atlas 10 (0)
22 Aldair Quintana 11 lipca 1994 Kolumbia Atlético Nacional 0 (0)
Obrońcy
23 Davinson Sánchez 12 czerwca 1996 Anglia Tottenham Hotspur 43 (0)
13 Yerry Mina 23 września 1994 Anglia Everton 38 (7)
6 William Tesillo 2 lutego 1990 Meksyk Club León 25 (1)
2 Stefan Medina 14 czerwca 1992 Meksyk Monterrey 27 (0)
17 Johan Mojica 21 sierpnia 1992 Hiszpania Elche 16 (1)
21 Daniel Muñoz 25 maja 1996 Belgia KRC Genk 9 (0)
24 Jhon Lucumí 26 czerwca 1998 Belgia KRC Genk 4 (0)
4 Carlos Cuesta 9 marca 1999 Belgia KRC Genk 4 (0)
Pomocnicy
11 Juan Cuadrado 26 maja 1988 Włochy Juventus 106 (10)
5 Wilmar Barrios 16 października 1993 Rosja Zenit Petersburg 48 (0)
15 Mateus Uribe 21 marca 1991 Portugalia FC Porto 39 (4)
10 Juan Fernando Quintero 18 stycznia 1993 Shenzhen 28 (3)
16 Jefferson Lerma 25 października 1994 Anglia Bournemouth 26 (1)
8 Gustavo Cuéllar 14 października 1992 Arabia Saudyjska Al-Hilal 19 (1)
3 Éder Álvarez Balanta 28 lutego 1993 Belgia Club Brugge 8 (0)
11 Yerson Candelo 24 lutego 1992 Kolumbia Atlético Nacional 0 (0)
Napastnicy
9 Radamel Falcao 1 capitan.png 10 lutego 1986 Hiszpania Rayo Vallecano 97 (35)
7 Duván Zapata 1 kwietnia 1991 Włochy Atalanta 32 (4)
14 Luis Díaz 13 stycznia 1997 Portugalia FC Porto 29 (7)
20 Roger Martínez 23 czerwca 1994 Meksyk América 24 (3)
18 Rafael Santos Borré 15 września 1995 Niemcy Eintracht Frankfurt 13 (0)
19 Luis Sinisterra 17 czerwca 1999 Holandia Feyenoord 3 (0)

Rekordziści[edytuj | edytuj kod]

Selekcjonerzy[edytuj | edytuj kod]

# Trener Narodowość . Od Do . Bilans . Osiągnięcia
M Z R P % Trofea Lata
1. Alfonso Novoa  Kolumbia luty 1938 5 2 0 3 40%
2. Fernando Paternoster  Argentyna sierpień 1938 4 1 0 3 25%
3. Roberto Meléndez  Kolumbia styczeń 1945 luty 1945 6 1 1 4 22%
4. José Arana Cruz  Peru grudzień 1946 6 6 0 0 100%
5. Lino Taioli  Argentyna grudzień 1947 7 0 2 5 10%
6. Friedrich Donnenfeld  Austria kwiecień 1949 maj 1949 7 0 2 5 10%
7. Pedro López  Kolumbia marzec 1957 kwiecień 1957 6 2 0 4 33%
8. Rodolfo Orlandini  Argentyna czerwiec 1957 lipiec 1957 5 0 1 4 7%
9. Adolfo Pedernera  Argentyna luty 1961 czerwiec 1962 9 2 3 4 33%
10. Gabriel Ochoa Uribe  Kolumbia marzec 1963 6 0 1 5 6%
11. Efraín Sánchez  Kolumbia wrzesień 1963 2 1 0 1 50%
12. Antonio Julio de la Hoz  Kolumbia lipiec 1965 sierpień 1965 4 1 0 3 25%
13. César López Fretes  Paragwaj listopad 1966 grudzień 1966 2 0 1 1 17%
14. Francisco Zuluaga  Kolumbia październik 1968 sierpień 1969 14 1 3 10 14%
15. César López Fretes (2)  Paragwaj maj 1970 1 0 0 1 0%
16. Todor Veselinović  Serbia marzec 1972 lipiec 1973 13 2 5 6 14%
17. Efraín Sánchez (2)  Kolumbia lipiec 1975 październik 1975 9 6 0 3 67%
18. Blagoje Vidinić  Macedonia Północna październik 1976 wrzesień 1979 16 3 5 8 29%
19. Carlos Bilardo  Argentyna czerwiec 1980 wrzesień 1981 10 1 4 5 23%
20. Efraín Sánchez (3)  Kolumbia luty 1983 październik 1984 14 3 8 3 40%
21. Gabriel Ochoa Uribe (2)  Kolumbia luty 1985 listopad 1985 19 8 5 6 51%
22. Francisco Maturana  Kolumbia maj 1987 czerwiec 1990 40 20 11 9 59%
23. Luis Augusto García  Kolumbia styczeń 1991 lipiec 1991 11 3 4 4 39%
Humberto Ortiz  Kolumbia lipiec 1992 sierpień 1992 2 1 1 0 67%
24. Francisco Maturana (2)  Kolumbia grudzień 1992 czerwiec 1994 34 18 13 3 66%
25. Hernán Darío Gómez  Kolumbia sierpień 1994 czerwiec 1998 56 21 17 18 48%
26. Javier Álvarez  Kolumbia wrzesień 1998 luty 2000 15 5 5 5 44%
27. Luis Augusto García (2)  Kolumbia luty 2000 maj 2001 21 11 5 5 60%
28. Francisco Maturana (3)  Kolumbia maj 2001 listopad 2001 13 9 2 2 74% 1x Copa América 2001
Reinaldo Rueda  Kolumbia maj 2002 listopad 2002 4 1 1 2 33%
29. Francisco Maturana (4)  Kolumbia listopad 2002 listopad 2003 17 3 7 7 31%
30. Reinaldo Rueda (2)  Kolumbia styczeń 2004 listopad 2006 40 17 12 11 53%
31. Jorge Luis Pinto  Kolumbia grudzień 2006 wrzesień 2008 27 11 7 9 49%
32. Eduardo Lara  Kolumbia wrzesień 2008 październik 2009 15 8 1 6 56%
33. Hernán Darío Gómez (2)  Kolumbia maj 2010 sierpień 2011 16 6 5 5 48%
34. Leonel Álvarez  Kolumbia sierpień 2011 grudzień 2011 5 3 1 1 67%
35. José Pekerman  Argentyna styczeń 2012 sierpień 2018 77 42 20 15 54%
Arturo Reyes  Kolumbia sierpień 2018 luty 2019 4 3 1 0 33%
36. Carlos Queiroz  Portugalia luty 2019 grudzień 2020 18 9 5 4 50%
37. Reinaldo Rueda  Kolumbia styczeń 2021 15 4 9 2 26%
Inni
Javier Álvarez[b]  Kolumbia . listopad 1996 . 1 0 0 1 0% .
Juan José Peláez[c]  Kolumbia wrzesień 1997 1 0 1 0 33%
563 221 154 188 %

Stan na 15 października 2021.
Kursywą wyróżniono selekcjonerów tymczasowych.
W nawiasie podano, który raz selekcjoner prowadził reprezentację.

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Stan aktualny na 15 października 2021.
  2. Selekcjoner młodzieżowej kadry; podczas kadencji Hernána Darío Gómeza poprowadził rezerwową reprezentację (pod szyldem pierwszej reprezentacji) w jednym meczu towarzyskim (podczas tourneé do Azji)[1].
  3. Asystent Hernána Darío Gómeza; podczas jego kadencji poprowadził rezerwową reprezentację (pod szyldem pierwszej reprezentacji) w jednym meczu towarzyskim, gdy pierwsza reprezentacja przygotowywała się na mecze eliminacyjne[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Paolo Arenas Vásquez: Para nunca repetir: La insólita gira de la Selección Colombia por Asia en 1996 (hiszp.). W: ComuTricolor [on-line]. comutricolor.com, 15 marca 2015. [dostęp 24 października 2017].
  2. HOY SE REÚNE EL EQUIPO DE PELÁEZ (hiszp.). W: El Tiempo [on-line]. eltiempo.com, 1 września 1997. [dostęp 24 października 2017].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]