Reprezentacja Norwegii w piłce nożnej mężczyzn

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Reprezentacja Norwegii w piłce nożnej
Związek Norges Fotballforbund
Trener Lars Lagerbäck
Skrót FIFA NOR
Ranking FIFA Increase2.svg 52. (1405 pkt.)[a]
Miejsce w rankingu Elo 54. (10 lipca 2016) (1610 pkt.)
Zawodnicy
Najwięcej występów Thorbjørn Svenssen (104)
Najwięcej bramek Jørgen Juve (33)
Stroje
domowe
Stroje
wyjazdowe
Mecze
Pierwszy mecz
 Szwecja 11:3 Norwegia Norwegia
(Göteborg, Szwecja; 12 lipca 1908)
Najwyższe zwycięstwo
Norwegia Norwegia 12:0 Finlandia 
(Bergen, Norwegia; 28 czerwca 1946)
Najwyższa porażka
 Dania 12:0 Norwegia Norwegia
(Kopenhaga, Dania; 7 października 1917)
  1. Stan aktualny na 20 września 2018.

Reprezentacja Norwegii w piłce nożnej mężczyzn – zespół piłkarski, biorący udział w imieniu Norwegii w meczach i sportowych imprezach międzynarodowych, powoływany przez selekcjonera, w którym mogą występować wyłącznie zawodnicy posiadający obywatelstwo norweskie. Za jego funkcjonowanie odpowiedzialny jest Norweski Związek Piłki Nożnej. Reprezentacja Norwegii od 1908 roku jest członkiem FIFA, a od 1954 – UEFA.

Bieżące eliminacje[edytuj | edytuj kod]

Eliminacje do ME 2012 – tabela grupa H

Zespół Pkt M W R P Br+ Br- +/-
 Dania 19 8 6 1 1 15 6 +9
 Portugalia 16 8 5 1 2 21 12 +9
 Norwegia 16 8 5 1 2 10 7 +2
 Islandia 4 8 1 1 6 6 14 -8
 Cypr 2 8 0 2 6 7 20 -13

Stan po zakończeniu eliminacji


Grupa E[edytuj | edytuj kod]

Lp. Drużyna M Mecze Bramki Pkt
W R P + +/−
1.  Szwajcaria 10 7 3 0 17 6 +11 24
2.  Islandia 10 5 2 3 17 15 +2 17
3.  Słowenia 10 5 0 5 14 11 +3 15
4.  Norwegia 10 3 3 4 10 13 −3 12
5.  Albania 10 3 2 5 9 11 −2 11
6.  Cypr 10 1 2 7 4 15 −11 5


Kwalifikacje do Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej 2016[edytuj | edytuj kod]

Grupa H[edytuj | edytuj kod]

Zespół Pkt M W R P Br+ Br− +/−
 Włochy 24 10 7 3 0 16 7 +9
 Chorwacja 20 10 6 3 1 20 5 +15
 Norwegia 19 10 6 1 3 13 10 +3
 Bułgaria 11 10 3 2 5 9 12 -3
 Azerbejdżan 6 10 1 3 6 7 18 -11
 Malta 2 10 0 2 8 3 16 -13

Kwalifikacje do Mistrzostw Świata w Piłce Nożnej 2018[edytuj | edytuj kod]

Grupa C[edytuj | edytuj kod]

Lp. Drużyna M Mecze Bramki Pkt
W R P + +/−
1.  Niemcy 10 10 0 0 43 4 +39 30
2.  Irlandia Północna 10 6 1 3 17 6 +11 19
3.  Czechy 10 4 3 3 17 10 +7 15
4.  Norwegia 10 4 1 5 17 16 +1 13
5.  Azerbejdżan 10 3 1 6 10 19 −9 10
6.  San Marino 10 0 0 10 2 51 −49 0
  • Stan po zakończeniu eliminacji

Historia[edytuj | edytuj kod]

Norwegowie brali udział Igrzyskach Olimpijskich 1936, gdzie wywalczyli brązowy medal, oraz w mundialu 1938.

Po II wojnie światowej Norwegia należała do grupy europejskich autsajderów. W eliminacjach do kolejnych mistrzostw świata i Europy zajmowała zazwyczaj ostatnie lub przedostatnie miejsce. I chociaż czasem zdarzały się niespodziewane zwycięstwa, jak wygrana z wicemistrzem Europy Jugosławią 3:0 w kwalifikacjach do mundialu 1966, to były to przypadki odosobnione. W walce o mundial 1974 Norwegowie nie tylko ulegli 0:9 Holandii, ale także nie potrafili sobie poradzić z Luksemburgiem.

Odrodzenie zespołu nastąpiło dopiero w latach 90. XX wieku. W 1990 roku funkcję selekcjonera objął dotychczasowy opiekun drużyny młodzieżowej Egil Olsen. Cztery lata później jego podopieczni po pięćdziesięcioczteroletniej przerwie ponownie zagrali w finałach mistrzostw świata. W grupie eliminacyjnej do tego turnieju zajęli pierwsze miejsce, wyprzedzając m.in. Holandię, Anglię i Polskę. Jednak na mundialu zwycięstwo w pierwszym meczu z Meksykiem okazało się niewystarczające do awansu do drugiej rundy, gdyż w pozostałych spotkaniach podopieczni Olsena zdobyli tylko jeden punkt (0:1 z Włochami i 0:0 z Irlandią). Mimo porażki, piłkarzami norweskimi zaczęły interesować się zachodnie kluby, głównie z Premiership. Właśnie do Anglii trafiła najsilniejsza reprezentacja Norwegów; bramkarz Erik Thorstvedt grał w Tottenhamie Hotspur, gdzie niedługo potem zmienił go jego następca w drużynie narodowej Frode Grodås, w Manchesterze United przez wiele lat występowali obrońcy Henning Berg, Ronny Johnsen i napastnik Ole Gunnar Solskjær, którzy w 1999 roku zdobyli z nim Puchar Mistrzów, a partner Solskjæra z ataku Tore André Flo z Chelsea F.C. wywalczył rok wcześniej Puchar Zdobywców Pucharów. Karierę na Wyspach zrobili także m.in. obrońcy Gunnar Halle, Stig Inge Bjørnebye i pomocnik Øyvind Leonhardsen. W niemieckiej Bundeslidze dobrze sobie radził Kjetil Rekdal, a w Hiszpanii Dan Eggen, który z Deportivo Alavés awansował w 2001 roku do finału Pucharu UEFA. W lidze norweskiej w tamtym czasie zdecydowanym liderem był Rosenborg BK, występujący w latach 90. niemal rokrocznie w Lidze Mistrzów.

Do Anglii trafiali głównie bramkarze i obrońcy, ponieważ to formacja defensywna była najsilniejszą stroną drużyny prowadzonej przez Olsena. Selekcjoner preferował ustawienie 1-4-5-1, a sposób gry Norwegów nazywał „agresywnym przeszkadzaniem”. Krytycy zarzucali reprezentacji brak polotu i nieefektowny, toporny styl gry.

Olsen złożył dymisję po mundialu 1998, gdzie drużyna po raz pierwszy w historii awansowała do drugiej rundy. W rozgrywkach grupowych wygrała m.in. z obrońcami mistrzowskiego trofeum Brazylijczykami. W 1/8 finału lepsi o jedną bramkę okazali się Włosi.

Następcą Olsena został jego asystent Nils Johan Semb, który z powodzeniem kontynuował i rozwijał myśl szkoleniową poprzednika. Wciąż stawiał na doświadczonych zawodników, do których dołączyli John Arne Riise, John Carew, Eirik Bakke i Steffen Iversen. W 1999 roku reprezentacja na dwanaście meczów zanotowała dziesięć zwycięstw i w plebiscytach zarówno „France Football”, jak i „Piłki Nożnej” została wybrana najlepszą drużyną roku. Jednak pierwszy w historii występ w finałach mistrzostw Europy na Euro 2000 zakończył się rozczarowaniem; podopieczni Semba po zwycięstwie w inauguracyjnym spotkaniu z Hiszpanią zremisowali ze Słowenią i przegrali z Jugosławią i zajęli w grupie trzecie miejsce. Po tym turnieju wraz z odejściem z kadry wielu najbardziej doświadczonych piłkarzy rozpoczął się trwający do dziś kryzys piłki norweskiej.

W eliminacjach do mundialu 2002 Norwegowie dali się wyprzedzić Polsce, Ukrainie i Białorusi. Nowe pokolenie zawodników nie potrafiło zastąpić starszych graczy, a dotychczasowi liderzy – Flo, Solskjær i Carew – stracili miejsca w drużynach klubowych. Kolejne kwalifikacje, do Euro 2004, również podopieczni Semba przegrali, tym razem w barażach z Hiszpanią. Po ostatnim meczu do dymisji podał się selekcjoner Semb.

Jego następcą został Åge Hareide. Pierwszym sprawdzianem jego szkoleniowych umiejętności była walka o awans do mundial 2006, ale Norwegowie ponownie zawiedli (porażka w barażach z Czechami). W eliminacjach Euro 2008 do ostatniej kolejki rywalizowali o występ na austriacko-szwajcarskich boiskach, jednak ostatecznie zajęli trzecie miejsce w grupie, za Grecją i Turcją.

W kwalifikacjach do mundialu 2010 grali z Holandią, Szkocją, Islandią oraz z Macedonią. Eliminacje Norwegowie rozpoczęli także pod wodzą Hareidego, jednak po słabym starcie (2:2 z Islandią, 0:0 ze Szkocją i 0:1 z Holandią) w grudniu 2008 roku selekcjoner złożył dymisję. Zastąpił go twórca największych sukcesów w historii norweskiej kadry 68-letni Egil Olsen. Ostatecznie Norwegowie zajęli drugie miejsce za Holandią i pomimo zajęcia drugiego miejsca nie zakwalifikowali po raz kolejny na mistrzostwa świata i nie wystąpili w barażu, gdyż dorobek punktowy był niewystarczający do gry w barażach.

W kwalifikacjach do kolejnego turnieju, Euro 2012 Norwegowie znaleźli się w grupie H razem z Danią, Portugalią, Islandią i Cyprem. Zdobyli w nich szesnaście punktów w ośmiu spotkaniach po pięciu zwycięstwach, jednym remisie i dwóch porażkach (tyle samo co Portugalia), lecz dzięki lepszemu bilansowi bramkowemu to Portugalczycy awansowali do baraży, a norwescy piłkarze musieli zadowolić się trzecim miejscem.

Eliminacje do Mistrzostw Świata w Brazylii w 2014 roku również nie były dla norweskiej ekipy zbyt udane. Rywalami Skandynawów w grupie E były Szwajcaria, Islandia, Słowenia, Albania i ponownie Cypr. Siedemnaście dni po porażce u siebie ze Szwajcarią 0:2, 27 września 2013 roku Egil Olsen przestał być selekcjonerem kadry Norwegii. Jeszcze tego samego dnia na tym stanowisku zastąpił go Per-Mathias Hoegmo, z którym Norwegowie dokończyli eliminacje zajmując ostatecznie czwarte miejsce z dorobkiem dwunastu punktów w dziesięciu spotkaniach po trzech zwycięstwach, trzech remisach i czterech porażkach.

W eliminacjach do Mistrzostw Europy we Francji w 2016 roku ekipa norweska w swojej grupie eliminacyjnej (Włochy, Chorwacja, Bułgaria, Azerbejdżan, Malta) zajęła ostatecznie trzecie miejsce z dorobkiem dziewiętnastu punktów po sześciu zwycięstwach, jednym remisie i trzech porażkach w dziesięciu spotkaniach. Oznaczało to konieczność gry w barażach o awans do turnieju głównego, w których Norwegowie trafili na reprezentację Węgier. Przegrywając oba spotkania (odpowiednio 0:1 w Oslo i 1:2 w Budapeszcie) nie awansowali na Euro.

Pod wodzą Pera-Mathiasa Hoegmo norwescy piłkarze rozegrali jeszcze cztery spotkania eliminacyjne do mundialu w Rosji. Pięć dni po ostatnim z nich (wyjazdowej porażce z Czechami 1:2), 16 listopada 2016 roku Per-Mathias Hoegmo przestał być selekcjonerem kadry. W lutym 2017 roku na tym stanowisku zastąpił go Szwed Lars Lagerbäck[1]

Udział w Mistrzostwach Świata[edytuj | edytuj kod]

Udział w mistrzostwach świata
Rok Kwalifikacje Wynik
Urugwaj 1930 Nie brała udziału
Zjednoczone Królestwo Włoch 1934
III Republika Francuska 1938 Awans 1/8 finalu
Brazylia 1950 Nie brała udziału
Szwajcaria 1954 Nie zakwalifikowała się
Szwecja 1958
Chile 1962
Anglia 1966
Meksyk 1970
Argentyna 1978
Hiszpania 1982
Meksyk 1986
Włochy 1990
Stany Zjednoczone 1994 Awans Faza grupowa
Francja 1998 Awans 1/8 finału
Korea Południowa Japonia 2002 Nie zakwalifikowała się
Niemcy 2006
Południowa Afryka 2010
Brazylia 2014
Rosja 2018
Katar 2022
Kanada Stany Zjednoczone Meksyk 2026

Udział w Mistrzostwach Europy[edytuj | edytuj kod]

Mistrzostwa Europy
Rok Kwalifikacje Wynik
Francja 1960 Nie zakwalifikowała się
Państwo Hiszpańskie 1964
Włochy 1968
Belgia 1972
Socjalistyczna Federacyjna Republika Jugosławii 1976
Włochy 1980
Francja 1984
Republika Federalna Niemiec (1949–1990) 1988
Szwecja 1992
Anglia 1996
Belgia Holandia 2000 Awans Faza grupowa
Portugalia 2004 Nie zakwalifikowała się
Austria Szwajcaria 2008
Polska Ukraina 2012
Francja 2016
Unia Europejska 2020
Niemcy 2024

Sztab szkoleniowy[edytuj | edytuj kod]

Rekordziści[edytuj | edytuj kod]

     Kolorem niebieskim zaznaczono wciąż aktywnych piłkarzy

Najwięcej występów w kadrze[edytuj | edytuj kod]

# Nazwisko Lata gry
w kadrze
Mecze[2] Bramki[2]
1 John Arne Riise 2000–2013 110 16
2 Thorbjørn Svenssen 1947-1962 104 0
3 Henning Berg 1992-2004 100 9
4 Erik Thorstvedt 1982-1996 97 0
5 John Carew 1998-2011 91 24
6 Øyvind Leonhardsen 1990-2003 86 19
7 Kjetil Rekdal 1987-2000 83 17
8 Steffen Iversen 1998–2011 79 21
9 Erik Mykland 1990-2000 78 2
10 Svein Grøndalen 1973-1984 77 0

Aktualizacja: 29 maja 2012

Najwięcej goli w kadrze[edytuj | edytuj kod]

# Nazwisko Lata gry
w kadrze
Bramki[2] Mecze[2]
1 Jørgen Juve 1928-1937 33 45
2 Einar Gundersen 1917-1928 26 33
3 Harald Hennum 1949-1960 25 43
4 John Carew 1998-2011 24 91
5 Tore André Flo 1995-2004 23 76
Ole Gunnar Solskjær 1995-2007 23 67
7 Gunnar Thoresen 1946-1959 22 64
8 Steffen Iversen 1998-2011 21 79
9 Jan Åge Fjørtoft 1986-1996 20 71
10 Olav Nilsen 1962-1971 19 62
Odd Iversen 1967-1979 19 45
Øyvind Leonhardsen 1990-2003 19 86

Aktualizacja: 29 maja 2012

Trenerzy reprezentacji Norwegii od lat 80.[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Oficjalnie: Lagerbaeck trenerem reprezentacji Norwegii [dostęp 2017-03-06].
  2. a b c d eu-football.info (ang.). [dostęp 29 maja 2012].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]